Προσοχή στην Αλαζονεία!..

Όταν το μυρμήγκι βγάλει φτερά, επίκειται ο αφανισμός του..

Το γνωμικό αυτό βασίζεται σε φυσικό φαινόμενο.

Τα μυρμήγκια, στο τέλος της ζωής τους, βγάζουν φτερά.. Κι από κει καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται να πεθάνουν..

Λέγεται μεταφορικά για ανθρώπους, που κυριεύθηκαν από άμετρη αλαζονεία, η οποία όσο κορυφώνεται προμηνύει την εγγύτητα της καταβαράθρωσής τους..

Πρόσχωμεν!   

Υπακοή..

Υπακοή γενικώς, αλλά και μοναχική υπακοή ειδικότερα, δεν εννοούμε την δουλική αυτοπαράδοση στην αυθαιρεσία ενός στυγνού Σουλτάνου..

Μοναχική υπακοή είναι ο εν Αγίω Πνεύματι εναρμονισμός των ψυχών. 

Είτε σε Μοναστήρι είτε σε Οικογένεια, δηλ.σε χώρους ψυχικής ευγενείας και εν Χριστώ εκλεπτυσμένης συνυπάρξεως και πνευματικής καλλιεργείας και ψυχικής υγείας. 

Η απάρνησις του ιδίου θελήματος, του εγωϊστικού και παραλόγου, 

Όχι όμως και η απάρνηση τηςλογικής και της αξιοπρεπείας και της αυτονοήτου προσωπικής υπευθυνότητος και ελευθερίας..

«Πείθεσθε της ηγουμένοις υμων και υπείκετε, αυτοί γαρ αγρυπνουσιν υπέρ των ψυχών ημων» (Εβρ.ιγ’17).

Πείθεσθε, σημαίνει να έχετε καλή διάθεση πειθούς σε κάθε τι λογικό, που σας εκθέτει ο κατά τεκμήριο νηφάλιος και εν Πνεύματι κινούμενος προϊστάμενός σας.

Και το αντίστοιχο εκείνου είναι, να θυσιάζεται εν απολυτω εν Χριστω αγάπη για την πνευματική οικοδομή, να μη σας «παροργίζει» (Εφες.Ϛ´4), να μην εκδηλώνει παραφορές και εμπάθειες και παραλογισμούς, αλλά να εκδηλώνει πρώτος την ηπιότητα και την ταπείνωση, «ως αν τροφός θάλπει τα τέκνα αυτής» (Α’Θεσς.β’7).

Το να «πείθομαι» εκών-άκων ή μάλλον να υποτάσσομαι εκβιαστικά στην εξουσία του όποιου δυνάστη, λόγω διοικητικής εξουσίας, αυτό δεν έχει καμιά-καμιά-καμιά απολύτως σχέση ούτε με μοναχισμό, ούτε με Χριστιανισμό..

Αγάπη εν Χριστώ

Την αγάπη δεν την απαιτείς, την εμπνέεις.

Εάν πιστεύεις στη μεγάλη αξία και τη δύναμή της,

την προσφέρεις εσύ πρώτος, κάνεις την αρχή, θυσιαστικά, σταυρικά..

Και προσεύχεσαι να βρεθεί μια καρδιά απέναντι, 
που να συγκινηθεί και να παρακινηθεί σε ανταπόκριση,

κι αυτό να οδηγήσει σε αλληλοπεριχώρηση, σε παραδείσια εν Χριστώ κοινωνία..

Δεν είναι σωστό -δεν είναι λογικό- να λες:

«Σε διατάζω να με αγαπάς»

«Γιατί δεν με αγαπάς»

«Ντροπή σου, που δεν με αγαπάς»

«Πολύ πικραίνομαι και σε μισώ, που δεν με αγαπάς!»..

Ξεκίνησε εσύ! Πρόσφερε την αγάπη,

την εν Χριστώ αγνή και άδολη και ανιδιοτελή αγάπη..

Εξομολογείσθε αλλήλοις τα παραπτώματα υμών

Μια φορά κι έναν καιρό, και συγκεκριμένα την δεκαετία του ’60 και πίσω, υπήρχε η εξής θεωρία και το έθος στις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ διαφορετικών ηλικιών και επιπέδων των ανθρώπων.

 

 Όποιος ήταν σε υψηλότερο επίπεδο (γονιός, πρόγονος, πρεσβύτερος στην ηλικία γενικώς, δάσκαλος, προϊστάμενος, διοικητής, ιερέας, πνευματικός, ηγούμενος Μονής κοκ) δεν έπρεπε σε καμμιά περίπτωση να «ταπεινώνεται» και να ζητάει συγγνώμη, διότι «θα ξέπεφτε» και θα «έχανε το κύρος του»!!. 

Η τακτική αυτή, εκτός του ότι υπηρετούσε την αδικία και ενθάρρυνε τον αυταρχισμό των μεγαλυτέρων έναντι των μικροτέρων, ήταν και ενάντια στην αληθινή πνευματικότητα και ψυχική καλλιέργεια και εντιμότητα απέναντι στο νόμο του Θεού. Ήταν «παραβατική συμπεριφορά» απέναντι και στον θείο και στον ανθρώπινο νόμο!..

Ήταν ουσιαστικά άκρως αντιδεοντολογική πρακτική και αντι-κοινωνική συμπεριφορά. Ναι! Έσπαζε και θρυμάτιζε τη ραχοκοκαλιά της συνύπαρξης και συμβίωσης των ανθρώπων, καθώς κατέλυε την έννοια του δικαίου και του πραγματικά ηθικού.

Ήταν ένας «αναρχισμός» των ανωτέρων, ο οποίος πολύ φυσικά και αναπόδραστα θα προκαλούσε -και όντως προκάλεσε- τον αναρχισμό των νεωτέρων!!  Την  επανάσταση, τη διαμαρτυρία, την αμφισβήτηση της κοινωνικής ευταξίας, η οποία είχε ήδη καταλυθεί, από τους κατά τεκμήριον διδασκάλους και φρουρούς αυτής..

Και ως προς το «κύρος», απορεί κανείς με την βλακώδη νοοτροπία των ανθρώπων της τότε εποχής.

Το κύρος σου δεν το χάνεις, όταν ζητάς συγγνώμη για ένα ανθρώπινο σφάλμα και ατόπημά σου.

Το χάνεις, όταν πας να κρυφτείς πίσω από το δάχτυλό σου και επιστρατεύεις την  ηθικολογία και φορτικά -κενόλογα και απεχθή- μαθήματα ευπρεπείας προς τον αδικούμενο, για να καλύψεις την εμφανή δική σου ..απρέπεια!!

Και πάνω στο ένα λάθος σου προσθέτεις πολύ περισσότερα με την αδικία και με την υποκρισία..

Ο κατώτερος θα σκύψει το κεφάλι, αλλά μέσα του θα σε έχει απορρίψει ολοσχερώς! Ίσως και τελεσίδικα..

Σήμερα, κοινωνικά μεν έχει απορριφθεί ολότελα αυτή η τακτική.

