ο Άγ.Δημήτριος Προστάτης της Θεσσαλονίκης

 

Υπάρχουν πολλά ιστορικά περιστατικά θαυμαστής προστασίας της Θεσσαλονίκης από τον Πολιούχο Άγιό της. Τον Σεπτέμβριο του 586 μΧ της έσσε από επιδρομή πολυαρίθμων Αβάρων και Σλάβων, οι οποίοι είχαν συνασπισθεί, για να εκπορθήσουν τη Νύμφη του Θερμαϊκού. Θαυμαστή ήταν επίσης και η απελευθέρωση της πόλης στις 26 Οκτωβρίου του 1912.

Πολύ σημαντικό -και σημαδιακό- θαύμα προστασίας ήταν από κατά την επιδρομή του Τσάρου Ιωαννίτζη το 1207, το οποίο επεκράτησε να απεικονίζεται και στην Αγιογραφία.

Ο Ιωαννίτζης, Τσάρος των Βουλγάρων, ήλθε και πολιόρκησε την Θεσσαλονίκη αρχές Φθινοπώρου του 1207. Ήταν τότε μόλις 39 ετών. Δυναμικός και ικανός ως ηγέτης και φιλόδοξος. Αλλά τον Οκτώβριο του 1207 βρέθηκε νεκρός στο στρατόπεδό του Ανατολικά της πόλης, όπου τώρα η οδός Εθνικής Αμύνης. (άλλοι λένε ΒορειοΑνατολικά της πόλης, όπου το Επταπύργιο)

'Ελληνικές πηγές λέγουν ότι πέθανε από πνευμονία, λατινικές ότι δολοφονήθηκε από τον Κουμάνο στρατηγό του Μαναστρά.

Η λαική παράδοση απέδωσε τον θάνατό του στον Αγιο Δημήτριο.

Γι’ αυτό ακόμα σήμερα υπάρχουν φορητές εικόνες, που είκονίζουν τον Αγιο έφιππο να λογχίζει έναν πεσμένο εχθρό, με την επιγραφή «ο Σκυλογιάννης».
Σχετικό και πολύ εκφραστικό είναι το Κοντάκιο της Εορτής:

Κοντάκιον. Ἦχος β´. Αὐτόμελον.

Τοῖς τῶν αἱμάτων σου ῥείθροις Δημήτριε, τὴν Ἐκλησίαν Θεὸς ἐπορφύρωσεν, ὁ δούς σοι τὸ κράτος ἀήττητον, καὶ περιέπων τὴν πόλιν σου ἄτρωτον· αὐτῆς γὰρ ὑπάρχεις τὸ στήριγμα.

Με τα τίμια αίματά σου, τα άλικα, νεανικά και μαρτυρικά, Άγιε Δημήτριε, ο Παντοκράτωρ Θεός στόλισε την Εκκλησία Του. Εκείνος, που σου χάρισε τη δύναμη και την εξουσία ακαταμάχητη και που κρατάει την πόλη σου, την Θεσσαλονίκη, άτρωτη από κάθε επιβουλή. Διότι εσύ είσαι το στήριγμά της.  

στο σύγχρονο πολεοδομικό σχεδιάγραμμα της πόλης, φαίνεται το περίγραμμα τν τειχών και το Επταπύργιο

.

Αγία Ταβιθά

Εορτή Τριών Ιεραρχών σήμερα

Έστω για το συμφέρον μας..

Εορτή των Τριών Ιεραρχών σήμερα, και παρακολουθώντας τη Θεία Λειτουργία ήλθαν στο νου μου μερικές σκέψεις, αναφορικά με την προοπτική της Εορτής και όχι μόνον.

Εθελοντική φέτος η συμμετοχή και όπως τόνισε ο ιερέας στο κήρυγμά του, η αυθόρμητη προσέλευση των λίγων μαθητών του Γυμνασίου και ακόμη λιγότερων του Λυκείου συνιστά πράξη ελευθερίας.

Γεννάται όμως το ερώτημα «Ουχί δέκα ιάσθησαν; Οι δε εννέα πού;».

Δεν χρειάσθηκε όλοι να δοξολογήσουν το Θεό για τις ευεργεσίες του; Να ζητήσουν από τους τιμώμενους Αγίους πρεσβείες και φώτιση για προκοπή στα γράμματα; Μα, θα μου πείτε, αυτά δεν είναι πρόοδος, αυτά ανήκουν στο παρελθόν, είναι για τους μεγάλους.

Τελικά, δεν είναι αβάσιμο αυτό που λέγεται από πολλούς. «Καιρός παρακμής!» Βλέπετε, λοιπόν, πέρασαν για τη χώρα μας τα χρόνια της δημιουργίας, των επιτευγμάτων, του μεγαλείου.

 Στις μέρες μας, μόνο καταργούμε, μόνο αποξηλώνουμε, μόνο ξεχνούμε..

Μα καλά, που πάει ο τόπος; Ανακαλύψαμε εμείς οι Έλληνες καινούργιους δρόμους, διαπιστώσαμε ότι κάτι δεν λειτουργεί καλά, χρειάζεται να διορθώσουμε κάτι που αστόχησε;

Μας έβλαψε δηλαδή ο εκκλησιασμός; Δεν είναι καλοί οδηγοί οι Τρεις Ιεράρχες, μήπως κινδυνεύουν τα παιδιά μας να παρασυρθούν σε δρόμους ύποπτους από αυτούς τους «παπάδες»;

Τί είναι λοιπόν αυτό το νέο, που ανακάλυψε ο σύγχρονος άνθρωπος και θέλει να αντικαταστήσει την παράδοση; Ποιά είναι η νέα πρόταση; Ποιός μπορεί να απαντήσει; Μάλλον κανείς.

