Α' Λουκά

Συνέκλεισαν πλήθος ιχθύων πολύ..  και έπλησαν αμφότερα τα πλοία, ώστε βυθίζεσθαι αυτά..  και καταγαγόντες τα πλοία επί την γην, αφέντες άπαντα ηκολούθησαν Αυτω. (Λουκ. ε’6-7,11)

Θα ήθελα να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην εξής λεπτομέρεια:

Πλήθος πολύ συγκεντρωμένο στην ακροθαλασσιά.

Ο Κύριος χρησιμοποιεί ως Άμβωνα την πρώρα της ψαρόβαρκας και όρθιος κηρύττει τον λόγο του Θεού στα πλήθη.

Ο κόσμος κάθεται στην αμουδιά και αναχαιτίζεται από το ήσυχο κυματάκι, που «σκάει» ρυθμικά εκεί. Κι άλλοι, βέβαια, όρθιοι να Τον ακούν απορροφημένοι-σαγηνευμένοι.

Ήταν τόσος ο πόθος του λαού προς τον Φωτοδότη και Ζωοδότη, που ήθελαν να «χυμάνε» πάνω Του, να Τον εγγίζουν, αν είναι δυνατόν να Τον αγκαλιάζουν, να Του ζητούν ο καθένας την προσοχή και την ευλογία Του.. 

Άλλες φορές Τον περιεκύκλωναν ασφυκτικά και «συνέπνιγον αυτόν» (Λουκ.η’ 42). Άλλες φορές, τόσος ήταν ο ζήλος τους, «ώστε επιπίπτειν Αυτώ, ίνα Αυτού άψωνται» (Μαρκ.γ’ 10).

Και με τον ίδιο τρόπο, επίσης, ο Κύριος κι άλλη φορά προσπαθούσε να τους καθηλώσει, για να ακούσουν τον ζωοποιό λόγο Του, απομακρυνόμενος μέσα σε βάρκα, «και πας ο όχλος επί τον αιγιαλόν ειστήκει» (Ματθ. ιγ’ 2).

Τελειώνοντας την ομιλία Του ο Κύριος, ζήτησε από τον Πέτρο να ξαναρίξει τα δίχτυα.

Ξανοίχθηκαν προς τα βαθύτερα της λίμνης (φαίνεται όχι και τόσο μακρυά, διότι μπορούσαν από εκεί και φώναξαν και με σινιάλα μήνυσαν στους «συνεταίρους» τους Ιάκωβο και Ιωάννη, υιούς Ζεβεδαίου να σπεύσουν σε βοήθεια, διότι το πλοιάριο θα βούλιαζε από την καταπληκτική ψαριά).

Και τελικά τα δύο ψαράδικα επανέρχονται στον αιγιαλό κατάφορτα από τα δώρα της θάλασσας..

Όμως εκεί ο Κύριος καλεί τα δύο ζεύγη αδελφών να εγκαταλείψουν τα δίχτυα και να Τον ακολουθήσουν. Ανδρέας και Πέτρος, Ιωάννης και Ιάκωβος. Τον υπακούν ολοπρόθυμα, εκστασιασμένοι από το μεγαλείο Του. Πίσω τους οι πατεράδες θα συμμάζευαν τα πλοία..

Και τα ψάρια; 

Τα αναρίθμητα ψάρια, που ως θεία ευλογία τους χάρισε ο Κύριος;;

Ήταν μια άλλη διατροφή των πεντακισχιλίων!..

Μετά το κήρυγμα, και καθώς ο Κύριος απεμακρύνετο με το ψαροκάϊκο, αρκετοί από τους ακροατές έφυγαν-σκόρπισαν. «Δεν θα μιλήσει άλλο. Και προπαντός δεν θα θεραπεύσει σήμερα. Κρίμα. Τί να πεις.. Απογοήτευση. Άτυχοι ήμασταν».

Άλλοι όμως έμεναν εκεί. Ώρα πολλή.

Να Τον κυτούν από μακρυά και με τον πόθο της καρδιάς τους και με το βλέμμα, να «επικοινωνούν» μαζί Του. Να παρακολουθούν κάθε στιγμή Του. Να εκφράζουν τον ενδόμυχο πόθο τους: «Εσύ είναι ο ποθητός, ο λατρευτός μας, η πρώτη και τελευταία ελπίδα μας, Εσύ είσαι ο Υιός του Θεού του ζώντος, Εσύ είσαι ο Ών, η πηγή της Αλήθειας, η πηγή της Ζωής. Σε πιστεύουμε, Σε λατρεύουμε, Σε περιμένουμε, Σε παρακολουθούμε και Σε ακολουθούμε, δεν μπορούμε να Σε αποχωρισθούμε. Εδώ θα μείνουμε μέχρι να γυρίσεις Εσύ»!.

Και γύρισε. Φορτωμένος με δώρα!

Δεν κοντοστάθηκε, να θεραπεύσει τους αρρώστους. Είχε άλλο μεγάλο έργο τώρα. Να πάρει μαζί Του τους πρώτους μαθητές και Αποστόλους Του.

Έδωσε όμως, κατά την θεοπρεπή κρίση και γενναιοδωρία Του, άλλο δώρο. Την επιούσια τροφή. Για όσους Τον περίμεναν και Τον αγαπούσαν βαθιά..   

Υστερόγραφο:

Γεννώνται οι απορίες:

1. Άραγε οι συγγενείς των πρώτων κλητών Αποστόλων, που έμειναν πίσω με τις βάρκες και τα ψάρια, άραγε άδραξαν την  ευκαιρία, να πουλήσουν! Να θησαυρίσουν!..