Αλλά και πνευματικά έχουμε κατασταλάξει, ότι αληθινή καλλιέργεια ψυχής και αληθινές διαπροσωπικές σχέσεις και γνήσια πνευματικότητα επιτυγχάνεται με την αληθινή ταπείνωση και το μαλάκωμα της ψυχής και με την ειλικρινή προσέγγιση και αναψηλάφηση των γεγονότων, με την ειλικρινή συγγνώμη, που πρώτος ο ανώτερος,

ωριμότερος, πνευματικότερος θα προσφέρει, και στη συνέχεια, με νηφάλια συζήτηση και συνεξήγηση, επί ίσοις όροις, με γνώμονα και μόνο την Αλήθεια και το Σωστό, να διευκρινισθούν τα γεγονότα και οι συνθήκες, που τα δημιούργησαν, να επιμερισθούν οι ευθύνες και τα λάθη της κάθε πλευράς, να οδηγηθούν οι πάντες εις ταπεινοφροσύνην και εις πρακτικήν επανόρθωσιν των κακώς γενομένων.

Αυτό και μόνον είναι κοινωνική παιδεία και ορθόδοξη πνευματικότητα. 

Αθυμία και Προθυμία !

Ένα μεγάλο ζήτημα της πνευματικής ζωής, αλλά και του ψυχισμού του πιστού ανθρώπου, είναι το φαινόμενο της αθυμίας.

Πρόκειται για έλλειψη διαθέσεως, η οποία κατά καιρούς εμφανίζεται και μας κάνει απρόθυμους για το καθήκον, για κάθε τι σοβαρό και υπεύθυνο, υψηλό και ωραίο της ζωής και του προορισμού μας. Δυσθυμία, βαρυθυμία, ανία..

Η αθυμία αυτή φέρνει ατονία, η ατονία κατατονία και δυσκινησία, κάτι σαν παράλυση, η οποία αχρηστεύει τον άνθρωπο. Και επακολουθεί η απελπισία και η ακηδία, δηλαδή η αμέλεια και εγκατάλειψη της επιμελείας της ψυχής.

Δείτε όμως πώς η Υμνογράφος περιγράφει την ώριμη εν Πνεύματι ψυχή του Οσίου Ιωάννου της Κλίμακος: (ᾨδὴ δ´ του Κανόνος)  Στενούμενος τῷ τόνῳ ἀσκήσεως στεῤῥῶς, ἀκηδίας λέλυκας τὴν πάρεσιν σοφέ· καὶ προθυμίας τῷ δόρατι θανατώσας τῆς ἀθυμίας τὴν ἰσχύν, Θεῷ πρεσβεύεις, πᾶσιν ἱλασμὸν δωρηθῆναι ἡμῖν.

Ερμηνευτική απόδοση: Με σύντονη άσκηση και αμετάθετη γνώμη έβαλες σε πλαισιωμένο δρόμο Πνεύματος τον εαυτό σου, σοφέ Άγιε, και έτσι κατέλυσες και διέλυσες την παράλυση της ακηδίας. Και σαν άλλο δόρυ παίρνοντας στα χέρια σου την προ-θυμία, χτύπησες κατάστηθα και θανάτωσες την α-θυμία, όσο κι αν αυτή ήταν δυνατή. Και έτσι μπορείς και πρεσβεύεις για όλους μας να μας χαρισθεί από τον Θεό η συγχώρηση (για τη δική μας χαλαρότητα και αμέλεια και αδυναμία)!..

Νηστεία και Ταπείνωση

 

Η λαιμαργία και η πολυφαγία έχουν ως αποτέλεσμα, όπως ο καθένας μπορεί να καταλάβει, την έξαρση και εξαγρίωση των σαρκικών παθών.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο αυτή η παρενέργεια και ψυχική βλάβη.

Από την καλοζωϊα και υπερτροφία, πηγάζει και η αλαζονεία!

Άνθρωπος ή παιδί καλοθρεμένο, χορτάτο, με πληθώρα και χλιδή εδεσμάτων, τείνει αφεύκτως στην έπαρση και την ύβρη. Νιώθει περίσιες δυνάμεις και εκχειλίζουσα ζωτικότητα, νιώθει κοσμική-υλιστική ευτυχία, φέρεται με ιδιάζουσα αυταρέσκεια και πεποίθηση, με "αέρα", με "μπρίο", τείνει στην ύβρη.

Αντίστροφα, η Νηστεία, οδηγεί, με τον πιο εύκολο, φυσικό και αβίαστο τρόπο, στην ταπείνωση.

Θυμηθείτε το Ψαλμικό «εγώ δε εταπείνουν εν νηστεία την ψυχήν μου».

Ιδού, λοιπόν, και άλλος λόγος, και πρόσθετη παρακίνηση, για την Νηστεία.

Πολλαπλή η ωφέλειά της!..

Δεν προλαβαίνω.. Δεν ευκαιρώ.

 

 Στην πόλη. Φίλη σε φίλη της.

- Κάνεις κανα σταυρό στο ξεκίνημα της μέρας, μια προσευχούλα στον Πλάστη και στοργικό Πατέρα μας, τον Θεό; Διαβάζεις κάτι πνευματικό, ένα μικρό κοματάκι της Κ.Διαθήκης;

- Αχ, μη μου λες τέτοια και με πανικοβάλλεις. Και μου δημιουργείς και ενοχές. Παιδί μου, ξερεις τί θα πει «πνίγομαι στις υποχρεώσεις»; Δεν έχω χρόνο!  Δεν έχω χρόνο! Τρέχω από το πρωϊ μέχρι το βράδυ. Δεν ανασαίνω. Πνίγομαι. Πώς το λένε!

Ξυπνάω το πρωϊ, άντε να τους προλάβω όλους, να τους ετοιμάσω για το Σχολειό και για τη Δουλειά. Κατόπιν να πιώ τον καφέ μου και να καταστρώσω το πρόγραμμα της μέρας. Βλέπω και λίγο Τηλεόραση συγχρόνως.. Ύστερα πάω για ψώνια, για την ετοιμασία του φαγητού. Γυρίζοντας πρέπει να δω το πρόγραμμα της μαγειρικής, να συγυρίσω τα δωμάτια, να ακούσω λίγες ειδήσεις και σχόλια της επικαιρότητος, είναι και η συνέχεια στα δυό Σήριαλ που έχουν πολύ αγωνία.. Τί να σου πω. Αλαφιάζομαι να τα προλάβω. Και μου μιλάς ύστερα εσύ για πολυτέλειες..

Στο Μοναστήρι. Προσκυνητές σε μοναχό.

- Γέροντα, σου φέραμε κι’ένα μυθιστόρημα, είναι μπεστ σέλλερ, αξίζει να το διαβάσεις. Και μια εφημερίδα να μάθεις δυό νέα της επικαιρότητος, έτσι για να καταλαβαίνεις τον κόσμο και να προσεύχεσαι.

- Αχ, παιδιά μου, δεν ευκαιρώ! Πνίγομαι! Δεν ευκαιρώ καθόλου!

