Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

π.Ιωάννης Καπογιάννης

Δεν σύχναζε σε Συνέδρια, ούτε ως Ομιλητής (που θα μπορούσε) ούτε ως απλός ακροατής.
Δεν έγραφε βιβλία.
Δεν αρθρογραφούσε, ούτε σε έντυπο ούτε σε ηλεκτρονικό δημόσιο λόγο.
Δεν κήρυττε!..

Λειτουργούσε..
Έψαλλε στο αναλόγιο της Μονής, με καλογερικό απλό ύφος..
Εξομολογούσε και ανέπαυε πλήθος ψυχών, με πραότητα, με παραδοσιακότητα, με υπομονή απέραντη.. Χωρίς να δημιουργήσει ρεύμα πνευματικών παιδιών και ακολούθων του.. ή φήμη περιωνύμου γέροντος..
Χαμογελούσε απαλά, με απλότητα στον καθένα..
Υπάκουε ταπεινά, αδιαμαρτύρητα, με ακρίβεια.
Σιωπούσε..

Θυμήθηκα την περίπτωση του Οσίου Ακακίου, του εν τη κλίμακι αναφερομένου (26 Νοε)
Ζούσε μέσα σε σιωπή και απόλυτη υπακοή.
Και κάποια στιγμή ο σωματικός οργανισμός του λύγισε, έπεσε στο κρεβάτι, εξέπνευσε.

Ο γέροντάς του τρέχει στον αββά Ιωάννη, που ασκήτευε εκεί πλησίον: "Έφυγε ο Ακάκιος! Χάσαμε τον Ακάκιο!" του κραυγάζει μέσα σε λυγμούς. 
"Ο Ακάκιος; Μας τον πήρε ο Θεός; Αδύνατον."  απαντά αιφνιδιασμένος και έκπληκτος ο Αββάς. Και πετιέται πάνω να τρέξει κοντά στον άνθρωπο του Θεού.
Πλησιάζοντας φωνάζει: 
"Ακάκιε αδελφέ, μας έφυγες; πέθανες; πού είσαι;"
Τότε, ο κεκοιμημένος δούλος του Θεού, ξαπλωμένος στο νεκροκρέββατο, άνοιξε τα μάτια και μίλησε: 
"Είναι ποτέ δυνατόν, γέροντα, να πεθάνει άνθρωπος υπακοής;" 
Και ξανάπεσε ειρηνικός, για τον αιώνιο ύπνο..  


Ταφέντος ον ατο ν τ κοιμητηρί τν Πατέρων, μετ πέντε μέρας πλθε πρός τινα γέροντα μέγαν τν ατόθι το κακίου πιστάτης, κα λέγει ατῷ· Πάτερ, δελφς κάκιος πέθανεν. ς δ κουσεν γέρων, λέγει τ επόντι· Πίστευσον, γέρον, ο πείθομαι. δέ φησιν· ρχου κα δε. νέστη γέρων τάχιστα, κα καταλαμβάνει τ κοιμητήριον σν τ πιστάτ το μακαρίου πύκτου· κα βο ς ζντι πρς τν ληθς ν κοιμήσει ζντα, κα λέγει· δελφ κάκιε, πέθανες; δ εγνώμων πήκοος, κα μετ θάνατον πακον νδεικνύμενος, πεκρίνατο πρς τν μέγαν· Πς, Πάτερ, ποθανεν δυνατν νθρωπον πακος ργάτην;  Κλίμαξ Ιωάννου. Λόγος Δ´ πργρ.120

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου