Όσ.Ιουστίνος Πόποβιτς

Σήμερα εορτάζει ο προσφάτως ανακηρυχθείς Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς.
Εξαίρετος δογματολόγος της Σερβικής Εκκλησίας.
Θεωρητικός της Ορθοδόξου Θεολογίας, αλλά και βιωματικός υπερασπιστής του μεγαλείου αυτης.
Ανέδειξε πλειάδα μαθητών με ορθόδοξον ήθος  και διακόνων της Εκκλησίας.
Εγεννήθη 25 Μαρτίου 1894 και εκοιμήθη 25 Μαρτίου 1979.
του Ευαγγελισμου της Θεοτόκου. διόλου τυχαίο!!! 
Παραθέτω ένα δείγμα γραφής, το οποίο παρακαλώ να διαβάσετε με προσοχή.. 
Είναι λίαν αξιόλογο. 
Κατορθώνει ανατομία της εποχής μας.. 

Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς    
Καθηγ. της Θεολ.Σχολής του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ

1. Αναμφιβόλως, ο άνθρωπος είναι μετά τον Θεόν η περισσότερον μυστηριώδης και αινιγματική ύπαρξις εις όλους τους κόσμους τους γνωστούς εις την ανθρωπίνην σκέψιν. Εις τα απύθμενα και απέραντα βάθη της ανθρωπίνης υπάρξεως ζουν και στροβιλίζουν ασυμβίβαστοι αντιθέσεις: η ζωή και ο θάνατος, το αγαθόν και το καλόν, ο Θεός και ο διάβολος, και ό,τι υπάρχει εντός των και γύρω των.

Δι’ όλων των θρησκειών του, των φιλοσοφιών, των επιστημών, των πνευματικών και υλικών πολιτισμών του, το ανθρώπινον γένος προσεπάθει να λύση εις την ουσίαν έν μόνον πρόβλημα, παμπεριεκτικόν πρόβλημα: το πρόβλημα του ανθρώπου. Και από όλους τους πόνους και τα μαρτύριά του εσφυρηλάτησε δια τον εαυτόν του μίαν υπερτάτην θεότητα, την οποίαν ελάτρευσεν ως υψίστην αξίαν και το ύψιστον κριτήριον των πάντων. Η υπερτάτη αυτή θεότης είναι: «μέτρον πάντων άνθρωπος», δηλαδή ο άνθρωπος είναι το μέτρον όλων των όντων και πραγμάτων.

Αλλά με τον τρόπον αυτόν η αυτού θεία μεγαλειότης, ο άνθρωπος, δεν έλυσε το πρόβλημα του ανθρώπου. Διότι μετρών δι’ εαυτού τον εαυτόν του δεν κατενόησε ούτε εαυτόν ούτε τον κόσμον γύρω του (πρβλ. 2 Κορ. 10, 12). Εις την πραγματικότητα εματαιοπόνει: κατώπτριζε κάτοπτρον εν κατόπτρω. Και τα πάντα συνωψίσθησαν εις την συγκλονιστικήν κραυγήν και την ανατριχιαστικήν  εξομολόγησιν:   «ουδέν   εμαυτώ   σύνοιδα» (Α’ Κορ. 4, 4). Τίποτε δεν γνωρίζω δια του εαυτού μου: δεν γνωρίζω ούτε τί είναι ο άνθρωπος, ούτε τί είναι ο Θεός, ούτε τί είναι ο θάνατος, ούτε τί είναι η ζωή. Επί πλέον, με όλον το είναι μου αισθάνομαι ότι είμαι δούλος του θανάτου, δούλος του κακού, και δια της αμαρτίας δούλος του διαβόλου.

Καρπός όλης της δραστηριότητος του ανθρώπου ήτο να υφανθή εξ ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους εν σώμα: «το σώμα του θανάτου». Και κάθε άνθρωπος κατέστη σύσσωμος αυτού του σώματος του θανάτου.

Και τί κρύπτεται μέσα εις αυτό το σώμα του θανάτου; Δυσωδία, σήψις, σκώληκες... «Ταλαίπωρος εγώ άνθρωπος! τις με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου;» (Ρωμ. 7, 24).

Ουδείς, ουδείς πλην του Θεανθρώπου.

Διότι ο Θεάνθρωπος Χριστός, νικήσας τον θάνατον δια της Αναστάσεως, κατέλυσε «το σώμα του θανάτου» ως οντολογικήν πραγματικότητα (πρβλ. Αποκ. 20, 14. 10), ελύτρωσε το ανθρώπινον γένος εκ του θανάτου, του εχάρισε την αιωνίαν Ζωήν, την αιωνίαν Αλήθειαν, την αιωνίαν Αγάπην, την αιωνίαν Δικαιοσύνην, την αιωνίαν Χαράν και όλα τα άλλα αιώνια θεία Αγαθά, τα οποία μόνον ο Θεός της Αγάπης και της Φιλανθρωπίας δύναται να χαρίση.

Και ούτως έλυσεν όλον το πρόβλημα του ανθρώπου, ολόκληρον το παμπρόβλημα του ανθρώπου.

Πράγματι, αφ’ ότου ο Θεός έγινεν άνθρωπος, εφανερώθη ως Θεάνθρωπος και δια του σώματός Του -της Εκκλησίας- παρέμεινεν ως Θεάνθρωπος εις τον επίγειον κόσμον, έγινεν Αυτός άπαξ δια παντός η υψίστη παναξία και το υπέρτατον κριτήριον του ανθρωπίνου γένους, Αυτός ο Μόνος Αληθινός Θεός και ο Μόνος Αληθινός Άνθρωπος, ο Μόνος Τέλειος Θεός και ο Μόνος Τέλειος Άνθρωπος.

Ως τοιούτος, Αυτός είναι η μόνη υψίστη παναξία και το μόνον έσχατον κριτήριον αυτού του ανθρώπου εις την ψυχοσωματικήν του οντότητα και την θεανθρωπίνην του δυνατότητα, και παντός ό,τι είναι ανθρώπινον και του ανθρώπου.

Μόνον εν τω Θεανθρώπω είδεν ο άνθρωπος δια πρώτην φοράν τον εαυτόν του τέλειον και αιώνιον. Και εγνώρισε τον εαυτόν του εις όλας τας διαστάσεις του.

Εντεύθεν η νέα αξιολογική και γνωσιολογική καθολική αρχή του ανθρωπίνου γένους: «μέτρον πάντων ο Θεάνθρωπος».

Ωστόσο, το «μέτρον πάντων άνθρωπος» εξακολουθεί να βασιλεύη και να κυριαρχή, ως επί το πλείστον ferro ignique (με σίδερο και με φωτιά), εις τον ειδωλολατρικόν και πολυθεϊστικόν εξωχριστιανικόν κόσμον.