- Εδώ στην ησυχία, στον ήσυχο ρυθμό της καλογερικής, τί σε απασχολεί τόσο;

- Αχ, παιδιά μου. Ξυπνώ το πρωϊ και με πιάνει άγχος, πώς να τα προλάβω. Μόλις και μετά βίας τα βγάζω πέρα μέχρι να κλείσει η μέρα. Πρέπει να δω ποιοί Άγιοι γιορτάζουν και να διαβάσω το βίο τους, να τον θυμηθώ, να διδαχθώ, να τους ζήσω. Στον Όρθρο να διαβάσω τα Τροπάριά τους. Αχ, θαύμα, μέλι ψυχής, πόσο θεοφώτιστα, πόσο γλυκά τα λένε οι Άγιοι Υμνογράφοι. Δεν τα χορταίνω! Ύστερα θα συγυρίσω το κελί, θα βοηθήσω για τα διακονήματα του Μοναστηριού, θα ψάλουμε την Παράκληση και θα διαβάσω τα ονόματα που με παρεκάλεσαν να προσεύχομαι, έχω και λίγες επιστολές να απαντήσω, πρέπει να διαβάσω και τα Πατερικά, τί να σου πω, ανεξάντλητοι θησαυροί, άκρως απαραίτητοι για την ψυχή και το νου μου, να κάνω τον κανόνα μου με το κομποσχοίνι.. Αχ, τί να σου πω, δεν προλαβαίνω..

«Δεν είναι θέμα πιεστικών υποχρεώσεων, αλλά προτεραιοτήτων» !..  Σκέφτηκα..

Όσιος Σεραφείμ και Μοτοβίλωφ

Ἡ συνομιλία τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ μὲ τὸν Μοτοβίλωφ

Ὁ κτηματίας Νικόλαος Μοτοβίλωφ, πού τό 1831 θεραπεύθηκε θαυματουργικά ἀπό σοβαρή ἀσθένεια μέ τήν προσευχή τοῦ ὁσίου Σεραφείμ, ἀπέκτησε τήν εὔνοιά του καί ἀξιώθηκε νά συζητήση πολύ μαζί του γύρω ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα. Τή συζήτησί του αὐτή κατέγραψε σέ σημειώσεις, οἱ ὁποῖες παρέμειναν στή Μονή Ντιβέγιεβο περισσότερο ἀπό ἑξῆντα χρόνια. Τό 1902 τίς παρέλαβε ὁ Σ.Α.Νεῖλος ἀπό τή γερόντισσα Ἑλένα Νικολάεβνα, χήρα τοῦ Μοτοβίλωφ, καί μέ τήν ἄδεια τῆς ἡγουμένης Μαρίας τίς ἔφερε στό φῶς τῆς δημοσιότητος τό 1903 στά «Μοσχοβίτικα χρονικά» τοῦ Ἰουλίου μέ τόν τίτλο: «Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἀναπαυόταν φανερά στόν πατέρα Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, στή συζήτησί του γιά τόν σκοπό τῆς χριστιανικῆς ζωῆς».

«Ἦταν Πέμπτη. Ἡ μέρα ἦταν σκοτεινή. Τὸ χιόνι, περίπου 25 πόντοι, σκέπαζε τὴ γῆ καὶ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἐξακολουθοῦσαν νὰ πέφτουν πυκνὲς νιφάδες χιονιοῦ, ὅταν ὁ στάρετς Σεραφεὶμ ἄρχισε νὰ συνομιλεῖ μαζί μου. Μὲ ἔβαλε νὰ καθήσω σ’ ἕνα κορμὸ δένδρου ποὺ μόλις εἶχε κόψει, καὶ ὁ ἴδιος κάθησε ἀπέναντί μου. Βρισκόμασταν στὸ δάσος πλάϊ στὸ ἐρημητήρι του στὸ βουνό.

— Ὁ Κύριος μοῦ ἀπεκάλυψε, εἶπε ὁ στάρετς, ὅτι ἀπὸ τὰ παιδικά σου χρόνια ζητᾶς μὲ φλογερὸ πόθο νὰ μάθεις ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς.

— Πραγματικά, ἀπάντησα, ἀπὸ τὰ δώδεκα χρόνιά μου μὲ ἀπασχολοῦσε ἐπίμονα αὐτὴ ἡ σκέψη καὶ ἀπευθύνθηκα σὲ πολλὰ πνευματικὰ πρόσωπα, ἀλλὰ οἱ ἀπαντήσεις δὲν μὲ ἱκανοποιοῦσαν.

— Ναί, συνέχισε ὁ στάρετς, γιατί κανεὶς δὲν σοῦ ἔδωσε ὁριστικὴ ἀπάντηση. Σοῦ ἔλεγαν: «Πήγαινε στὴν Ἐκκλησία, προσευχήσου στὸ Θεό, ἐφάρμοσε τὶς ἐντολές Του, κάνε τὸ καλό. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς». Αὐτὲς οἱ ἀπαντήσεις ὅμως δὲν μποροῦσαν νὰ σὲ ἱκανοποιήσουν. Ἐγώ, ὁ φτωχὸς Σεραφείμ, θὰ σοῦ ἐξηγήσω τώρα ποιός εἶναι πραγματικὰ αὐτὸς ὁ σκοπός. Ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία, ἡ ἄσκηση καὶ ὅποιο χριστιανικὸ ἔργο, ὅσο καλὸ καὶ ἂν εἶναι αὐτὸ καθαυτό, δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ὁ κύριος σκοπὸς τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς. Δὲν μπορεῖ, τὸ μέσο νὰ γίνει σκοπός. Πραγματικὸς καὶ τελικὸς σκοπὸς τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

— Ἀλλὰ πῶς μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀποκτήσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα; ρώτησα τὸ στάρετς.

— Περισσότερο ἀπ' ὅλα τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸ ἑλκύει ἡ προσευχή. Καὶ θὰ εἴμαστε μακάριοι, ἂν μᾶς βρεῖ ὁ Κύριος ἄγρυπνους, ἐν προσευχῇ, μέσα στὴν πληρότητα τῶν δωρεῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

— Γέροντα, τοῦ εἶπα, μιλᾶς συνεχῶς γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὡς σκοπὸ τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς. Ἀλλὰ πῶς καὶ ποῦ μπορῶ νὰ τὸ δῶ; Τὰ καλὰ ἔργα εἶναι ὁρατά. Ἆραγε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μπορεῖ νὰ γίνει ὁρατό;

— Στὶς μέρες μας, ἀποκρίθηκε ὁ στάρετς, ὑπάρχει γενικὴ ψυχρότητα γιὰ τὴν ἁγία πίστη τοῦ Χριστοῦ. Καὶ αὐτὴ ἡ ψυχρότητα καὶ ἀδιαφορία διέκοψαν τὴν κοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ Θεὸ καὶ μᾶς ἀπομάκρυναν σχεδὸν ἐντελῶς ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωή. Στὴν Ἁγία Γραφή, Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη, συχνὰ ἀναφέρεται ἡ ἐμφάνιση τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους. Μερικοὶ λένε: «Τὰ χωρία αὐτὰ εἶναι ἀκατανόητα. Πῶς μποροῦν οἱ ἄνθρωποι μὲ τὰ ἴδια τους τὰ μάτια νὰ δοῦν τὸ Θεό»; Τίποτε ὅμως τὸ ἀκατανόητο δὲν ὑπάρχει ἐδῶ. Ἡ δυσκολία προέρχεται ἀπὸ τὴ δική μας ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ Θεό. Γίναμε ἀδιάφοροι γιὰ τὴ σωτηρία, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴ διαθέτουμε εὐαίσθητες κεραῖες στὴν ψυχή. Μὲ τὴν πρόφαση τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσης μπήκαμε σὲ τέτοιο σκοτάδι ἄγνοιας, ὥστε μᾶς φαίνονται ἀκατανόητα ὅσα γιὰ τοὺς παλιοὺς ἦταν πολὺ φυσικὰ καὶ προσιτὰ καὶ κατανοητά. Ἐκεῖνοι ἔβλεπαν τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὄχι στὸν ὕπνο τους ἢ σὲ φανταστικὲς ἐκστάσεις, ἀλλὰ καθαρὰ καὶ ἀληθινά.

Ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, φιλόθεε, δίνεται σὲ ὅλους μας κατὰ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα. Στὸ μυστήριο τοῦ Ἁγίου Χρίσματος ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μᾶς σφραγίζει μυστηριακά.

— Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ξέρω, ρώτησα τὸν Γέροντα, ἂν βρίσκομαι καὶ ἐγὼ στὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;

— Εἶναι πολὺ ἁπλό, μοῦ ἀπάντησε. Ὁ Κύριος λέει ὅτι ὅλα εἶναι ἁπλὰ γιὰ ἐκεῖνον ποὺ ἀποκτάει τὴ θεία φώτιση τὴ θεία γνώση. Οἱ Ἀπόστολοι εἶχαν αὐτὴ τὴ γνώση καὶ καταλάβαιναν ὅτι εἶχαν μαζί τους τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἔτσι ἐξηγεῖται καὶ τὸ «ἔδοξε τῷ Ἁγίω Πνεύματι καὶ ἡμῖν» (Πράξ.ιε´28).

— Παρ' ὅλα αὐτὰ δὲν καταλαβαίνω, πῶς μπορῶ νὰ εἶμαι ἀπόλυτα βέβαιος ὅτι βρίσκομαι στὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πῶς μπορῶ νὰ διακρίνω τὴν πραγματική Του παρουσία στὴ ζωή μου; Τα πιστεύω ὅσα μοῦ λές, ἀλλὰ θέλω νὰ τὰ νοιώσω πολὺ ξεκάθαρα, ἀπάντησα.

Τότε ὁ στάρετς Σεραφεὶμ μὲ ἔπιασε δυνατὰ ἀπὸ τοὺς ὤμους καὶ μοῦ εἶπε:
— Τώρα βρισκόμαστε, παιδί μου, καὶ οἱ δύο μέσα στὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Γιατί δὲν μὲ κοιτᾶς;

— Δὲν μπορῶ νὰ σὲ κοιτάξω, Γέροντα, γιατί ἀπὸ τὰ μάτια σου βγαίνουν λάμψεις. Τὸ πρόσωπό σου ἔγινε φωτεινότερο καὶ ἀπὸ τὸν ἥλιο καὶ τὰ μάτια μου κλείνουν ἀπὸ τὸν πόνο.

— Μὴ φοβᾶσαι, φιλόθεε. Τώρα καὶ ἐσὺ ἔχεις γίνει φωτεινὸς ὅπως ἐγώ. Ἔχεις καὶ ἐσὺ πληρωθεῖ ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλιῶς δὲν θὰ μποροῦσες νὰ μὲ δεῖς ἔτσι ὅπως μὲ βλέπεις.

Καὶ σκύβοντας κοντά μου μοῦ εἶπε ψιθυριστά:
— Παρακαλοῦσα τὸν Κύριο μὲ ὅλη μου τὴν καρδιὰ νὰ σὲ ἀξιώσει νὰ δεῖς φανερὰ καὶ μὲ τὰ σωματικά σου μάτια τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ νά, ἀγαπητέ μου, ὁ Κύριος ἱκανοποίησε τὴν ταπεινὴ παράκληση τοῦ φτωχοῦ Σεραφείμ. Πῶς νὰ μὴν Τὸν εὐγνωμονοῦμε καὶ οἱ δύο γιὰ τὴν ἀνέκφραστη αὐτὴ δωρεά Του! Εὐχαρίστησε Τὸν. Λοιπόν, παιδί μου, γιατί δὲν μὲ κοιτᾶς στὰ μάτια; Κοίταξέ με ἁπλὰ καὶ μὴ φοβᾶσαι. Ὁ Κύριος εἶναι μαζί μας.

Ὕστερα ἀπὸ τὰ λόγια αὐτὰ τὸν κοίταξα στὸ πρόσωπο. Συγκλονίστηκα κυριολεκτικά. Μὲ πλημμύρισε δέος. Φαντασθεῖτε τὸν ἥλιο στὴν πιὸ δυνατὴ λάμψη τῆς μεσημβρινῆς ἀκτινοβολίας του καὶ στὸ κέντρο τοῦ ἥλιου νὰ κοιτάζετε τὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου, μὲ τὸν ὁποῖο συνομιλεῖτε. Βλέπετε τὶς κινήσεις τῶν χειλιῶν του, τὴν ἔκφραση τῶν ματιῶν του, ἀκοῦτε τὴ φωνή του, αἰσθάνεστε τὰ χέρια του ἁπλωμένα γύρω ἀπὸ τοὺς ὤμους σας, ἀλλὰ δὲν βλέπετε οὔτε αὐτὸ τὸ χέρι, οὔτε τὸ σχῆμα του, οὔτε τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό σας. Δὲν βλέπετε παρὰ μόνο τὸ ἐκτυφλωτικὸ φῶς, ποὺ ἁπλώνεται παντοῦ γύρω σας καὶ ὑπερβαίνει μὲ τὴ λάμψη του τὸ χιόνι, τὶς νιφάδες, ποὺ πέφτουν τριγύρω, τὰ δένδρα, ὅλο τὸ τοπίο. Εἶναι ἀδύνατο νὰ φανταστεῖ κανεὶς αὐτὰ ποὺ ἔζησα ἐκεῖνες τὶς στιγμές!

— Τί αἰσθάνεσαι τώρα; μὲ ρώτησε ὁ στάρετς Σεραφείμ.

— Ἀνέκφραστα, εἶπα.

— Πές μου πιὸ συγκεκριμένα, προσπάθησε να περιγράψεις τί νιώθεις.

— Νιώθω τέτοια γαλήνη καὶ εἰρήνη, ποὺ δὲν μπορῶ νὰ τὴν ἐκφράσω μὲ λόγια!, ἀπάντησα.

— Αὐτὴ φιλόθεε, εἶπε ὁ στάρετς, εἶναι ἡ εἰρήνη γιὰ τὴν ὁποία μίλησε ὁ Χριστὸς στοὺς μαθητές Του: «Εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν» (Ἰω. ιδ´ 27). Σ' αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ὁ κόσμος μισεῖ ἀλλὰ ὁ Θεὸς «φιλεῖ», δίνει ὁ Κύριος αὐτὴ τὴν εἰρήνη ποὺ τώρα ἐσὺ αἰσθάνεσαι. Τί ἄλλο νιώθεις;

— Μιὰ ἀσυνήθιστη γλυκύτητα, βαθύτατο ἁπαλὸ γλυκασμὸ ψυχῆς, ἀπάντησα.