Απάντηση: Σαφώς όχι. Όταν ζεις ένα τέτοιο θαύμα, σε κυριεύει δέος, φόβος, ρίγος, έκσταση. Δεν απομένουν μέσα σου αισθήματα του κόσμου τούτου.

Εκείνοι οι άνθρωποι του Θεού, σαφώς προσέφεραν τα ουρανόσταλτα δώρα του Θεού στους ανθρώπους, που ήταν εκεί και είχαν εκζητήσει προηγουμένως «την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού» (Ματθ.στ’33). Άλλωστε είχαν τόση δουλειά να κάνουν. Να ξεφορτώσουν τις βάρκες να μαζέψουν  και σιγυρίσουν τα δίχτυα, να ασφαλίσουν τις βάρκες στον αιγιαλό..

2. Άραγε -προφανώς- συνέβη μεγάλος «πανικός», καθώς οι όχλοι όρμησαν να αρπάξουν, ο καθένας όσα πιο πολλά ψάρια μπορούσε, από αυτά τα παμπληθή τα δωρεάν προσεφερόμενα;

Απάντηση: Και πάλι όχι. Όταν προηγείται ο λόγος του Θεού, επέρχεται καλλιέργεια, ηρεμία, ανωτερότητα, ψυχική ευγένεια στα πλήθη. Και μακάρι να το δοκίμαζαν -μόνο να δοκίμαζαν- αυτοί οι αφώτιστοι άρχοντες, που «κακή μοίρα» τους έφερε πάνω στα κεφάλια μας. Αντί να εξοπλίζουν «δυνάμεις καταστολής» και να ξυλοκοπούν αλύπητα με τα γκλόμπς και να ταϊζουν «ληγμένα χημικά» τον εξαγριωμένο λαό, να δίδασκαν, να νουθετούσαν, να καλλιεργούσαν, να εμπέδωναν δικαιοσύνη αληθινή και ευσέβεια γνήσια και ηπιότητα και ευγένεια και ανωτερότητα ήθους στην κοινωνία..

Όπως τότε, με την διατροφή των πεντακισχιλίων, όλα έγιναν «ευσχημόνως και κατά τάξιν».. Όπως στις πρώτες Αγάπες των χριστιανών.. Έτσι συνέβη και στην ευλογημένη ακροθαλασσιά, την τρισευλογημένη μέρα εκείνη..

Άλλωστε, και πρακτικά ήταν αδύνατο να πλεονεκτήσει κανείς. Τα ψάρια ολόφρεσκα σπαρταρούσαν. Πόσα να βάλει κανείς σε μια ποδιά, σ’ ένα ζεμπίλι; Πόσα να κουβαλήσει με το χέρι;   

.

Σύγχρονοι Φιλέλληνες

 

 

 

 

ο γιός του Νικόλαος

η εγγονή του Αγγελική

Οι Φιλέλληνες αποτελούν ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο στην Ελληνική Ιστορία, που βοήθησαν τη χώρα σε δύσκολες στιγμές.

Ανάμεσα σ’ αυτούς συγκαταλέγεται και ο Ιωσήφ Μπλέχινγκερ, ο γερμανός στρατιώτης που έσωσε μια ολόκληρη ελληνική πόλη, την Λαμία, από την καταστροφή.

Άλλαξε το όνομά του σε Ηλίας Κόκκινος και δεν έφυγε ποτέ από την Ελλάδα

Ο Ηλίας Κόκκινος ανήκει σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων, που όταν ήρθε στην Ελλάδα ένιωσε ότι ήταν στον τόπο του! Και φιλοτιμήθηκε να προσφέρει ό,τι όσο μεγαλυτερο καλό.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωσήφ Μπλέχινγκερ και γεννήθηκε το 1911 σε μία πόλη στα σύνορα της Δρέσδης.

Τον πρώτο καιρό υπηρέτησε στην Πολωνία και ύστερα μετατέθηκε στην Ελλάδα.

Η χώρα βρισκόταν υπό την γερμανική κατοχή και ο Μπλέχινγκερ ανέλαβε τη θέση του υπεύθυνου κλειδούχου στον σιδηροδρομικό σταθμό της Λαμίας, το Λιανοκλάδι.

Παρότι βρισκόταν στις υπηρεσίες του γερμανικού στρατού, ο Μπλέχινγκερ δεν ήταν Ναζί και όσο μπορούσε βοηθούσε τον κατοίκους της περιοχής. Δεν εμπόδιζε τους Λαμιώτες να κλέβουν τα τρόφιμα των Γερμανών από τα βαγόνια και απελευθέρωσε πολλούς Έλληνες που θα εκτελούνταν. Συνεργάστηκε με τους έλληνες αντάρτες και τους ενημέρωνε για επικείμενες ενέργειες ή ενέδρες των Γερμανών.

Πολλοί άρρωστοι Έλληνες, μεταφέρθηκαν με τα γερμανικά τρένα νύχτα σε Νοσοκομεία (Λαμίας και Λάρισας), χάρη στον θαρραλέο Αυστριακό.

Η πράξη του να εμποδίσει την καταστροφή της Λαμίας, που σχεδίασαν οι Γερμανοί ήταν το αποκορύφωμα της δράσης του.

Στις 18 Οκτωβρίου 1944 οι Γερμανοί εγκατέλειπαν επιτέλους τη Λαμία.

Στην πόλη παρέμειναν μόνο 5 στρατιώτες τους με εντολή να ανατινάξουν όσα κτίρια και εγκαταστάσεις της πόλης μπορούσαν, όταν τα στρατεύματα θα έχουν απομακρυνθεί. Τα πυρομαχικά τοποθετήθηκαν στις αποθήκες του στρατοπέδου με στόχο να εκραγούν τις πρωϊνές ώρες.

Ο Μπλέχινγκερ έμαθε από τις προηγούμενες μέρες τα σχέδια των μοχθηρών κατακτητών, που και τελευταία στιγμή, υποχωρούντες ηττημένοι, επεδίωκαν την καταστροφή.

Το βράδυ, λοιπόν, της 17ης Οκτωβρίου, ο Μπλέχινγκερ μαζί με έναν Ιταλό, ονόματι Μάριο (ωστόσο, ο ίδιος αρνείται διαρρήδην ότι υπήρξε τέτοια συνεργασία: βλέπε φωτο), πήγε στο στρατόπεδο και έκοψε τα καλώδια των εκρηκτικών. Στη συνέχεια οι αντάρτες φρόντισαν να τον φυγαδεύσουν μακριά από το στρατόπεδο, κοντά στο χωριό Αυλάκι.

Το επόμενο πρωϊ οι κάτοικοι μαζεύτηκαν στην Εκκλησία, για να γιορτάσουν την γιορτή του Αγίου Λουκά. Η είδηση ότι η Λαμία θα ανατιναζόταν και θα καιγόταν έκανε τον γύρο της πόλης, και πολλοί άρχισαν να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους.

Ο Μπλέχινγκερ όμως είχε καταφέρει να αποτρέψει την ολική καταστροφή και μόνο κάποιες μικρές εκρήξεις ακούστηκαν.

Ο Μπλέχινγκερ δεν έφυγε ποτέ ξανά από την Ελλάδα, παντρεύτηκε την Αγγελική Καρακώστα και απέκτησε έναν γιο.

Ασχολήθηκε με τη βυζαντινή αγιογραφία και πέθανε το 1995.

http://www.mixanitouxronou.gr/o-i-blechingker-o-germanos-stratiotis-pou-esose-mia-elliniki-poli-apo-tin-katastrofi-ke-edine-plirofories-stous-antartes-allaxe-to-onoma-tou-se-ilias-kokkinos-ke-den-efige-pote-apo-tin-ellada/

Ο Ηλίας Κόκκινος γεννήθηκε το 1911, με το όνομα Ιωσήφ Μπλέχινγκερ (Josef Blechinger) στο Glockelberg της Αυστριας, από πατέρα (Herman) Αυστριακό και μητέρα (Anna) Τσεχοσλοβάκα. Οι δεσμοί του με την Ελλάδα, όμως προϋπήρχαν, μιας και ένας προπάππους του καταγόταν απο την Πάτρα!

Στρατολογήθηκε στο γερμανικο στρατό, για να μετάσχει στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο.

Έφτασε ως στρατιώτης στην Ελλάδα, αφού πρωτα γνώρισε τη φρίκη του πολέμου και τις θηριωδίες των Γερμανών στην Πολωνία (καταναγκαστικά έργα).

Εργάστηκε ως υπεύθυνος κλειδούχος του Γερμανικού Κατοχικού στρατού, στα τρενα, στον συγκοινωνιακό κόμβο Λιανοκλαδίου-Στυλίδας, στο διαστημα 1941-1944 (με προϊστάμενο Α. Βούλγαρη).

Κατά τη διάρκεια της κατοχής, ο Ηλίας Κόκκινος, βοήθησε τους αγωνιζόμενους Λαμιώτες, ως πραγματικός έλληνας! πατριώτης αψηφώντας τις συνέπειες.
Έσωσε τη ζωή πολλών αγωνιστών, ειδοποιώντας τους για τα γερμανικά μπλόκα και πολλές φορές ελευθερώνοντάς τους παράτολμα απο τα κρατητήρια, με κίνδυνο της ζωής του.

Τις παραμονές της γιορτής του Αγ.Λουκά, είχαν τοποθετηθεί εκρηκτικά σε αποθήκες πυρομαχικών για να ανατινάξουν οι Γερμανοί την Λαμία, κατα την αποχώρησή τους.
Η απελευθέρωση της Λαμίας, σταθηκε αναίμακτη, χάρη στον ηρωϊσμό αυτού του ανθρώπου, καθώς αυτός φρόντισε και έκοψε τα καλώδια πυροδοτήσεως. Μάλιστα στο Στρατόπεδο των Γερμανών (σημερινό στρατόπεδο Τσαλτάκη) υπήρχε μεγάλη ποσότητα πυρομαχικών και ανεφοδιασμού, που φάνηκε χρήσιμη στους Έλληνες.

Έκτοτε, ο Μπλέχινγκερ παρέμεινε στη Λαμία.

Το 1945 παντρευτηκε την Κούλα (Αγγελική) Καρακώστα και απέκτησε ενα γιό, τον Νίκο.
Την ίδια χρονιά, βαφτίστηκε παίρνοντας το όνομα του πρώτου πεσόντα αγωνιστή -Λαμιώτη, στο Αλβανικό Επος: Ηλίας Κόκκινος.
Ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, ιδιαίτερα τη Βυζαντινή, και εγινε Aγιογράφος.
Εργα του βρίσκονται σε πολλες Εκκλησίες της κεντρικής Ελλάδας.

Στις 18 Οκτωβρίου 1979 (γιορτή του Αγ.Λουκά ), με ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, επι Δημαρχίας Αντ. Φίλη , τιμήθηκε με το αργυρό μετάλλιο της Πόλης, για την προσφορά του στον τόπο.

Ανθρωπος χαμηλών τόνων, έζησε μια ήσυχη ζωή με αγαπημένη του ασχολία το ψάρεμα.

Πάντα, μακριά απο τη δημόσια προβολή...

Και όταν τον ρωτούσαν σχετικά με την δράση του, έλεγε..." γράψτε πως είμαι Ελληνας δημοκράτης, τίποτε άλλο...".

Έφυγε από τη ζωή, στα 84 του χρόνια, ευτυχισμένος, που έγινε Ορθόδοξος Χριστιανός και έζησε σε αυτόν τον τόπο, τον οποίο και έκανε πατρίδα του...

Aπεβίωσε, στις 23/09/1995 στη Λαμία.

https://www.facebook.com/%CE%97%CE%9B%CE%99%CE%91%CE%A3-%CE%9A%CE%9F%CE%9A%CE%9A%CE%99%CE%9D%CE%9F%CE%A3-JOSEF-H-BLECHINGER-114899005237219/about/?entry_point=page_nav_about_item&ref=page_internal

Συνέντευξη-αφιέρωμα στον ήρωα Ηλία Κόκκινο! Οκτ 18, 2015

Συνέντευξη τηςδημοσιογράφου Λίλιαν Χαχοπούλου για τον Ηλία Κόκκινο, από τον γιό του Νίκο και την εγγονή του Αγγελική.

Μια συνέντευξη-αφιέρωμα με  φωτογραφίες από το προσωπικό τους αρχείο.

http://radio-net.gr/v1/sinentefxi-afieroma-ston-iroa-ilia-kokkino/#.ViTlPvYzQJo.facebook

.

.

.

.

.

.

.

Περιμένοντας να με καλέσεις..

Πανάγαθε Κύριε και Πλαστουργέ μου,

Από τα πρώτα χρόνια της νιότης μου με πολλούς τρόπους μου έδωσες να καταλάβω, ότι εδώ βρίσκομαι σ’ ένα περιβολάκι, που Εσύ μου χάρισες προσωρινά και μ’ έβαλες να το καλλιεργώ.

Κι ύστερα μου είπες ότι θα με πάρεις άν δουλέψω φιλότιμα- μέσα στο ίδιο Σου το λαμπρό Παλάτι, να ’μαι παντοτινά μαζί Σου..

Άργησα λίγο να το καταλάβω. Ήμουν μικρός και ανώριμος, το ξέρεις.

Μα, μόλις ένιωσα τη Βουλή Σου, το αποδέχθηκα με εμπιστοσύνη το μυστικό αυτό σχέδιό Σου και δόθηκα να δουλεύω στο περιβολάκι.

 

Με ένοιαζαν και οι καρποί, αλλά λίγο.

 Πιο πολύ χαιρόμουν τη δουλειά -στο Όνομά Σου και στην αγάπη Σου- χαιρόμουν κι απολάμβανα τη δροσιά της νοτισμένης γης, την πρασινάδα γύρω, που συνέχεια αναβλαστούσε..

 

Και άκουγα συνέχεια στο νου μου, τα λόγια Σου τα ποθητά: "ευ δούλε αγαθέ και πιστέ, επί ολίγα ης πιστός επί πολλών σε καταστήσω"..

Κι όσο περνούσε ο καιρός, τόσο και πιο φιλότιμα εργαζόμουν, και, απίστευτο, από τον πολύ το ζήλο ουτε κοιμόμουν, ούτε αρρώσταινα.. μόνο εργαζόμουν. Σ’ αυτό το περιβολάκι, που μου έγινε αγαπημένο..

Κι ύστερα.. δεν ήθελα να το αποχωριστώ!.. Δεν ήθελα ν’ αφήσω τα χώματα και τη θελκτική οσμή της βροχής, για να μπω στο παλάτι Σου..

Κι όλο περίμενα το κάλεσμά σου, κι όλο ευχόμουν να καθυστερήσει…

 

 Αχ, Θεέ μου, Υπεράγαθε, Μακρόθυμε..

Πόσο ανέχεσαι τη μικρότητά μου!.. τη μικρόνοια, την ανοησία μου!..

Κάλεσέ με, όποτε κρίνεις Εσύ.

Μα και φώτισέ με, να ρθω με λαχτάρα, με χαρά κοντά σου,

χωρίς να στρέψω πίσω τη ματιά στο χώρο αυτό που αγάπησα, και δυστυχώς δέθηκε ανεπαίσθητα η καρδιά μου..

.

.

Σχολική Χρονιά

Ο πίνακας πρέπει να εκπέμπει Φως!  όχι μαύρο.. Όσο "ποιητικό"  κι αν φαντάζει αυτό σε μερικούς.. 

Ας το προσέξουν οι Εκπαιδευτικοί μας ξεκινώντας και φέτος την αποστολή, το λειτούργημά τους.. 

Οι μαθητές τους διψούν να νιώθουν καταυγασμό! Αποκάλυψη γνώσης, Αλήθεια! 

Κάτι, που να συντονίζεται με τη διαίσθηση της ψυχής για την αρμονία της φύσης και της ανθρώπινης ύπαρξης, κάτω από την πάνσοφη στοργή του Δημιουργού.. 

Κάτι, που να ερμηνεύει και να γαληνεύει..  

.

.

.

.

.

.

άνες μοι ίνα αναψύξω..

«ἄνες μοι, ἵνα ἀναψύξω πρὸ τοῦ με ἀπελθεῖν καὶ οὐκέτι μὴ ὑπάρξω».

(Ψαλμὸς λη´14)

Ω, Κύριε και Θεέ μου, Φιλεύσπλαγχνε Πλαστουργέ.

Μου χάρισες το δώρο της ύπαρξης, το απροσμέτρητο δώρο της θείας εικόνος.

Μου δώρισες και τον πανέμορφο κόσμο σου, για να ζήσω λίγα χρόνια πάνω στον φιλόξενο αυτόν πλανήτη, τη γή, κι εδώ πάνω, με τις πιο καλές δυνατές συνθήκες να εργασθώ το καθήκον μου και να σου αποδείξω την φιλοτιμία της ψυχής μου.

Αγώνας η ζωή.

Αλλά και ομορφιά, να ζει κανείς και να δρα και να δημιουργεί, μέσα σ’αυτό το περιβάλλον το γεμάτο ομορφιές.

Ωστόσο, Εσύ κρίνεις για κάποιους ανθρώπους -και για μένα- να μη γευτούν χαρές, παρά μόνο αγώνα και αντιξοότητες και πόνο στη ζωή αυτή..

Ένα αγκομαχητό είναι η ζωή γι’αυτούς -και για μένα.. Σχεδόν καμιά χαρά.

Πατέρα, Παντοκράτορα, Κύριέ μου,

Πέρασαν τα χρόνια.

Δε γογγύζω. Εσύ έκρινες έτσι, εσύ ξέρεις.

Όμως, τώρα που λιγοστεύει πια ο χρόνος της ζωής, σου δέομαι:

Επίτρεψέ μου λίγο να χαρώ και αυτό τον τόπο, που είναι δοκιμασίας τόπος, αλλά έχει και τις ομορφιές του.

Επίτρεψέ μου να πάρω μιάν ανάσα, να χαλαρώσει το πρόσωπό μου -και η  ψυχή- σ’ένα χαμόγελο ειρήνης, ανέσεως, δοξολογίας τελικά  για Σένα.

Θα φύγω απ’αυτόν τόν κόσμο.

Δεν θα τον ξαναδώ έτσι όπως είναι τώρα.

Δεν θα  υπάρξω πάνω στον πλανήτη αυτό, με τις άπλετες γαλάζιες θάλασσες και τις στεργιές, με τα λιβάδια, τα ποτάμια, τα βουνά, τις ανατολές..

Επίτρεψέ μου, ειρηνικά να είναι λίγα-ελάχιστα χρόνια πριν το τέλος, πριν την αναχώρησή μου, που θ’ακούσω το κάλεσμά Σου και θα ’ρθώ ολοπρόθυμα κοντά Σου και δε θα ξαναγυρίσω πίσω..

Νέο Εκκλησιαστικό Έτος

Κάθισμα τῆς Ἰνδίκτου.

Ἦχος πλ. δ´. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.

Ὁ καιροὺς καρποφόρους καὶ ὑετούς,

οὐρανόθεν παρέχων τοῖς ἐπὶ γῆς,

καὶ νῦν προσδεχόμενος, τὰς αἰτήσεις τῶν δούλων σου,

ἀπὸ πάσης λύτρωσαι, ἀνάγκης τὴν πόλιν σου·

οἱ οἰκτιρμοὶ καὶ γάρ σου, εἰς πάντα τὰ ἔργα σου.

Ὅθεν τὰς εἰσόδους, εὐλογῶν καὶ ἐξόδους,

τὰ ἔργα κατεύθυνον ἐφ᾿ ἡμᾶς τῶν χειρῶν ἡμῶν,

καὶ πταισμάτων τὴν ἄφεσιν, δώρησαι ἡμῖν ὁ Θεός·

Σύ γὰρ ἐξ οὐκ ὄντων τὰ σύμπαντα,

ὡς δυνατὸς εἰς τὸ εἶναι παρήγαγες.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Διατάραξη των Θρησκευτικών Συναθροίσεων

Τετάρτη, 03 Αύγουστος 2016

Διαβάστε το!  Εξαιρετικό,εμπεριστατωμένο, πολύ έγκυρο άρθρο!

οι υπογραμμίσεις είναι  δικές μου..

Η διατάραξη των θρησκευτικών συναθροίσεων

Υπό Παναγιώτη Σ. Παναγιωτόπουλου, Αντεισαγγελέως Εφετών Αθηνών

Το άρθρο 200 του Ποινικού μας Κώδικα, προβλέπει τρία, διακεκριμένα αλλήλων εγκλήματα διαταράξεως των θρησκευτικών συναθροίσεων.

Πρώτον, την κακόβουλη προσπάθεια παρεμποδίσεως ανεκτής κατά το πολίτευμα θρησκευτικής συνάθροισης για λατρεία, δεύτερον, την εκ προθέσεως διατάραξη μιας ανεκτής κατά το πολίτευμα θρησκευτικής επί σκοπώ λατρείας ή τελετής συνάθροισης και τρίτον, την ενέργεια υβριστικά ανάρμοστων πράξεων, τελουμένων είτε σε εκκλησία είτε σε άλλο τόπο ωρισμένο προς θρησκευτική συνάθροιση.

Πάντα ταύτα τιμωρούνται από τον ποινικό νομοθέτη, ανέκαθεν, διότι, όπως γίνεται δεκτό από την απολύτως κρατούσα στη νομολογία και θεωρία άποψη, όλες οι ως άνω παραβάσεις «ως προσβάλλουσαι το θρησκευτικόν αίσθημα των πολιτών, επιβουλεύονται την θρησκευτικήν ειρήνην αυτών» [Α. Μπουρόπουλος, Ερμηνεία ΠΚ, τόμ. 2ος, υπ’ άρθρο 200, σελ. 187].

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο και το συγκεκριμένο άρθρο 200 του Ποινικού Κώδικα είναι ενταγμένο στο Κεφάλαιο Ζ΄ με τον τίτλο: ‘Επιβουλή της θρησκευτικής ειρήνης’.

Η κακόβουλη προσπάθεια παρεμποδίσεως της θρησκευτικής συναθροίσεως δεν θα μας απασχολήσει εν προκειμένω, διότι η αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος προϋποθέτει «μη συγκροτηθείσαν εισέτι την θρησκευτικήν συνάθροισιν», την οποία κάποιος προσπαθεί να παρεμποδίσει.

Η διατάραξη όμως της συγκροτημένης ήδη θρησκευτικής συναθροίσεως μας απασχολεί.

Θρησκευτική συνάθροιση για λατρεία, είναι η συνάθροιση των πιστών μιας θρησκείας που σκοπεί σε θρησκευτική κατάνυξη και πραγματοποιείται με δοξολογίες και προσευχές προς τον Θεό, σύμφωνα με τους τύπους και κανόνες της εν λόγω θρησκείας.

Θρησκευτική συνάθροιση για τελετή, είναι η συγκέντρωση ορισμένων ατόμων και η διεξαγωγή ιεροτελεστίας, με την συμμετοχή κληρικού της οικείας θρησκείας, χάριν ικανοποιήσεως ατομικών (κυρίως όμως θρησκευτικών) αναγκών, όπως η βάπτιση, η ιερολογία του γάμου κλπ. Η συνάθροιση μπορεί να τελείται σε ανοικτό ή κλειστό χώρο.

Ο χώρος μπορεί να είναι δημόσιος, όπως ο ναός που κατά κανόνα τελούνται τα μυστήρια και εκδηλώνεται η λατρεία, αλλά και ιδιωτικός, όπως λ.χ. μία οικία στην οποία τελείται βάπτιση ή γάμος. 

Μίας τέτοιας θρησκευτικής συνάθροισης πιστών, ο νόμος απαγορεύει απολύτως τη διατάραξή της και τιμωρεί τους εκ προθέσεως, με δόλο δηλαδή, δρώντες.

Και πως επέρχεται η διατάραξη; Η διατάραξη μπορεί να τελεσθεί με διέγερση θορύβου ή αταξίας ή με οποιονδήποτε άλλον τρόπο, «δι’ οιασδήποτε δηλαδή ενεργείας κωλυούσης την ομαλήν διεξαγωγήν της εν θρησκευτική συναθροίσει ιεροτελεστίας» [Α. Μπουρόπουλος, όπ.π., σελ. 188].

Έχει κριθεί ότι συνιστά διατάραξη της θρησκευτικής συνάθροισης, η απομάκρυνση από το Ιερό Βήμα του μικροφώνου, ώστε να μην ακούγεται στο εκκλησίασμα εκείνος που τελεί την λειτουργία [Αρείου Πάγου 1489/1997 ΠοινΧρ ΜΗ΄492,494], καθώς επίσης και η συμπεριφορά εκείνου, όστις διακόπτει, με δυνατή φωνή («γεγωνυΐα τη φωνή») τον κηρύττοντα τον Θείο Λόγο εν Εκκλησία κληρικό και φωνασκών δηλώνει ότι δεν είναι αληθή τα υποστηριζόμενα [Α. Μπουρόπουλος, όπ.π., σελ. 188].

Ακόμη, έχει κριθεί ότι αποτελεί διατάραξη της θρησκευτικής συνάθροισης, η ρίψη προκηρύξεων εντός του Ιερού Ναού που απεικονίζουν τον Ιούδα και η φωνή του ρίπτοντος ότι είναι «ανάξιος» ο ενθρονιζόμενος [Αρείου Πάγου 169/1978 ΠοινΧρ ΚΗ΄444].

Επίσης, πληρούται το περί ού ο λόγος έγκλημα της διατάραξης της θρησκευτικής συνάθροισης, και από την συμπεριφορά εκείνου, ο οποίος κατά την τέλεση του μυστηρίου της βάπτισης (είτε αυτή τελείται σε Εκκλησία είτε σε οικία), φωνασκεί ότι «δεν είναι σωστό να βαπτίζονται τα παιδιά» ή, όπως έχει κριθεί, σχετικά πρόσφατα, με απόφαση του Αρείου Πάγου, όταν γίνεται κατά την διάρκεια θρησκευτικής συνάθροισης και ιεροτελεστίας «για να επέλθει διακοπή ή παρακώλυση της εξέλιξης της θρησκευτικής συνάθροισης» [Αρείου Πάγου 944/2005 ΠοινΧρ ΝΣΤ΄53,54]. 

Συνεπώς, το αδίκημα είναι τετελεσμένον, όταν ομάς ατόμων εισβάλει σε Ιερό Ναό, καθ’ ήν ώραν τελείται Θεία Λειτουργία, και αναποδογυρίζοντας καθίσματα, ρίπτει φέιγ-βολάν, φωνασκεί, απωθεί τον ιερέα ή κάποιο εκ των πιστών, και με αυτόν τον τρόπο, με πρόθεση διαταράσσει την θρησκευτική επί σκοπώ λατρείας συνάθροιση των πιστών.

Και τούτο, διότι η εν λόγω συμπεριφορά είναι ικανή να προσβάλει, και όντως προσβάλει, το θρησκευτικό συναίσθημα όσων εκκλησιάζονται, ευρισκόμενοι στον Ιερό Ναό για να προσευχηθούν στον Θεό, μη αναμένοντες τέτοιες διαταράξεις της θρησκευτικής γαλήνης και επιβουλή της θρησκευτικής τους ειρήνης.

Το πόσο χρονικό διάστημα διήρκεσε η κατά τα άνω πράξη, δεν έχει καμία απολύτως σημασία, αφού ο νόμος δεν θέτει τέτοια προϋπόθεση, αρκούμενος να διατυπώσει στην αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος μόνο την με οποιονδήποτε τρόπο διατάραξη της ιεροτελεστίας.

Όταν αποτελεί δε διατάραξη και μόνο η στιγμιαία και γεγωνυΐα τη φωνή διακοπή του κηρύττοντος εν Εκκλησία κληρικού υπό τινος ακροατού ή η με δυνατή φωνή εκφορά της λέξης «ανάξιος, ανάξιος» κατά την χειροτονία κληρικού, ασφαλέστατα αποτελεί διατάραξη και η είσοδος ομάδος ατόμων φωνασκούντων, απειλούντων και ριπτόντων φέιγ-βολάν, όντος παντελώς αδιαφόρου του χρονικού διαστήματος κατά το οποίο διεκόπη η Θεία Λειτουργία.

Ο μέγας ερμηνευτής του ισχύοντος Ποινικού μας Κώδικα, Άγγελος Μπουρόπουλος, ορθότατα τονίζει, και τούτο αποτελεί πια απολύτως κρατούσα άποψη, ότι το περί ού ο λόγος έγκλημα πληρούται «άμα τη διαταράξει της συγκροτημένης ήδη θρησκευτικής συναθροίσεως έστω και επ’ ελάχιστον χρόνον» [Α. Μπουρόπουλος, όπ.π., σελ. 188].

Πάντα τα ανωτέρω αναφέρονται στην παρ. 1 του εν λόγω άρθρου 200 ΠΚ. Η παρ. 2 του ιδίου άρθρου, που είναι πιο αυστηρή, τιμωρεί τις «υβριστικώς ανάρμοστες πράξεις» που τελούνται «μέσα σε εκκλησία ή σε τόπο ορισμένο για θρησκευτική συνάθροιση».

Και είναι πιο αυστηρή η παρ. 2 του άρθρου, γιατί δεν απαιτεί οι πράξεις οι προσβλητικές να γίνονται σε ώρα ιεροτελεστίας, καθ’ ήν ώραν δηλαδή τελείται ιεροτελεστία εις τον Ιερό Ναό.

Τέτοιες πράξεις έχει κριθεί, τόσο από τα Δικαστήρια της ουσίας όσο και από τον Άρειο Πάγο, ότι είναι η ρύπανση, το κάπνισμα, οι κραυγές, ο θόρυβος, η οχλαγωγία, η άσεμνη αμφίεση, η διανομή στο εκκλησίασμα ή η τοιχοκόλληση αθεϊστικών και αντιθρησκευτικών προκηρύξεων, η αναγραφή στους τοίχους των Εκκλησιών βλάσφημων και εμπαικτικών συνθημάτων, οι ύβρεις ή ειρωνείες κατά των πιστών ή του ιερέως, η ενόχληση εκκλησιαζομένων γυναικών, η επιδεικτική μη αφαίρεση του σκούφου ή του καπέλου, η είσοδος τινός μεταμφιεσμένου εις Εκκλησίαν, η χρησιμοποίηση Ιερού Ναού ως τόπου καταλύματος (και μάλιστα με τη συνοδεία ζώων), ως τόπου εμπορίου ή κατοικίας ή αποθήκης, η ενέργεια ασελγών πράξεων εντός του Ιερού Ναού, κλπ.[βλ. Θ. Σάμιο, Ενημερωτικό Σημείωμα υπό την Αρείου Πάγου 944/2005, ΠοινΧρ ΝΣΤ΄55επ., με την εκεί αναφορά στην λοιπή θεωρία και στη νομολογία των Δικαστηρίων μας]. 

Όλες αυτές οι υβριστικώς ανάρμοστες πράξεις, που τελούνται «εν εκκλησία ή εν τόπω ωρισμένω προς θρησκευτικήν συνάθροισιν», και που είναι αδιάφορο, όπως αναφέρθηκε, αν τελούνται καθ’ ήν ώραν τελείται εν τη Εκκλησία ιεροτελεστία, αφού εκ της διατυπώσεως του νόμου συνάγεται με σαφήνεια ότι μπορεί να τελούνται και ασχέτως πάσης τέλεσης ιεροτελεστίας, αλλ’ απλώς εν τω Ναώ, τιμωρούνται όταν γίνονται εκ προθέσεως και για το λόγο ότι με αυτές εκφράζεται περιφρόνηση προς την ιερότητα του χώρου και προς το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών κάθε θρησκείας, πολλώ μάλλον όταν γίνονται σε βάρος της επικρατούσας στη Χώρα μας Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού [άρθρο 3 παρ. 1 Συντάγματος]. 

Το Ακυρωτικό Δικαστήριο της Χώρας μας, ο Άρειος Πάγος, στοιχούμενο και λαμβάνοντας υπ’ όψιν την ως άνω διάταξη του Συντάγματος, έκρινε (σχετικά πρόσφατα, μιας και σπανίως άγεται ενώπιόν του το αδίκημα της διατάραξης των θρησκευτικών συναθροίσεων) ότι οι υβριστικά ανάρμοστες πράξεις και οι πράξεις διατάραξης μπορούν να λάβουν χώρα και «εκτός της εκκλησίας ή του τόπου της θρησκευτικής συνάθροισης […] αρκεί ότι η επενέργεια αυτών εξικνείται μέχρι των εν λόγω τόπων» [Αρείου Πάγου 944/2005 ΠοινΧρ ΝΣΤ΄53].