Δια τούτο ο θεοσοφώτατος γνώστης του ανθρώπου και του Θεανθρώπου, ο Απόστολος Παύλος, συνοψίζει όλας τας φιλοσοφίας του ανθρωπίνου γένους εις δύο: εις την φιλοσοφίαν κατ’ άνθρωπον και εις την φιλοσοφίαν κατά Θεάνθρωπον (Κολ. 2, 8).

2. Μόνον ο Θεάνθρωπος είναι ο τέλειος και τετελειωμένος άνθρωπος. Αλλά ταυτοχρόνως: και τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος.

Εδώ η Υπόστασις του Θεού Λόγου είναι ο σπουδαιότερος παράγων. Τούτο ωμολόγησαν σαφώς και ηρμήνευσαν θεοπνεύστως οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου εν Χαλκηδόνι.

Εν τω Θεανθρώπω Χριστώ ο άνθρωπος έφθασεν εις όλας τας τελειότητάς του: δια του Θεού ετελειοποίησε και ωλοκλήρωσε την ψυχήν του και την συνείδησίν του, την βούλησίν του και τον νουν του, την καρδίαν του και το σώμα του. με μιαν λέξιν, ολόκληρον τον εαυτόν του.

Και έγινε το σπουδαιότερον και το πλέον αξιαγάπητον θαύμα: ο Θεάνθρωπος άφησε τον Εαυτόν Του εις τον γήινον κόσμον μας και εις όλους τους κόσμους, ως Εκκλησίαν, ως σώμα Του, δια να δυνηθή κάθε άνθρωπος να καταστή «σύσσωμος» του σώματος του Θεανθρώπου και ούτω να φθάση εις όλας τας τελειότητάς του (πρβλ. Εφ. 3, 6).

Μόνον εν τω Θεανθρώπω και δια του Θεανθρώπου ημπορεί κάθε ανθρωπίνη ύπαρξις να γίνη αληθινός άνθρωπος, τέλειος άνθρωπος, πλήρης άνθρωπος.

Μόνον με τον Θεάνθρωπον εν τη Εκκλησία και δια της Εκκλησίας «συν πάσι τοις αγίοις» δύναται να φθάση «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. 3,18. 4, 11-16).

Εν τω Θεανθρώπω Χριστώ «κατοικεί παν το πλήρωμα της Θεότητος σωματικώς», δια να ημπορή να πληρωθή καθείς από ημάς εν τη Εκκλησία και δια της Εκκλησίας με το πλήρωμα αυτό της Θεότητος (Κολ. 2, 9-10). Και τούτο είναι δυνατόν να επιτύχη έκαστος εξ ημών μόνον «συν πάσι τοις αγίοις», δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών, προηγουμένης της αγίας πίστεως και της αγίας αγάπης (Εφ. 3, 17-20). 

Άνευ του Θεανθρώπου, ο άνθρωπος είναι πράγματι άνευ κεφαλής και επί πλέον άνευ του εαυτού του, άνευ του αιωνίου εαυτού του, άνευ του αθανάτου, του θεοειδούς εαυτού του.

Εκτός του Θεανθρώπου δεν υπάρχει άνθρωπος, αλλά πάντοτε υπάνθρωπος ή ημιάνθρωπος ή μη άνθρωπος.

Εδώ πρέπει να προστεθή και η εξής αλήθεια: άνευ του Θεανθρώπου ο άνθρωπος είναι πάντοτε δούλος του θανάτου, δούλος της αμαρτίας, δούλος του διαβόλου.

Μόνον δια του Θεανθρώπου φθάνει ο άνθρωπος εις τον υπό του Θεού τεθέντα προορισμόν του: γίνεται «Θεός κατά χάριν» και ούτω φθάνει εις την τελείαν πληρότητα της υπάρξεώς του και της προσωπικότητός του. Φθάνει εις την θείαν του αιωνιότητα δια της Θεανθρωπότητος.

Ζων εν τω θεανθρωπίνω σώματι της Εκκλησίας «συν πάσι τοις αγίοις» ο άνθρωπος θεανθρωποποιείται βαθμηδόν δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών.

Και τον γεμίζει η χαρά εκείνου του αγίου μηνύματος και της ουρανίου εντολής του αγίου Βασιλείου του Μεγάλου: «Θεού τε κτίσμα τυγχάνων και Θεός είναι κεκελευσμένος».

Δημιουργηθείς ως δυνάμει θεάνθρωπος, ο άνθρωπος προσπαθεί μέσα εις το θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας να ομοιώση τον νουν του προς τον Θεόν, να τον μεταμορφώση εις Θεό-νουν («ημείς νουν Χριστού έχομεν» - Α’ Κορ. 2, 16). προσπαθεί να ομοιώση ακόμη την συνείδησίν του προς τον Θεόν, να την μεταμορφώση εις Θεο-συνείδησιν, την θέλησίν του να την ομοιώση προς τον Θεόν, να την μεταμορφώση εις Θεο-θέλησιν, να ομοιώση και το σώμα του προς το σώμα του Θεανθρώπου, να το μεταμορφώση εις Θεό-σωμα («το σώμα τω Κυρίω, και ο Κύριος τω σώματι» - Α’ Κορ. 6, 13).

Θεανθρωποποιούμενος δια της Εκκλησίας και εν τη Εκκλησία, ο άνθρωπος επαναφέρει τον εαυτόν του εις το προπτωτικόν θεοειδές, συμπληρών αυτό υπερεκπερισσού με το θείον κάλλος της εξαισίας χριστοειδείας (Γαλ. 4, 19. 3, 27. Ρωμ. 8, 29).

Άνευ του Θεανθρώπου και εκτός του Θεανθρώπου ο άνθρωπος πάντοτε διατρέχει τον κίνδυνον να καταστή διαβολοειδής, διότι η αμαρτία είναι ταυτοχρόνως και δύναμις και εικών του διαβόλου. Και δουλεύων εκτός του Θεανθρώπου εις την αμαρτίαν ο άνθρωπος εκουσίως καταντά διαβολοειδής, γίνεται οικείος του διαβόλου: «Ο ποιών την αμαρτίαν εκ του διαβόλου εστί» (1 Ιωάνν. 3, 8).

Δεν πρέπει να μας διαφεύγη ότι ο κύριος σκοπός του διαβόλου είναι να στερήση τον άνθρωπον του θεοειδούς, να τον απο-θεανθρωποποιήση, να τον α-θεώση και ούτω να τον μεταβάλη εις ένα ον όμοιον προς τον εαυτόν του.

Ο ουμανιστικός ανθρωποκεντρισμός είναι κατ’ ουσίαν διαβολοκεντρισμός, διότι και οι δύο θέλουν ένα πράγμα: να ανήκουν μόνον εις τον εαυτόν των, να είναι μόνον εις τον εαυτόν των, δια τον εαυτόν των.

Τοιουτοτρόπως όμως εις την πραγματικότητα μεταφέρουν εαυτούς εις το βασίλειον του «δευτέρου θανάτου», όπου ουκ έστι Θεός ούτε τι του Θεού (Αποκ. 21, 8. 20, 14).

3. Όλοι οι ευρωπαϊκοί ανθρωπισμοί, από του πλέον πρωτογόνου μέχρι του πλέον λεπτού, από του φετιχιστικού μέχρι του παπικού, βασίζονται επί της πίστεως εις τον άνθρωπον, όπως είναι αυτός μέσα εις την δεδομένην ψυχοφυσικήν του εμπειρικήν κατάστασιν και ιστορικότητα.

Πράγματι, όλη η ουσία του κάθε ουμανισμού είναι ο άνθρωπος = homo. Συνοψιζόμενος εις την οντολογίαν του κάθε ουμανισμός δεν είναι άλλο τι παρά χομινισμός (homo - hominis). Ο άνθρωπος είναι η ανωτάτη αξία, η παναξία. Ο άνθρωπος είναι το ύψιστον κριτήριον, το παγκριτήριον: «μέτρον πάντων άνθρωπος». Αυτό είναι, in nuce, κάθε ουμανισμός, κάθε χομινισμός. Εντεύθεν όλοι οι ουμανισμοί, όλοι οι χομινισμοί, εν τελευταία αναλύσει, είναι ειδωλολατρικής, πολυθεϊστικής προελεύσεως. Όλοι οι ευρωπαϊκοί ουμανισμοί, από τους προ της Αναγεννήσεως, της Αναγεννήσεως και περαιτέρω, οι προτεσταντικοί, φιλοσοφικοί, θρησκευτικοί, κοινωνικοί, επιστημονικοί, πολιτιστικοί και πολιτικοί, επεδίωκον εν γνώσει ή εν αγνοία και αδιακόπως επιδιώκουν, ένα πράγμα: να αντικαταστήσουν την πίστιν εις τον Θεάνθρωπον με την πίστιν εις τον άνθρωπον, να αντικαταστήσουν το Ευαγγέλιον του Θεανθρώπου με το ευαγγέλιον κατ’ άνθρωπον, την φιλοσοφίαν κατά Θεάνθρωπον με την φιλοσοφίαν κατ’ άνθρωπον, την κουλτούραν κατά Θεάνθρωπον με την κουλτούραν κατ’ άνθρωπον. με μίαν λέξιν, να αντικαταστήσουν την ζωήν κατά Θεάνθρωπον με την ζωήν κατ’ άνθρωπον.

Και ταύτα συνέβαινον επί αιώνας, έως ότου τον παρελθόντα αιώνα, το 1870, εις την Α’ Σύνοδον του Βατικανού, όλα αυτά συνεκεφαλαιώθησαν εις το δόγμα του αλαθήτου του πάπα.

Έκτοτε το δόγμα αυτό απέβη το κεντρικόν δόγμα του παπισμού. Δια τούτο επί των ημερών μας εις την Β’ Σύνοδον του Βατικανού τόσον επιμόνως και επιδεξίως συνεζητήθη και υπεστηρίχθη το απαραβίαστον και το αναλλοίωτον αυτού του δόγματος.

Το δόγμα τούτο έχει κοσμοϊστορικήν σημασίαν δι’ όλην την τύχην της Ευρώπης, μάλιστα δε δια τους αποκαλυπτικούς καιρούς της, εις τους οποίους έχει ήδη εισέλθει.

Δια του δόγματος αυτού όλοι οι ευρωπαϊκοί ανθρωπισμοί απέκτησαν το ιδεώδες και το είδωλόν των: ο άνθρωπος ανεκηρύχθη υπερτάτη θεότης, πανθεότης! Το ευρωπαϊκόν ουμανιστικόν πάνθεον απέκτησε τον Δίαν του! 

Η ειλικρίνεια είναι η γλώσσα της Αληθείας: το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα του 20ού αιώνος, δεν είναι άλλο παρά η αναγέννησις της ειδωλολατρίας και του πολυθεϊσμού.

…..…..

Ο Θεάνθρωπος, ο Μόνος Σωτήρ του ανθρώπου από την αμαρτίαν, τον θάνατον και τον διάβολον. Ο Μόνος που ανακαινίζει και αθανατίζει και ανιστά και ανυψοί και αιωνίζει και θεοποιεί και θεανθρωποποιεί τον άνθρωπον εις όλους τους κόσμους, ρητώς και σαφώς ορίζει ως ύψιστον σκοπόν της υπάρξεως και της ζωής του ανθρώπου το να γίνη ο άνθρωπος τέλειος ως ο Θεός (Ματθ. 5, 48).

Ενώ ο άνθρωπος του ευρωπαϊκού ουμανισμού και τί δεν έχει θέσει και δεν έχει καθιερώσει αντί αυτού ως σκοπόν της ανθρωπίνης υπάρξεως!

Είναι ακαταμάχητος η ευαγγελική αλήθεια ότι «ο κόσμος όλος εν τω πονηρώ κείται», και μετά το έργον του Θεανθρώπου επί της γης (1 Ιωάνν. 5, 19-21). Και όχι μόνον αυτό, αλλά κατά τον άγιον Απόστολον Παύλον, ο διάβολος είναι «ο θεός του αιώνος τούτου» (2 Κορ. 4, 4).

Μεταξύ ενός τοιούτου κόσμου, ο οποίος εκουσίως «εν τω πονηρώ κείται», και του ανθρώπου που ακολουθεί τον Θεάνθρωπον Χριστόν δεν υπάρχει συμβιβασμός.

Εκείνος που ακολουθεί τον Θεάνθρωπον δεν δύναται εις βάρος της Ευαγγελικής Αληθείας να κάμνη συμβιβασμούς με τον Ουμανιστικόν άνθρωπον, που όλα αυτά τα δικαιολογεί και ανάγει εις δόγμα. Εδώ πάντοτε πρόκειται περί αποφασιστικού και κρισιμωτάτου διλήμματος και εκλογής: ή ο Θεάνθρωπος ή ο άνθρωπος.

Διότι ο ουμανιστικός άνθρωπος δι’ όλων των ενεργειών του εμφανίζεται και φέρεται ως δρων με αυτάρκειαν, ως υπερτάτη αξία και ανώτατον κριτήριον. Εδώ δεν υπάρχει θέσις δια τον Θεάνθρωπον.

Δι’ αυτό εις το ουμανιστικόν βασίλειον την θέσιν του Θεανθρώπου την κατέχει ο Vicarius Christi, ο δε Θεάνθρωπος έχει εξορισθή εις τον ουρανόν. Τούτο αποτελεί ασφαλώς ιδιόμορφον αποσάρκωσιν του Θεανθρώπου Χριστού. Δεν είναι έτσι;

Δια του δόγματος περί του αλαθήτου, σφετερισθείς υπέρ εαυτού, δηλαδή υπέρ του ανθρώπου, όλην την εξουσίαν και όλα τα δικαιώματα, που ανήκουν μόνον εις τον Θεάνθρωπον Κύριον, ο πάπας αυτοανεκηρύχθη εις την πραγματικότητα Εκκλησία εν τη Παπική εκκλησία, και έγινεν εν αυτή τα πάντα εν πάσι. Ιδιόμορφος παντοκράτωρ.

Δια τούτο το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα απέβη το κεντρικόν δόγμα (svedogmat) του παπισμού. Και ο πάπας δεν δύναται να το αποκηρύξη με κανένα τρόπον, έως ότου θα είναι πάπας του ουμανιστικού παπισμού.

5. Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι «το μόνον καινόν υπό τον ήλιον». Αλλά και ο άνθρωπος είναι μόνον εν τω Θεανθρώπω καινός («καινή κτίσις»), πάντοτε καινός, αιωνίως καινός: Εις όλα τα θεανθρώπινα βιώματά του εις την οδόν της σωτηρίας, του αγιασμού, της μεταμορφώσεως, της θεώσεως, της θεανθρωποποιήσεως.

Εις αυτόν τον γήινον κόσμον όλα γηράσκουν και όλα αποθνήσκουν. Μόνον ο άνθρωπος ο ενσωματωθείς εις τον Θεάνθρωπον και θεανθρωποποιηθείς, ο γενόμενος «σύσσωμος» του Χριστού, ο υπό του Θεανθρώπου ενσωματωθείς εις την Εκκλησίαν και εκκλησιοποιηθείς, δεν γηράσκει και δεν αποθνήσκει, διότι έγινε ζων, οργανικόν μέλος του αγίου και αιωνίου Θεανθρωπίνου σώματος του Χριστού -της Εκκλησίας, εις την οποίαν το ανθρώπινον πρόσωπον αναπτύσσεται και συνεχώς «αύξει την αύξησιν του Θεού» (Κολ. 3, 19)- «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. 4, 13).

Αυτό δε σημαίνει ότι αυξάνει και αναπτύσσεται απείρως και απεριορίστως, κατά τας θεοειδείς διαστάσεις του θείου απείρου, τας οποίας ο Τρισήλιος Κύριος έδωκεν εις την ανθρωπίνην ύπαρξιν, όταν εδημιούργησε τον άνθρωπον θεοειδή.

Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι ο κατ’ εξοχήν καινός και ο κατ’ εξοχήν εις και μοναδικός, ώστε εις την πραγματικότητα η «Αλήθεια» δι’ Αυτού εγένετο (Ιωάνν. 1, 17) και δι’ Αυτού έμεινεν εις τον ανθρώπινον κόσμον μας. Προ Αυτού και άνευ Αυτού -νυν και αεί- η Αλήθεια είναι ως να μη υπάρχη. Και όντως δεν υπάρχει, διότι μόνον η Θεανθρωπίνη Υπόστασις είναι η Αλήθεια: «Εγώ ειμι η Αλήθεια» (Ιωάνν. 14, 6). Δια τον άνθρωπον δεν υπάρχει αλήθεια άνευ του Θεανθρώπου. Διότι δεν υπάρχει άνθρωπος άνευ του Θεανθρώπου.

Τα πάντα είναι καινά εν τω Θεανθρώπω και δια του Θεανθρώπου. Αυτός ο Ίδιος, εν πρώτοις. ακολούθως δε και η σωτηρία και η διδασκαλία περί της σωτηρίας και ο τρόπος της σωτηρίας. Είναι μοναδικά καινόν δια το ανθρώπινον γένος το μήνυμα του Θεανθρώπου: να διαχωρίζωμεν την αμαρτίαν από τον αμαρτωλόν, να μισώμεν μεν την αμαρτίαν, να αγαπώμεν δε τον αμαρτωλόν, να αποκτείνωμεν την αμαρτίαν, αλλά να σώζωμεν τον αμαρτωλόν, να μη εξισώνωμεν τον αμαρτωλόν με την αμαρτίαν, να μη φονεύωμεν τον αμαρτωλόν λόγω της αμαρτίας, αλλά να τον σώζωμεν από την αμαρτίαν. Συγκλονιστικόν παράδειγμα τούτου είναι η επί μοιχεία κατειλημμένη γυνή. Ο πανοικτίρμων Σωτήρ διεχώρισε την αμαρτίαν της γυναικός από την θεοειδή ύπαρξίν της, κατέκρινε την αμαρτίαν και ηλέησε την αμαρτωλόν: «Ουδέ εγώ σε κατακρίνω. πορεύου και μηκέτι αμάρτανε» (Ιωάνν. 4, 11).

Αυτή είναι η εις «δόγμα» αναχθείσα μέθοδος της Ορθοδοξίας εις το έργον της σωτηρίας του αμαρτωλού από την αμαρτίαν: αγιοπαραδοσιακή μέθοδος, θεοσόφως ανεπτυγμένη και θεσπισμένη εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν υπό των Αγίων Πατέρων. Και θεοπνεύστως διατυπωμένη υπό του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου: «Το γαρ καλόν ου καλόν, όταν ου καλώς γένηται».

Υπό το πρίσμα αυτής της ευαγγελικής και ιεράς ορθοδόξου παραδόσεως είναι αντιευαγγελική και αντίχριστος φρικαλεότης το να φονεύεται ο αμαρτωλός λόγω της αμαρτίας. Εν προκειμένω καμμία Ιερά Εξέτασις δεν δύναται να ανακηρυχθή ως «ιερά». Εν τελευταία αναλύσει, όλοι οι ουμανισμοί φονεύουν τον αμαρτωλόν λόγω της αμαρτίας, εξοντώνουν τον άνθρωπον μαζί με την αμαρτίαν. Διότι δεν θέλουν τον Θεάνθρωπον, ο Οποίος είναι η μόνη σωτηρία του ανθρώπου και από την αμαρτίαν, και από τον θάνατον, και από τον διάβολον.

Εκείνος, που δεν είναι υπέρ του Θεανθρώπου, είναι ως εκ τούτου κατά του ανθρώπου. Και είναι ως εκ τούτου δολοφόνος του ανθρώπου. Και ακόμη είναι ως εκ τούτου και αυτόχειρ. Διότι αφήνει τον άνθρωπον εις την πλήρη εξουσίαν της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου, εκ των οποίων μόνον ο Θεάνθρωπος δύναται να τον σώση και κανείς άλλος υπό τον ουρανόν.

Μεταχειριζόμενος κατ’ αυτόν τον τρόπον τον αμαρτωλόν, ο ουμανιστικός άνθρωπος αναποφεύκτως αυτοκτονεί: φονεύει την ιδίαν την ψυχήν του, παραδίδει τον εαυτόν του εις την κόλασιν, εις αιωνίαν συναναστροφήν με τον διάβολον, αυτόν τον έκπαλαι «ανθρωποκτόνον» (Ιωάνν. 8, 44).
http://www.impantokratoros.gr/anthropos-theanthropos.el.aspx
Κεντρικό θέμα της διδασκαλίας του η Χριστο-ποίηση και Λογο-ποίηση του ανθρώπου.
Αυτό εξέφρασε και ο Υμνωδός: 

Ἀπολυτίκιον ὁσίου Ἰουστίνου τοῦ Πόποβιτς.

(ὑπὸ Ἱερομ.Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτου)

Ἦχος πλ.δ΄. Ὀρθοδοξίας ὁδηγέ.

Ὀρθοδοξίας τὸ γλυκύ, καὶ νεκταρῶδες, Πάτερ, ἀμάλγαμα, 
μετοχετεύσας τῶν πιστῶν, ἐν ταῖς καρδίαις ὥσπερ θησαύρισμα, 
τῷ βίῳ καὶ ταῖς ἀρεταῖς, βιβλίον ζῶν τοῦ Πνεύματος δέδειξαι, Ἰουστῖνε θεόσοφε· 
ἱκέτευε διὰ παντός, ἐλλογωθῆναι τοὺς ὑμνοῦντάς σε.

 

.

..

.

.

Ανάληψις

.

.

.

.

.

Καλημέρα! Ξεκινάμε τη ζωή!

 Καλημέρα! Γειά σας! Ευχαριστώ, που με ξυπνήσατε.. 

Ξέρω πως μ' αγαπάτε. Τώρα σηκώνομαι γεμάτος όρεξη και χαρά..

 

 Ώχ! Άλλο κι αυτό! Ποιανού ήταν η ιδέα να με ξυπνήσει; 

Δεν συμφωνώ καθόλου!

Τώρα θα βάλω τα κλάματα, και θα δείτε.. 

Σταθείτε εκεί να με βλέπετε μόνο.. Σας γεμίζω με ευτυχία, δεν είναι;  

Μπορείτε να συνεχίσετε τις δουλειές σας τώρα..

 

Δεν κατάλαβα. Είπατε τίποτε; Ποιός με ενόχλησε;; Ήθελα να ξέρω.

 Δεν καταλαβαίνω τίποτε..

Οι σοφοί Θεσσαλονικείς λένε:  Χαλαρά!..

 Ωχ με σας τους μεγάλους. Ποτέ δεν μπόρεσα να σας καταλάβω!.. Τί πάθατε πρωϊ-πρωϊ..

  Σας έκανα τη χάρη ν' ανοίξω το ένα μάτι. 

Θα δείτε τί έχει να γίνει μόλις ανοίξω και το άλλο..

 Πραγματικά είναι ένα θαύμα η ζωή! Έρχομαι! Τρέχω!

Τί είπατε; Να παλέψω τη ζωή; Και βέβαια, ποιός δεν το θέλει! Ξεκινάω! Μπορώ! 
Κάντε στην άκρη τώρα. 

Είμαι ο Ηρακλής σε νέες περιπέτειες!..

Νήψη. Ανέφελη η ψυχή, ο νους!..

Νέφη

Κι αν λευκά

είναι τά σύννεφα,

κρύβουν

των άστρων το φως,

τού ήλιου τή λάμψη.

Δημ. Γκενάκος. Σκαριφήματα Σελίδων Ζωής   2015  σελ.9

μικρή ανάλυση: 

μπορεί στη ζωή μας να μας απασχολούν και απορροφούν σωστά πράγματα. 

Ωστόσο, αν μας απορροφούν και γίνονται έτσι αφορμή να σκιάζουν τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, δεν έχει ωφέλεια που είναι "λευκά σύννεφα".. 

.

.

Κυριακή Σαμαρείτιδος

Στο περιστατικό της συνάντησης του Κυρίου με την Σαμαρείτιδα μπορούμε να σημειώσουμε τέσσερα λεπτομερειακά αξιοπρόσεκτα σημεία.

 


α. Όταν ο Κύριος υπόσχεται στην Σαμαρείτιδα ένα «άλλο νερό», ανεξάντλητο, εκείνη ανάγεται αμέσως στο πνευματικό νόημα της υπόσχεσης και το αποζητάει. Δικαιολογεί δε το αίτημά της όχι με τον λόγο «να ξεδιψώ όταν το χρειάζομαι», αλλά «να μη διψώ πλέον»! Το «ύδωρ το ζων» του Κυρίου δεν καταστέλλει την δίψα, αλλά την αναιρεί!  Την θεραπεύει ολοσχερώς! Και η Σαμαρείτις ανήχθη κατ ευθείαν σ’ αυτήν την έννοια.

β. Μετά την αποκάλυψη του βίου της από τον καρδιογνώστη Κύριο, η Σαμαρείτις «το γυρίζει» στις θεολογικές απορίες. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι πάει να «αλλάξει θέμα»!.. Φυσικά, για μια ειλικρινή και τίμια ψυχή, που απέδειξε στη συνέχεια την ποιότητά της, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ισχύει. Προφανώς εδώ επακολούθησε κάποια σιγή. Κοκκίνησε, έσκυψε το κεφάλι.. Αναμοχλεύθηκε. Σήκωσε το βλέμμα δειλά και αντίκρυσε τον Κύριο αόργητο, ευσπλαγχνικό, ενθαρρυντικό προς μετάνοια και νέα ζωή, και αναζήτησε πλέον δρόμο αληθινής Θεογνωσίας και Μετάνοιας.  

γ. Έτρεξε η Σαμαρείτις και επιχείρησε να ξεσηκώσει τους συγχωριανούς της, για να συναντήσουν και να γνωρίσουν και αυτοί τον Κύριο. «Τρέξετε να δείτε έναν άνθρωπο, που μου είπε όσο έχω κάνει στη ζωή μου». Η αντίδραση των Συχαριτών θα μπορούσε να είναι

αυτή περίπου: «Καλά σου έκανε». «Επιτέλους, βρέθηκε κάποιος να σου τα ψάλει». «Τί το λες σε μας; Δικό σου πρόβλημα. Και μακάρι να βάλεις μυαλό, με όποιον τρόπο».. Αλλά δεν είπαν αυτό. Σηκώθηκαν, έτρεξαν. Ίσως όχι όλοι-όλοι (διότι με την επίσκεψη και διαμονή του Κυρίου τις επόμενες δύο μέρες «πολλώ πλείους επίστευσαν»). Πάντως πολλοί ξεσηκώθηκαν και έτρεξαν. Αφ’ ενός κεντρίσθηκαν από το «μήπως αυτός είναι ο Μεσσίας», προπαντός όμως επηρεάσθηκαν από την δυναμική προσωπικότητα και τον συναρπαστικό ενθουσιασμό και τον πυρφόρο ηγιασμένο ζήλο της Σαμαρείτιδος. Χαρισματική προσωπικότης η Σαμαρείτις. Πλούσια, πληθωρική, ορμητική, ακαταμάχητη (πού να την αντέξουν οι πρώην σύζυγοι..) Καθώς δόθηκε όμως στο άπειρο μεγαλείο του Θεανθρώπου και της Βασιλείας Του, σάρωσε τον τόπο! Σαγήνευσε ψυχές! Έσωσε μυριάδες. Αναδείχθηκε Ισαπόστολος! Ένοιωσε νόημα και περιεχόμενο για τις δυνάμεις που κόχλαζαν μέσα της, διέξοδο πληρωτική, καταξίωση στον χαρισματικό ψυχισμό της…