— Αὐτὴ εἶναι ἡ γλυκύτητα, γιὰ τὴν ὁποία μιλάει ἡ Ἁγία Γραφή: «μεθυσθήσονται ἀπὸ ποιότητος οἴνου σου, καὶ τὸν χειμάρρουν τῆς τρυφῆς σου ποτιεῖς αὐτοὺς» (Ψαλμ. λε´ 9). Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ γλυκύτητα πλημμυρίζει τώρα τὶς καρδιές μας καὶ ξεχύνεται σ' ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας σὰν μία ἀνέκφραστη εὐφροσύνη. Ἀπὸ αὐτὴ τὴ γλυκύτητα οἱ καρδιὲς μας μοιάζει νὰ λιώνουν. Νιώθουμε καὶ οἱ δύο μας τόση εὐτυχία, ποὺ καμμιὰ γλώσσα δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφράσει. Τί ἄλλο αἰσθάνεσαι;

— Μιὰ ἀνείπωτη χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση.

— Καὶ αὐτὴ ἡ χαρά, παιδί μου, εἶναι μηδαμινὴ, ὅταν συγκριθεῖ μὲ κείνη τὴ χαρὰ γιὰ τὴν ὁποία ἔχει γραφτεῖ: «ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἠτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτὸν» (Α´ Κορινθ. β´9). Τώρα σὲ μᾶς δίνεται ἡ πρόγευση αὐτῆς τῆς χαρᾶς. Καὶ ἂν νιώθουμε τόση γλυκύτητα καὶ εὐφροσύνη τώρα, τί νὰ ποῦμε τότε γιὰ τὴ χαρὰ ἐκείνη ποὺ ἑτοιμάστηκε γι' αὐτοὺς ποὺ κοπιάζουν ἐδῶ στὴ γῆ; Καὶ σύ, παιδί μου, ἀρκετὰ ὑπέφερες στὴ ζωή σου. Κοίταξε ὅμως μὲ ποιὰ χαρὰ τώρα σὲ παρηγορεῖ ὁ Κύριος! Τί ἄλλο αἰσθάνεσαι;

— Μιὰ πηγαία καρδιακὴ θερμότητα, ἀπάντησα.

— Τί θερμότητα, παιδί μου; Βρισκόμαστε στὴν καρδιὰ τοῦ χειμῶνα καὶ καθόμαστε ἔξω στὸ δάσος, πατᾶμε στὸ χιόνι καὶ οἱ χιονονιφάδες συνεχίζουν νὰ πέφτουν πάνω μας καὶ μᾶς ἔχουν σχεδὸν σκεπάσει. Τί εἴδους θερμότητα μπορεῖ νὰ αἰσθάνεσαι;

— Ὅπως ὅταν βρίσκομαι σὲ λουτρὸ μὲ ζεστὸ νερὸ καὶ μὲ περιτυλίγουν οἱ ἀτμοί.

— Μήπως αἰσθάνεσαι καὶ τὴ μυρωδιὰ τοῦ λουτροῦ;

— Ὄχι, ἀπάντησα. Στὴ γῆ δὲν ὑπάρχει παρόμοια εὐωδία. Κανένα ἄρωμα ἀπ' ὅσα ἔχω χρησιμοποιήσει δὲν δίνει τέτοια εὐωδία.

— Ξέρω, ξέρω, εἶπε ἐκεῖνος. Ἔτσι εἶναι ἀκριβῶς ὅπως τὸ λές. Σὲ ρώτησα ἐπίτηδες γιὰ νὰ δῶ ἂν καὶ ἐσὺ αἰσθάνεσαι τὸ ἴδιο. Πραγματικά. Ἡ πιὸ εὐχάριστη εὐωδία πάνω στὴ γῆ δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ αὐτὴ ποὺ νιώθουμε τώρα, γιατί μᾶς πλημμυρίζει ἡ εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ποιὰ ἐπίγεια εὐωδία μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μ' αὐτή; Εἶπες, θεόφιλε, ὅτι γύρω μας ὑπάρχει θερμότητα ὅπως καὶ στὸ λουτρό. Κοίτα ὅμως! Τὸ χιόνι δὲν ἔλιωσε πάνω μας οὔτε στὴ γῆ ποὺ πατᾶμε. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ θερμότητα δὲν βρίσκεται στὴν ἀτμόσφαιρα, ἀλλὰ μέσα μας. Εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς κάνει «τῷ πνεύματι ζέοντες» (Ρωμ. ιβ´1). Θερμαινόμενοι ἀπὸ αὐτὴ τὴ θερμότητα οἱ ἐρημίτες, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, δὲν φοβόταν τὴν παγωνιὰ τοῦ χειμῶνα. Ἔνιωθαν σὰν νὰ ἦταν ντυμένοι μὲ ζεστὲς γοῦνες. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ μᾶς τώρα, γιατί μέσα μας ἀναπαύεται ἡ θεία χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθὼς εἶπε ὁ Κύριος: «ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστί» (Λουκ. ιζ´21). Ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρίσκεται τώρα μέσα μας καὶ μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς θερμαίνει, εὐφραίνει τὶς αἰσθήσεις μας καὶ γεμίζει τὶς καρδιές μας. Νά τί σημαίνει νὰ βρίσκεται κανεὶς μέσα στὴν πληρότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γιὰ τὴν ὁποία ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος γράφει: «ἐγὼ ὁ ἴδιος εἶμαι γεμάτος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα». Μ' αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα γέμισε τώρα καὶ μᾶς τοὺς φτωχοὺς ὁ Κύριος. Δὲν νομίζω πὼς τώρα πιὰ θὰ ξαναρωτήσεις, φιλόθεε, μὲ ποιὸ τρόπο ἀποκτοῦν οἱ ἄνθρωποι τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Θὰ θυμᾶσαι τὴν ἀνέκφραστη εὐσπλαχνία τοῦ θεοῦ ποὺ μᾶς ἐπισκέφθηκε σήμερα;

— Δὲν ξέρω, Γέροντα, ἂν μὲ ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ θυμᾶμαι τόσο ζωντανὰ καὶ καθαρὰ ὅσα ἔζησα σήμερα.

— Ἐγὼ πιστεύω, ἀπάντησε ὁ στάρετς, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ σὲ βοηθήσει νὰ κρατήσεις γιὰ πάντα στὴ μνήμη σου αὐτὴ τὴ φανέρωση. Γιατί διαφορετικὰ δὲν θὰ ἀπαντοῦσε ἡ ἀγαθότητά Του τόσο γρήγορα στὴν ταπεινὴ παράκληση τοῦ φτωχοῦ Σεραφείμ. Ἀκόμα δέ, γιατί ὅλα αὐτὰ δὲν δόθηκαν ἀποκλειστικὰ σὲ σένα μόνο, ἀλλὰ διὰ σοῦ σ' ὅλο τὸν κόσμο, ὥστε καὶ ἐσὺ νὰ στερεωθῆς στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ καὶ ἄλλους νὰ ὠφελήσης. Σοῦ εἶπα καὶ σοῦ ἔδειξα στὴ πράξη ὅλα ὅσα ὁ Κύριος καὶ ἡ Παναγία Μητέρα Του θέλησαν νὰ σοῦ ποῦν καὶ νὰ σοῦ δείξουν μέσα ἀπὸ μένα τὸ φτωχὸ Σεραφείμ. Τώρα «πορεύου ἐν εἰρήνῃ». Ὁ Κύριος καὶ ἡ Παναγία ἂς εἶναι μαζί σου.