Τούτη η θέση του Αρείου Πάγου, που αποτελεί γνώμονα και ενδείκτη ερμηνείας και εφαρμογής της συγκεκριμένης διάταξης από τα κατώτερα Δικαστήρια, θέλει να προστατεύσει υπέρμετρα ασφαλώς τη θρησκευτική ειρήνη των πιστών και το θρησκευτικό συναίσθημα αυτών, ακόμη και από πράξεις που τελούνται μεν έξω των Ιερών Ναών, αλλά η επενέργειά τους φθάνει μέχρι την Εκκλησία και αγγίζει το εκκλησίασμα, το Σώμα της Εκκλησίας. 

Πολλώ μάλλον όταν οι πράξεις αυτές τελούνται εκ προθέσεως εντός των Ιερών Ναών. 

Συνακόλουθα, δικαστική κρίση που αποκλίνει της ως άνω απολύτως κρατούσας εν επιστήμη και νομολογία άποψης, σχετικά με τη διατάραξη των θρησκευτικών συναθροίσεων,

αστοχεί!

http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/9675-i-diataraji-ton-thriskeutikon-sunathroiseon

Προσθέτω Σχόλιο, το οποίο -δεν  γνωρίζω  για ποιο λόγο- δεν το δημοσίευσε η «Ρομφαία».

Εκφράζω τα θερμότατά μου συγχαρητήρια για την άκρως εμπεριστατωμένη και θεμελιωμένη με άψογο νομικό σκεπτικό Γνωμάτευση του κ.Εισαγγελέως.
Ποιός να τα ακούσει όμως, σε μια χώρα που ο αθεϊσμός επιχειρεί επίμονα και μεθοδικά να επιβληθεί, τα δε Κόμματα επίμονα γυρίζουν την πλάτη στις κακοήθειες των αντικοινωνικών στοιχείων ή ακόμη περισσότερο και τις υποθάλπουν.
Να θυμίσω δύο ακόμη περιστατικά, που ανάγονται κυρίως στο περί ύβρεως και βλασφημίας ιερών συμβόλων και προσώπων, όπου η ελληνική δικαιοσύνη μέσω κάποιων νανοειδών (λυπούμαι που το λέω) εκπροσώπων της λιποτάκτησε μπροστά το καθήκον της, χρησιμοποιώντας κάποιες υποκριτικές προφάσεις.
1.Προ ολίγων ετών στον Καρνάβαλο της Πάτρας σχεδιαζόταν να εμφανισθεί σε άρμα ομοίωμα του Βατοπεδινού Ηγουμένου Εφραίμ. Κάποιοι πιστοί προσέφυγαν στην Δικαιοσύνη, αλλά δεν ευρήκαν προστασία, με την πρόφαση ότι "δεν τους αφορούσε και δεν είχαν την ανάλογη νομιμοποίηση, για να ζητήσουν ασφγαλιστικά μέτρα".
2.Στο περίφημο "Χυτήριο", που εχλευάζετο και διεσύρετο δεινώς ο Θεάνθρωπος, Υπεράγιος Κύριος Ιησούς και οι Θεόπνευστοι Πανένδοξοι Απόστολοι, και πάλι οι προσφυγόντες στην Δικαιοσύνη απεγοητεύθησαν δεινώς.
Να σημειώσω δε και μια διευκρίνιση-ενημέρωση-πρόβλεψη:
Ο λόγος που γίνεται τελευταία, για να μη διώκεται βλασφημία, δεν αφορά στις λεκτικές εκφράσεις, που, δυστυχώς, μολύνουν την καθημερινότητα των νεοελλήνων και κανείς δράστης ποτέ δεν διώκεται και δεν τιμωρείται,
αλλά αποσκοπεί μέσω του Νόμου στην γενικότερη θεσμοθέτηση
ελεύθερης και ακώλυτης δημόσιας προσβολής των θεσμίων και ιερών της Ορθοδόξου Πίστεως.
Με τυχόν υπερψήφιση ενός τέτοιου Νομοσχεδίου, οι μεν Μουσουλάνοι δεν θα χρειασθεί ποτέ να κινδυνεύσουν, διότι "ο φόβος φυλάει τα έρμα", και τα έρμα κακοποιά και θρασύτατα στοιχεία της κοινωνίας ξέρουν πολύ καλά τί θα τραβήξουν, αν αποπειραθούν βλασφημία του "Προφήτου",
οι δε ποικιλώνυμοι αιρετικοί, άλλοτε μεν έχουν και αυτοί γερές πλάτες, ώστε να μην τολμά κανείς να τους θίξει (πχ Χιλιαστές ή Παπικοί), άλλοτε δε η αραχλή θεωρία τους και οι ολίγιστοι οπαδοί τους, ουδόλως απασχολούν τους αποδομητές της ελληνικής κοινωνίας.

Όμως την Ιστορία την ρυθμίζει ο Παντοκράτορας Θεός και ο Νόμος Του ή απλώς η αδίρρητη έννοια της Δικαιοσύνης. Και όσοι εκτρέπονται απ' αυτής, είτε Δικαστικοί Λειτουργοί, δειλοί και επίορκοι, είτε Νομοθέτες

Αυτοί εκπίπτουν και στιγματίζονται στους αιώνες..

π.Θεολόγος Αμπόνης

.

.