δ. Το γεγονός αυτό συνέβη «τετράμηνον» προ του θερισμού. Δηλαδή, κατά τον δικό μας μήνα Μάρτιο. Το σπαρτά είχαν ανεβεί -να φαντασθούμε- σε ύψος μισού μέτρου, τα χωράφια πρασίνιζαν, το εαρινό αεράκι τα κινούσε απαλά. Ανάμεσα στους αγρούς διερχόταν φιδωτά ο

αγροτικός δρόμος. Κι αυτός εκείνο το μεσημέρι ήταν γεμάτος από μορφές, που με τα ανοιχτόχρωμα ενδύματά τους σάλευαν συνεχώς και πλησίαζαν στο πηγάδι του Ιακώβ. Σαν άλλα καρποφόρα στάχυα στις πνοές ενός άλλου ανέμου (του Αγίου Πνεύματος, το Οποίο όπου θέλει πνει). «Κυτάξτε εκεί», λέγει ο Κύριος στους μαθητές Του. «Είναι κάποια άλλα στάχυα αυτά, έτοιμα προς θερισμόν ήδη»!

.

.

Λαός, που σιωπά..

Υπάρχει ένας μύθος, που δεν μπορώ να θυμηθώ, πού τον διάβασα.

Επιτρέψατέ μου να σας τον αποδώσω από μνήμης (με όσες συνακόλουθες αποκλίσεις), καθ’ όσον θεωρώ ότι εκφράζει τα μέγιστα την σημερινή πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας.

Ήταν, λέει ο μύθος, ένας πολύ καλωσυνάτος και φιλήσυχος Ισπανός στα τέλη του 15^ου αιώνα. Έμενε μόνος σ’ ένα καλυβάκι στην εξοχή και ζούσε απλά και ταπεινά και φιλήσυχα, δουλεύοντας σε γαιοκτήμονες. Τον έθλιβε η ξυπασιά της κοινωνίας και οι αδικίες των ισχυρών της εποχής. Άκληρος από περιουσία, χωρίς οικογένεια.

Όταν έμαθε ότι ανακαλύφθηκε νέος κόσμος (η Αμερική) το 1492, του ήρθε στο νου μια ιδέα. Εκεί, στην ερημιά, που δεν θα υπήρχε ανωτέρα τάξη, ευγενείς ξυπασμένοι και αδικίες, να εξασφαλίσει ένα μέτριο κτήμα, να το καλλιεργεί, να στήσει σιγα-σιγά ένα σπίτι κανονικό και να ζει έτσι, μακρυά από τη βαβούρα του φθαρμένου κόσμου, δοξάζοντας τον Θεό.

Πράγματι, με το δεύτερο ταξίδι του Κολόμβου (1493), πηρε τα μάτια του κι’ εφυγε, μπάρκαρε μαζί με τους εξερευνητές, βγήκε σε μια έρημη περιοχή, χάραξε τα σύνορα της ερημικής αγροικίας του και μέρα τη μέρα έκτιζε τη ζωή του όπως αυτός την ήθελε, γνήσια, τίμια, ήσυχη, απροβλημάτιστη, ειρηνική.

 

Πέρασαν έτσι 10 χρόνια περίπου, έχτισε και το σπίτι που ονειρευόταν, το αγρόκτημά του ήταν χάρμα οφθαλμών..

Έλα όμως, που την εποχή εκείνη είχε ανοίξει πια ο δρόμος για τον νέο κόσμο και άρχισαν να καταφθάνουν ένοπλοι τυχοδιώκτες κατακτητές!..  Οι περίφημοι κονκισταδόρες. Εισβολείς, επιδρομείς, άγριοι κατακτητές!..

Σκότωναν αλύπητα τους ινδιάνους, κατελάμβαναν τις εκτάσεις, όπου αυτοί κατοικούσαν από αιώνες, και με βουλιμία προσδιόριζαν τον όποιο ορυκτό πλούτο και έστηναν τις αποικίες τους, τις αυθαίρετες και άδικες κοινωνίες τους, όπως τις ήξεραν και από τη διεφθαρμένη Ευρώπη, την Ισπανία κοκ

Μέσα σ’ αυτήν την ορμητική επιδρομή τους, ένας «ευγενής» ιππότης-αποικιστής έφθασε στο αγρόκτημα του φτωχού πρωτοπόρου Ισπανού. Του γυάλισε στο μάτι όλη η διοργάνωση της φάρμας και επίσης και το σπίτι, που έμοιαζε πολύ με τα της μακρινής του πατρίδος, προέταξε το πυροβόλο και διέταξε τον ιδιοκτήτη να του παραδώσει το κτήμα και το σπίτι. Δεν τον ανέστειλε το ότι ο ιδιοκτήτης αυτός ήταν Ισπανός και μιλούσε τη γλώσσα του. Η μανία να αρπάξει από τα έτοιμα και να δικαιώσει τον τυχοδιωκτισμό του τον οδηγούσε σε πλήρη απανθρωπιά.

-Άκουσε, του λέει. Έχουμε τα όπλα, τη δύναμη, την εξουσία εκ μέρους της Βασίλισσας. Το αγρόκτημά σου και το σπίτι σου κατάσχονται. Γίνονται τώρα δικά μου. Επειδή είσαι Ισπανός δεν θα σε σκοτώσω, όπως θα μπορούσα, αλλά θα σε κρατήσω εδώ. Απλά θα είσαι υπηρέτης μου. Αρκεί, να μη θελήσεις ποτέ να μου κάνεις κακό. Θα είσαι εδώ, θα δουλεύεις όπως πρώτα, θα έχεις την τροφή σου και τη διαμονή σου σε μια άκρη, αλλά θα είσαι υπόδουλός μου. Θα με υπηρετείς πιστά, υποτεταγμένα, υποδουλωμένα, με απέραντο φόβο απέναντί μου. Σύμφωνοι;

Ο απλοϊκός και καλός Ισπανός δεν απάντησε. Και ποτέ πια δε μίλησε!.

Ο επερχόμενος κατακτητής και νέος ιδιοκτήτης θεώρησε ότι έχασε τη λαλιά του απ’ το φόβο του και δεν έδωσε μεγαλύτερη σημασία.Μάλιστα, καμάρωσε, που ήταν τόσο φοβερός και τρομερός και σκορπούσε τέτοια απειλή και μουγγαμάρα στους μικρούς και τιποτένιους γύρω του!..