Ὅταν ξεκίνησα νὰ φύγω τὸ ὅραμα δὲν εἶχε σταματήσει. Ὁ Γέροντας βρισκόταν στὴν ἴδια θέση ποὺ εἶχε στὴν ἀρχὴ τῆς συνομιλίας μας καὶ τὸ Ἄρρητο Φῶς ποὺ εἶχα δεῖ μὲ τὰ μάτια μου συνέχιζε νὰ τὸν περιβάλλει».

Από το βιβλίο του Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, «Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ»

Πηγή:http://www.agiazoni.gr/

http://www.aganargyroi.gr/index.php/2011-06-05-16-40-09/1388-2012-12-06-06-28-37.html

Από την ελάχιστη -θεωρητική- γνώση, που μπορούμε εμείς οι κοσμικοί να έχουμε, οι αμύητοι και άγευστοι των επουρανίων εμπειριών, αισθανόμαστε εγγύηση για τη γνησιότητα του περιστατικού και των βιωμάτων του Οσίου Σεραφείμ και του μαθητού του Νικ.Μοτοβίλωφ.

Βασικό γνώρισμα και ειδοποιός διαφορά είναι, να μη ενυπάρχουν στοιχεία του κόσμου τούτου, κτιστά, όπως είναι οράματα, σχήματα, χρώματα αισθητά, αλλά και στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου αισθήματα κοινά και φυσιολογικά σε όλους τους ανθρώπους, όπωβς είναι ξεσήκωμα ενθουσιασμού, συγκίνησης, λυγμοί, φούσκωμα αυταρεσκείας, ηδύτης συναισθηματική και γενικά κάτι το ταραχώδες και πυρετώδες.

Τα βιώματα Θεοκοινωνίας στην Ορθόδοξη πνευματικότητα διακρίνονται από το υπερφυές, το άϋλο, το άκτιστο, το αιθέριο, από τη γεύση του υπερκοσμίου. Είναι μια εμπειρία, που ξεχωρίζει απόλυτα απ’ ό,τι έχουμε ζήσει στην κοινή ζωή μας.

Ένα δεύτερο, που θέλω να τονίσω, είναι ότι παρόμοιες εμπειρίες μπορεί να ζήσει ο χριστιανός, κυρίως στην Θ.Λειτουργία, (σε πολύ μικρότερο, βέβαια, βαθμό). Τόσο, όσο να μπορούμε να καταλαβαίνουμε τί περίπου μας περιγράφουν οι Άγιοι με τις υπερφυείς εμπειρίες τους.

Χρειάζεται προσοχή, να μην «ξεσηκωθούμε» και νομίσουμε ότι είναι και για τα δικά μας μέτρα, οι ουράνιες αυτές εξάρσεις και εμπειρίες.

Κι αυτό (το ταπεινό φρόνημά μας) είναι επίσης θεάρεστο και αξιόμισθο..

 

Ένας σύγχρονος δια Χριστόν Σαλός. Γνήσιος!

Τον έχω γνωρίσει προσωπικά και βεβαιώνω-προσυπογράφω.

Ο «ερημίτης του Θεού» από τον Βόλο, που προσφέρει τα πάντα στον πλησίον

 
Από επιτυχημένος τσαγκάρης και πλανόδιος πωλητής έγινε περιπλανώμενος φιλόσοφος
Η μορφή του δεν περνά εύκολα απαρατήρητη, ακόμη και από όσους τον συναντούν σε καθημερινή βάση. Εδώ και πολλές δεκαετίες κινείται ακαταπόνητα στους δρόμους του Βόλου. 
Ανταλλάσσει ευχές και σύντομες σκέψεις με τους περαστικούς, χαρίζοντας σε όλους ένα ευφρόσυνο χαμόγελο, δείγμα μιας ψυχής στο εσωτερικό της οποίας ακούγονται μόνο μελωδίες αγνότητας και καλοσύνης.
Ο Φώτης -όπως τον ξέρουν όλοι, με το μικρό όνομά του- θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας αναχωρητής της ζωής, ένας «φτωχούλης του Θεού», ένας κοσμικός ερημίτης που ταξιδεύει καθημερινά από τη μια άκρη της πόλης στην άλλη, έχοντας σαν αποστολή να αφυπνίσει με τον πιο απαλό τρόπο τις ξεχασμένες ευαισθησίες μας. 
Ηλικίας απροσδιόριστης -ο ίδιος δηλώνει 85 χρονών- και συγχρόνως γερή κράση ανθρώπου, γαλουχημένη να ζει σε συνθήκες στέρησης και κακουχιών, ο Φώτης νιώθει την ευτυχία του ανθρώπου που έχει δεχτεί την ευλογία του Θεού.
Το καθημερινό δρομολόγιό του ξεκινάει νωρίς το πρωί. Μόλις φτάνει στο κέντρο της πόλης, ανάβει το κεράκι του στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου και λέει ευλαβικά το «Πάτερ ημών». Αμέσως μετά ξεχύνεται στους κεντρικούς δρόμους, έχοντας πάρει δύναμη μέσα από την επικοινωνία του με τον Θεό.
Μιλάει με φίλους του, ανταποδίδει χαιρετισμούς σε μικρούς και μεγάλους, εκφράζει τα συναισθήματά του προσφέροντας λουλούδια και δεν σταματά να εύχεται «χρόνια πολλά» από καρδιάς, ακόμη και τις ημέρες, που η Εκκλησία δεν γιορτάζει κάποιον γνωστό στους πολλούς Αγιο. 
Ο ίδιος υπολογίζει ότι περπατά καθημερινά περίπου τρεις ώρες. Κινείται στις κεντρικές αρτηρίες της πόλης και γνωρίζει τους περισσότερους καταστηματάρχες. Φροντίζει, μάλιστα, να εξυπηρετεί κάποιους από αυτούς, κάνοντας διάφορες μικροδουλειές, ενώ τα χρήματα που του δίνουν προτιμά συχνά να τα προσφέρει σε όσους κρίνει ότι έχουν ανάγκη, ακόμα κι αν πρόκειται για συμβολική βοήθεια! Πολλές φορές αφήνει έστω και πενήντα λεπτά σε κάποιο μαγαζί για γούρι, προκειμένου να έχουν οι καταστηματάρχες περισσότερη δουλειά στο μέλλον!
«Η εκκλησία είναι το πνευματικό σπίτι μας, αφού εκεί βαπτιζόμαστε και παίρνουμε το άγιο Μύρο. Με το που βαπτιζόμαστε, αμέσως αποκτάμε δίπλα μας δύο αγγελούδια, με τα οποία βαδίζουμε σε όλη τη ζωή μας. Γινόμαστε από εκεί και πέρα προσωπικότητες» λέει ο Φώτης και αμέσως μια λάμψη φωτίζει το πρόσωπό του, επιτρέποντάς του να μιλά χωρίς διόλου να κομπιάζει. 
«Η πίστη είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να πάρει ο άνθρωπος από τον Θεό μέσω των Αγίων Πατέρων. 
Οταν λέω "καλημέρα", νιώθω ότι έχω πάρει την ευλογία για να κάνω μια καλή πράξη. Εμείς οι άνθρωποι αυτή την αποστολή έχουμε πάρει από τον Θεό και οφείλουμε να την τηρήσουμε» λέει.
Με τους νέους
Στις καθημερινές βόλτες του ο Φώτης συχνά προσελκύει το ενδιαφέρον των νέων ανθρώπων. Νέες κοπέλες πλησιάζουν και τον χαιρετούν ή επιδιώκουν να φωτογραφηθούν μαζί του, θεωρώντας ότι έτσι παίρνουν θετική ενέργεια. «Σημασία όμως έχει, καλέ μου φίλε, αυτή η πράξη να φανερώνει τον χαρακτήρα μου και να μη γίνεται με λάθος τρόπο, έτσι ώστε να μη με παρεξηγούν. Οταν μιλάω στους άλλους, θέλω να καταλαβαίνουν ότι εκείνη τη στιγμή εκφράζομαι υπεύθυνα και δεν κάνω πλάκα μαζί τους. Δεν θέλω να τους πικράνω και να με παρεξηγήσουν. Θέλω μόνο να δίνω έναν παλμό χαράς και ενθουσιασμού...» λέει στον δημοσιογράφο, που κοντοστάθηκε να του μιλήσει.
Επισκέπτεται την κατακόμβη της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, δέχεται τη βοήθεια της Εκκλησίας και παρακολουθεί τις εκδηλώσεις του Κατηχητικού, που διοργανώνονται εκεί, συναντά άλλους ανθρώπους και συζητά μαζί τους. 
Ωστόσο στον χώρο του Ναού παραμένει μόνος του, εκστατικός για αρκετή ώρα, ακόμη και όταν έχουν αποχωρήσει όλοι και τα φώτα πλέον είναι σβηστά.
«Οταν παρακολουθώ τη θεία λειτουργία, νιώθω ότι βγάζω φτερά στους ώμους μου»

«Με συγκινεί ο λόγος των Αγίων Πατέρων. Μιλάνε για την αγάπη, που πρέπει να έχουμε προς όλο τον κόσμο, σε κάθε σημείο του πλανήτη, και όχι μόνο μεταξύ μας οι Ελληνες. Ολοι οι ιερείς του Βόλου με αγαπάνε και με βάζουν στις προσευχές τους. Οταν παρακολουθώ τη θεία λειτουργία, νιώθω ότι βγαίνουν φτερά στους ώμους μου. Δεν εκκλησιάζομαι μόνο στον Αγιο Νικόλαο, αλλά πηγαίνω σε Εσπερινούς και σε άλλες εκκλησίες» αναφέρει χαρακτηριστικά.
Οταν έρχεται η στιγμή να αναφερθεί στον μακαριστό Χριστόδουλο, δεν βρίσκει λόγια για να εκφραστεί: «Ηταν ο καλύτερος δεσπότης! Κι αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς στην Ελλάδα, αλλά είναι αναγνωρισμένος παγκοσμίως. Και μόνο που με κοίταζε στα μάτια, ένιωθα να παίρνω από την αγγελική μορφή του χαρά για 100 χρόνια. Δεν περιφρονούσε κανέναν, μιλούσε σε όλους, και ένιωθα ότι εκείνη τη στιγμή χιλιάδες άγγελοι τον παραστέκονταν».
Με τα πιο θερμά λόγια όμως αναφέρεται και στον κ. Ιγνάτιο, σημερινό Μητροπολίτη Δημητριάδος, τον οποίο χαρακτηρίζει «εφάμιλλο του Χριστόδουλου», που προσφέρει έργο και βοηθά την πόλη.
«Οσοι ζούνε στην Αθήνα δεν συναντούν καλούς χριστιανούς. Είναι χαμένοι στα μιλιούνια της πόλης...»

Ποικίλλουν τα σχόλια, τα οποία κατά καιρούς έχουν ακουστεί για τον προσωπικό βίο του Φώτη, για τα γεγονότα που συνέβησαν, και ξαφνικά ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή του. Ποιά από αυτά όμως έχουν σχέση με την πραγματικότητα και δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας; 
Οι παλαιότεροι τον θυμούνται να διατηρεί τσαγκάρικο -και, μάλιστα, για πολλούς ασκούσε αυτό το επάγγελμα με μεγάλη επιτυχία-, ενώ κατά καιρούς πουλούσε λαχεία και, αργότερα, ήταν πλανόδιος πωλητής, με κουλούρια και τυρόπιτες.
Στο παρελθόν έπαιρνε βοήθεια από τις τέσσερις αδελφές του. Την εποχή που δούλευε ως τσαγκάρης είχε πάνω από τη φωτογραφία του Παναθηναϊκού, στον τοίχο, μονίμως κρεμασμένο ένα καντήλι, ώστε να έχει η ομάδα την παντοτινή ευλογία του Θεού! Δεν κρύβει ότι τότε ετοιμαζόταν για να ταξιδέψει στο Λονδίνο, προκειμένου να δει την αγαπημένη του ομάδα κόντρα στον Άγιαξ, αλλά στο τέλος κάτι δεν πήγε καλά και ματαίωσε το σχέδιό του.
Οταν το φέρνει η κουβέντα και του αναφέρω την πρόσφατη περιπέτεια υγείας του Γιόχαν Κρόιφ, μεγάλου ποδοσφαιριστή του Άγιαξ εκείνης της εποχής, αμέσως σταματά. Κάνει τον σταυρό του ευχόμενος να τον κάνει ο Θεός γρήγορα καλά. Το παράδοξο ωστόσο με τη συμπεριφορά ως προς τις ποδοσφαιρικές προτιμήσεις του είναι ότι σήμερα αγοράζει την εφημερίδα «Το φως των σπορ» και δηλώνει θαυμαστής του... Ολυμπιακού Πειραιώς!
Παλαιότερα, είχε βρει καταφύγιο σε μια αποθήκη στον λόφο της Γορίτσας, από την πλευρά της θάλασσας. Εκείνη την περίοδο κατέβαινε και συναντούσε τους χειμερινούς κολυμβητές ή επισκεπτόταν τις κωπηλατικές εγκαταστάσεις του ΝΟΒ, με την ομάδα του οποίου είχε συνταξιδέψει στα Γιάννενα, ώστε να παρακολουθήσει αγώνες πρωταθλήματος.
Σημερινή κατοικία του είναι ένα μικρό κτίσμα έξω από το πολεοδομικό συγκρότημα του Βόλου, κοντά στη φύση και μακριά από τον θόρυβο της πόλης. Γύρω-γύρω στο δωμάτιο, το μάτι πέφτει σε διάφορες εικόνες Αγίων, αλλά και σε αφίσες όπως αυτή από παλαιότερη έκθεση βιβλίου ή εκείνη που δείχνει τον Ελβις Πρίσλεϊ, τον θρύλο της ροκ μουσικής.
Μου διηγείται την ιστορία με έναν Ολλανδό, ο οποίος είχε βρεθεί περιπλανώμενος και άνεργος στον Βόλο μετά τον θάνατο του παιδιού του. Ο Φώτης είχε προσφερθεί να του παραχωρήσει το σπίτι του, για να μείνει εκείνος. Σε κάποιο τραπέζι υπάρχουν φυλλάδια της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, παλιά βιβλία του Βαγγέλη Σκουβαρά, φιλόλογου και λαογράφου, που έγραψε λαογραφικές μελέτες για τη Θεσσαλία.
Παπαδιαμάντης
«Αγαπώ πολύ τον Παπαδιαμάντη, αφού και αυτός μιλά για τον Θεό και την πατρίδα. Γεμίζει η καρδιά μου από ομορφιά. Πιο παλιά, διάβαζα περισσότερο, δεν κουραζόμουν. Είχα σκεφτεί να αξιοποιήσω όλα όσα ήξερα, και γι' αυτό είχα ζητήσει να μιλήσω στο δημαρχείο του Βόλου με θέμα "Ο προορισμός του ανθρώπου". Τότε που κάνανε ομιλίες και φέρνανε καθηγητές από την Αθήνα...»