Ξεκίνησε τη ζωή του εκεί, και έβλεπε ότι ο «δούλος» του τα πήγαινε θαυμάσια, ήταν πρόθυμος σε όλα, άρα με τη στάση του έδειχνε ότι συμφωνούσε με εκείνο το πρώτο προφορικό συμβόλαιο: Θα με υπηρετείς πιστά, δουλικά, απόλυτα.. Και ..μούγγα!..

Πέρασαν 15 χρόνια, και έτυχε το «αφεντικό» να προσβληθεί από μια τοπική ασθένεια, η οποία του υπέσκαψε σοβαρά την υγεία και τον οδηγούσε ακάθεκτα στον θάνατο.

Ο «δούλος» έκανε ό,τι μπορούσε για να τον περιποιηθεί, να τον ανακουφίσει, να τον σώσει, ει δυνατόν. Αλλά ο οργανισμός του «αφεντικού» είχε φθαρεί, ίσως και από την καλοπέραση και τις σχετικές καταχρήσεις, οπότε έφθασε αναπόφευκτα η στιγμή του τέλους.

Εξαντλημένος στο επιθανάτιο κρεββάτι, γύρισε προς τον «δούλο» και του είπε ξέψυχα: «Πάντως θέλω να σε ευχαριστήσω. Πριν 15 χρόνια που πρωτογνωρισθήκαμε, θυμάσαι που κάναμε μια συμφωνία; Σου ζήτησα πιστά δουλικά να με υπηρετείς. Και συμφώνησες».

Και τότε, μετά από 15 χρόνια, μίλησε ο απλοϊκός, ο αδικημένος, ο «υποδουλωμένος» παλιός Ισπανός και βροντοφώναξε: ΟΧΙ !  Ποτέ δεν συμφώνησα, ποτέ δεν υποσχέθηκα, ποτέ δεν συγκατατέθηκα!  Τώρα που φεύγει η ψυχή σου, βρες τα με την ψυχή σου και το Θεό! ΟΧΙ. Εγώ ποτέ δεν συμβιβάσθηκα με τη δουλικότητά σου!..

Έτσι είναι, σκέφτομαι, και ο ελληνικός λαός. Σιωπά. Σιωπά χαρακτηριστικά. Δίνει την εντύπωση ότι δέχεται αδιαμαρτύρητα και υποτεταγμένα όλα τα αίσχη που διαπράττονται εις βάρος του τα τελευταία χρόνια, όλες τις ταπεινώσεις, όλους τους προπηλακισμούς, ολους τους εξευτελισμούς.

Τον καλούν οι δοσίλογοι να τους ψηφίσει και εκείνος, ως νομοταγής, σιωπηλός πηγαίνει και τους δίνει τον ψήφο και σιωπά.

Κάποτε, θα φθάσει η ώρα, που εντολοδότες και οι εντολολήπτες θα βρεθούν σε κάποιο επιαθανάτιο κρεββάτι. Άφευκτα.

Και τότε, πραγματικά ελεύθερος ο «μουγγός» λαός, ανακουφισμένος και αηδιασμένος συνάμα, θα βροντοφωνάξει:  ΟΧΙ.

Πότε δεν είπα ότι υποδουλώνομαι. Παρίστανα τον μουγγό, για να μην ξεράσω την αηδία μου και για να μην επιδεινώσω την άθλια κατάσταση που δημιουργήσατε σεις, έχοντας άδιστακτα plan Β, στην εφεδρεία των εγκληματικών σχεδίων σας και περιμένοντας την οποια δυναμική αντίδρασή μας για να μας ματοκυλίσετε..

Τώρα, που πάτε στον αγύριστο και βλέπετε στην άβυσσο του χάους τον ίλιγγο των τελωνίων και της αιώνιας καταστροφής σας, ανεπιστρεπτί, τώρα θα μιλήσω:  ΟΧΙ !. Πλανηθήκατε!. Ποτέ δεν υποδουλωθήκαμε!. Ποτέ δεν συμφωνήσαμε στις άνομες συμβάσεις σας.

Εσείς ήσασταν δούλοι φρικτών παγκόσμιων εγκληματιών. Και τώρα δούλοι απροκαλύπτων δαιμόνων. Εσάς θα σας καταπιούν τα τάρταρα. Εσείς το διαλέξατε. Εσείς με την μεγαλοστομία και πολυλογία σας νομίσατε. Και ασεβήσατε πάνω στην σιωπή και την ταπείνωσή μας. Τώρα, θα σας στήσουν στα έξι μέτρα οι Ήρωες και οι Άγιοι αυτού του τόπου. Τώρα θα λογοδοτήσετε. Τώρα θα πληρώσετε!. Τώρα θα μιλήσουμε και θα μας ακούσετε!   

Μην τυχόν και διανοηθείτε να πείτε ότι συμφωνουσαμε, ότι σας δίναμε ψηφο και εντολή να εκτελέσετε τα άνομα σχέδιά σας.. Σας υπομέναμε! Απλώς! Και μια βαρυγκόμια φοβερή σιγόκαιγε στα στήθη μας..

Και περιμέναμε, με σύνεση και πίστη στην ετυμηγορία της Ιστορίας της τελευτή σας!..

Χαίρε ως Χαίρε, ματοβαμένη Λευτεριά!..

.

Μέγας Κωνσταντίνος

 

 >> ο Δημαγωγός ή ακόμη χειρότερα ο Δημοκόπος, ενώ φαίνεται να προεξέχει από μια μάζα λαού, στην ουσία σύρεται από τον όχλο. Είναι αξιολύπητος ουραγός.

>>  ο αληθινός Ηγέτης προπορεύεται και τίθεται επικεφαλής ενός συνειδητοποιημένου και ώριμου Δήμου πολιτών, οι οποίοι τον επιβεβαιώνουν, τον εμπιστεύονται, τον ακολουθούν και καταξιώνονται σε μια πορεία ανόδου, πορεία πολιτισμού..

Δεν έχω, αυτήν τη στιγμή, να πω τίποτε άλλο σχετικά με τη μορφή του μοναδικου αυτού ανδρός, του Αγίου και Ισαποστόλου!

.

Γενοκτονία Ποντίων

Γενοκτονία Ποντίων: Ημέρα Μνήμης

Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016, 09:25

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανoύς δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1.401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.

Το 1908 ήταν μια χρονιά - ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.

Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ακόμη ένα μέτωπο με την Τουρκία.

Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στον στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.



Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι Τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!

Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των Γερμανών και Σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.

Όσοι γλύτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.
ΠΗΓΗ: sansimera.gr
http://www.zougla.gr/greece/article/genoktonia-pontion-imera-mnimis 

Μισό λεπτό Σιγή

ΗΜΕΡΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

Μισό λεπτό, για να διαβάστε τρείς αράδες. 
Κι ύστερα, Όχι ένός λεπτού σιγή, αλλά Ημέρας Μνήμης σιγή, 
αιώνων σιγή (εκεί, στα απάτητα βουνά του Πόντου, τα ιστορικά, τα αυτοκρατορικά, τα αγιασμένα, και εδώ, στις πενθούσες ψυχές μας)..