Παρατηρεί τη φύση και ταΐζει όσα πουλιά επισκέπτονται την αυλή του. 
Στις εφημερίδες αφιερώνει λιγότερο χρόνο, δεν πολυσκοτίζεται με τα τεκταινόμενα στην πολιτική. Μόνο κάποιες πληροφορίες φροντίζει να παίρνει για τα τοπικά γεγονότα. Επισκευάζει μόνος του τη δεξαμενή, με την οποία συγκεντρώνει το βρόχινο νερό και διαχωρίζει προσεκτικά τα υλικά, που προορίζονται για τον κάδο της ανακύκλωσης.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι δεν έχει αρρωστήσει ποτέ και σπάνια συμβουλεύεται γιατρούς: «Αισθάνομαι νέος, τα γηρατειά δεν είναι για μένα, αφού μέσα μου κατοικεί ο Θεός. Κάνω και γυμναστική, αναπνέω καθαρό αέρα εδώ έξω, στα περιβόλια. Ποιός άλλος περπατά κάθε μέρα τόσα χιλιόμετρα όσα εγώ; Δεν έχω προβλήματα, ούτε με κυνηγά κάποιο άγχος».
Οταν είμαι έτοιμος να τον χαιρετήσω και να φύγω, βγάζει από το μπουφάν του μια εικόνα της Παναγίας. «Κράτησέ τη, για να σε φυλάει. Είναι λίγο τσαλακωμένη, αλλά μη με παρεξηγείς...» 
Εχει τη διάθεση να μιλήσει κι άλλο, τον διακρίνει ο ενθουσιασμός ενός μικρού παιδιού. «Νιώθω χαρά, που βρίσκομαι στον Βόλο και έχω δίπλα μου τόσο πολλούς καλούς ανθρώπους. Οσοι ζούνε στην Αθήνα δεν έχουν την ευκαιρία να συναντούν καλούς χριστιανούς. Είναι χαμένοι μέσα στα μιλιούνια της πόλης...»
Τον ρωτώ στα γρήγορα εάν πέρασε ποτέ από το μυαλό του η σκέψη να ζήσει ως μοναχός σε ένα μοναστήρι. «Ποτέ δεν θα το ήθελα. Μου αρέσει να ζω δίπλα στους ανθρώπους, για να τους έχω όλους στην αγκαλιά μου και να βοηθώ όσους έχουν ανάγκη».
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Ανδριώτης (μέλος της Φωτογραφικής Λέσχης Βόλου)
πηγή: Ορθόδοξη Αλήθεια

http://trelogiannis.blogspot.gr/2015/11/blog-post_532.html 

Φώτης, δια Χριστόν σαλός, ήταν στη Γορίτσα για πολλά χρόνια στο λόφο και κατόπιν πήγε στα Μελισσάτικα, απέναντι από το Πανθεσσαλικό. Στο Λοτζίγγο, στο ποτάμι Ξηριά από πάνω.

Έχει ένα καλυβάκι κι εκεί μένει.

Άκακος άνθρωπος, γεμάτος καλοσύνη.

Μαζεύει από τη λαϊκή αγορά τα περισσεύματα και τα πηγαίνει στο Ναό για το γεύμα των φτωχών. Μαζεύει αγριολούλουδα και τα μοιράζει στους καταστημάρχες ως ευλογία.

Άμα του δώσεις μισό ευρώ θα πάει να το δώσει παρακάτω σε άλλον.

Θα δωσει και στον καταστηματάρχη, που ανοίγει το πρωί, να του κάνει σεφτέ.

Δεν πλένεται, αλλά ευωδιάζει, και στη φαλάκρα του βάζει συνέχεια λαδάκι από τα εικονοστάσια των δρόμων.

Δεν τρώει κρέας, ψάρι, θαλασσινά.

Κάποια απογοήτευση είχε και έτσι ξεκίνησε. Είναι περιπου 75 χρόνων σήμερα (γεννηθείς περίπου το 1940). Υγιέστατος. πΘ. 

Λουκάς Κ.. Φιλόλογος   25 Νοεμβρίου 2015 - 3:08 μ.μ.

Γνώριζα προσωπικά τον κυρ Φώτη. 

Πολλές φορές, έφηβος ακόμα, (1987-1990) κατά τις μετακινήσεις μου (πεζή) στους δρόμους της πόλης και κυρίως πέριξ του ναού της Γορίτσας, τον συναντούσα, σχεδόν τυχαία. 

Και λέω σχεδόν, διότι πάντα κάτι το ιδιαίτερο είχε να μου πει. 

Λίγο εξ αιτίας της έμφυτης παιδικής μου τάσης να περιεργάζομαι τους ιδιαίτερους ανθρώπους, λίγο εξ αιτίας κάποιας απροσδιόριστης διαίσθησης, κοντοστεκόμουν όταν περνούσε δίπλα μου... 

Εκείνος αμέσως, λές και αισθανόταν το λογισμό μου στρεφόταν με εγκαρδιότητα και μου χαμογελούσε. 

Βύθιζε εκείνο το απέραντο καλοκάγαθο βλέμμα του στα δικά μου μάτια και με έκανε να νιώθω ξαφνικά ήρεμος, ευδιάθετος..
Μια μέρα, ύστερα απο ένα εξοντωτικό μάθημα στο Ωδείο, γυρνούσα με σκυμμένο κεφάλι στο σπίτι. Με σταματά εκεί στο πεζοδρόμιο (Γαλλίας και Γκλαβάνη) ακόμη θυμάμαι - και μου λέει:

- Έ.. παλλικάρι! Πολύ σοβαρά τα παίρνεις τα πράγματα... 

Μου χαμογέλασε! Ένα φως πήγαζε από την καρδιά του.

- Να λες και κανα "δόξα σοι"... , μου κάνει. 

Αυτό το απλό συναπάντημα λες και "ρούφηξε" όλη την κακή μου διάθεση...
Ο Θεος να τον έχει καλά! Είμαι σίγουρος ότι εύχεται για όλους μας, κυρίως όσους γνώρισε απο κοντά.