Αναγκαία μια διασάφηση των όρων, η οποία δίνει αποστομωτικές απαντήσεις στους μοντερνίζοντες αφελείς ή εθνοπροδότες..

Γενοκτονία. Όταν επιχειρείται σκληρός διωγμός και συστηματική-ολοκληρωτική εξολόθρευση ενός λαού (συνήθως μειονότητα μέσα σε ξένο κράτος) Γενοκτονία Ινδιάνων στην Αμερική. Γενοκτονία Εβραίων στη Χιτλερική Γερμανία. (σελ.407β)

Εθνοκάθαρση. Το να θέτει στόχο ένα Κράτος την φυλετική καθαρότητά του (μιλούμε για νοοτροπία Εθνοφυλετισμού, τύπου Ναζί και Φασισμού) και να ξερριζώνει από τις εστίες τους ομάδες ανθρώπων, που θεωρούνται μη φυλετικά συγγενείς. Η Εθνοκάθαρση δεν σημαίνει αναγκαστικά εθνοκτονία, ωστόσο, επειδή στην εφαρμογή της απαιτεί βία, το αποτέλεσμα είναι ένα και το αυτό. Πλήθος τα θύματα και οι νεκροί.. (Μπαμπινιώτης: Εκδίωξη των μελών μιας εθνότητας από μια περιοχή ή και ο αφανισμός της σελ.552β)  Επίσης, μη λησμονούμε ότι και ο απλός εκτοπισμός πληθυσμών καταδικάζεται απερίφραστα από το Διεθνές Δίκαιο (και την κοινή λογική) και αποτελεί ομοίως με την Γενοκτονία έγκλημα κατά της Ανθρωπότητος. Παρόμοιος χαρακτηρισμός προσάπτεται και στον Εποικισμό (πρβλ. Τούρκοι έποικοι στην Κύπρο του 1974). Στην Κύπρο του 1974 υπερέχει η έννοια της Εθνοκάθαρσης: Ανάγκασαν τον πληθυσμό των ΕλληνοΚυπρίων να εκτοπισθεί και μετατοπισθεί και έφεραν Εποίκους στη θέση τους.. Παράνομη ενέργεια από την αρχή μέχρι το τέλος.

Ολοκαύτωμα. Ονομάζουμε την εξόντωση ομάδος ανθρώπων, μεγαλύτερης ή μικρότερης, δια πυρός. Χρησιμοποιείται όμως και ευρύτερα, όταν η ποικιλοτρόπως εξόντωση είναι εκτεταμένη και εξολοθρευτική. (Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου και του Σουλίου, Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Γερμανίας).  (σελ.1248α)

Πογκρόμ. Η προκήρυξη και έναρξη διωγμού συγκεκριμένης ομάδος ανθρώπων. Η χροιά συνήθως είναι πολιτική (αντιφρονούντες). Ενίοτε καταρτίζονται και Κατάλογοι των προς εξολόθρευσιν, η δε διαδικασία γίνεται με όργανα του Κράτους. Άλλοτε δίνεται σύνθημα άνωθεν από την Κυβέρνηση, και ο λαός ξεσπά με πάθος για την υλοποιήσή του. (Πογκρόμ στην Σοβιετική Ρωσία, Πογκρόμ στην Κων-πολη τον Σεπτ. του 1955). (σελ.1433α)

Προγραφές. Η προκήρυξη και έναρξη διωγμού των πολιτικών αντιπάλων μιάς ομάδος, που κατέλαβε την εξουσία. Άνευ δίκης ή αιτιολογίας, εννοείται. Στην Αρχαία Ρώμη. (σελ.1475α)

Ο αξιότιμος κ.Νικ.Φίλης, προ ολίγων μηνών επέμενε εμφαντικά ότι σχετικά με τους Ποντίους του 1914-1919 δεν πρέπει να μιλούμε για Γενοκτονία αλλά για Εθνοκάθαρση!

Τί ήθελε να αποδείξει ο κ.Φίλης είναι απορίας άξιον!

Να κάνει επίδειξη ανωτέρας μορφώσεως, αποδεικνύοντας ότι χειρίζεται επιτυχώς επιστημονικούς όρους ή να υποβαθμίσει, προφανώς, το έγκλημα των Τούρκων εις βάρος των Ποντίων;

Και πάντως επεχείρησε να βγει πάνω από Ιστορικούς και Γερουσιαστές και Κυβερνήσεις, και να διορθώσει τις σχεδόν παγκόσμια αναγνωρισμένες Γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ποντίων τις εκτελεσθείσες από τους βάρβαρους και αιμοσταγείς Τούρκους..

Θα έπρεπε όμως να έχει συνειδητοποιήσει ότι είτε ως (πρόσκαιρος) Υπουργός, είτε ως απλός Δημοσιογράφος, με περίσκεψη και επιμέλεια και αγνά κίνητρα, Μόνο την Αλήθεια πρέπει να υπηρετεί..

Οι σελίδες παραπέμπουν στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσης Γ.Μπαμπινιώτη, Αθήνα, 2002, 2^η έκδοση.   

 

 

ΥΓ. Για να γίνει κατανοητός ο παραλογισμός και παρανοϊσμός και η υποκρισία των αθέων και απάτριδων, που τις τελευταίες δεκαετίες "σήκωσαν κεφάλι" στην Αγνή Πατρίδα μας (κι όλο και περισσότερο εκτραχηλίζονται), προτείνω να σκεφθούμε το εξής:
Κάποια Κυβέρνηση στην Ελλάδα, αποφασίζει "Εθνοκάθαρση". Σαν αυτήν την αθώα, που ενήργησε ο Κεμάλ και εκθειάζει "επιστημονικά" ο κ.Ν.Φίλης. Ή μάλλον, ασύγκριτα αθωότερη από εκείνην.
Και προβλέπει το σχέδιο "Εθνοκάθαρση", σε καμιά περίπτωση βάρβαρη τακτική Γενοκτονίας (όπως έπραξε ο Κεμάλ) αλλά λίαν ευγενικό και τυπικό ξεκαθάρισμα, ώστε όλοι οι επήλυδες των τελευταίων χρόνων να φύγουν από τη Χώρα μας!.
Τότε, τί θα έπραττε ο κ.Ν.Φίλης;; Θα επενέβαινε άραγε με ..νηφαλιότητα, να καταστείλει τα πνεύματα, εφ' όσον "μια απλή Εθνοκάθαρση" θα είναι αυτή;; Ή θα ορμήσει να εξάψει την οργή των πάντων εναντίον μιας τέτοιας ενέργειας;; 
 
.