Τα αφήνουμε όλα αυτά έτσι απλά. Γιατί είναι κόπος. Είναι προτιμότερο να μείνουμε σπίτι, να κοιμηθούμε λίγο περισσότερο αυτό το πρωϊνό, κι αν πάμε τί θα ωφελήσει; Αλλά «ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος».

Δείτε όμως και μια άλλη οπτική, αυτή του «συμφέροντος». Αν δεν πανηγυρίσουμε τη σημερινή ημέρα, αν δεν διεκδικήσουμε την αργία, αν δεν υπάρχει λόγος, θα καταργηθεί. Ποιός θα αντιδράσει; Τί επιχείρημα θα προβάλλει; Η Εκκλησία πάλι; «Μα δεν συμμετέχει κανείς», θα είναι η απάντηση. Και δεν θα είναι μόνο η σχολική αργία, αλλά και οι άλλες, του Αγίου Πνεύματος ή των Φώτων, για παράδειμα.

Δύο πρόσωπα του περιβάλοντός μου φέτος, εκπαιδευτικοί και οι δύο, οι οποίοι δεν ξύπνησαν το πρωΐ των Θεοφανείων, για να συμμετάσχουν στη γιορτή, εκμεταλλευόμενοι βέβαια την αργία, ο ένας έψαχνε να βρει κατάστημα για να φωτοτυπήσει μερικές σελίδες ενός περιοδικού, που θα του ήταν χρήσιμες, και ο άλλος προτίμησε να πάει στο γυμναστήριο, όπως κάθε μέρα άλλωστε.. «Φώτα σήμερα!» τους αντέτεινα.

Μα, για να εξυπηρετηθούν αυτοί -για κάτι που μπορεί κάλλιστα να περιμένει ως την επομένη- κάποιοι θα πρέπει να δουλεύουν, μέρα μεγάλης γιορτής.. Και ποιοί θα είναι αυτοί; Τα παιδιά μας φυσικά! Είδατε πόσος θόρυβος, πόση ανησυχία, πόση βιάση από τον Πολιτεία για την κατάργηση της Κυριακής αργίας.. Μα, να μην αφήσουμε τίποτα όρθιο; Επειδή έτσι κελεύει το συμφέρον ορισμένων και οι δείκτες της οικονομίας;

Κάποιοι Ιάπωνες, πριν λίγο καιρό, οι οποίοι έκαναν τουρισμό στις Βρυξέλλες, εξήγησαν σε έναν φίλο μου, ότι στη χώρα τους οι άνθρωποι δουλεύουν όλη την εβδομάδα, απλά την Κυριακή φεύγουν από τις δουλειές τους λίγο νωρίτερα. Να, λοιπόν ένας λόγος, που η Ιαπωνία είναι η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό τεχνολογικής ανάπτυξης, αλλά συνάμα και το μεγαλύτερο ποσοστό ..αυτοκτονιών!.

Αυτό θέλουμε και εμείς; Ας προλάβουμε λοιπόν, όσο ακόμη είναι καιρός. Ή θα διεκδικήσουμε όσα μας παρέδωσαν «οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι πατέρες ημών» ή θα παρακολουθήσουμε το μέλλον να διαγράφεται ενώπιόν μας ζοφερό, εκουσίως όμως και με τη δική μας ανοχή. Ας μην αναζητούμε ευθύνες μόνο στις κακές προθέσεις των άλλων, ας καυτηριάσουμε τη δική μας αβελτηρία. Ιδού νυν καιρός κρίσεως!

30 Ιαν 2017

                                                         Δημ. Κοσκινιώτης

Ταξίαρχος ε.α.

Τίμιος Πρόδρομος

Σε τόπο ερημικό

φαγητό

μέλι κι ακρίδες.

Νικάς το θυμικό,

των παθών τον οχετό,

έξω απ’του κόσμου τις παγίδες.

Στον λαό κηρύττεις :

«Μετανοείτε. Ήγγικεν

η βασιλεία των ουρανών».

Ανάγκης της αδήριτης,

κόσμε ανήθικε,

κόσμε των ουτιδανών.

Τον Μεσσία μας βαφτίζεις.

Τ᾿ Άγιο Πνεύμα

αποκαλύπτεται.

Τ᾿ ανήθικο ραπίζεις

το ψέμα.

Η υποκρισία πλήττεται.

Σε περιμένει αποτομή,

αλλά και δόξα θεϊκή.

Η γη και η βροχή της.

Είναι ετούτη η αποστολή

μια άνωθεν επιταγή

ν᾿ αναδειχθείς Προφήτης.

Ελισαίος Καπ.

Εορτή της Αγ.Άννης

Η σημερινή Γιορτή της Αγ.Άννης παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Πρώτα-πρώτα, δεν είναι η ημέρα της κοιμήσεώς της. Η καθαυτό μνήμη της είναι στις 25 Ιουλίου.

Εδώ εορτάζουμε την σύλληψή της. Και συγκεκριμένα, όχι την δικη της σύλληψη, αφού της Δικαίας και Οσίας αυτής ψυχής, της Θεοπρομήτορος, δεν εορτάζουμε ούτε το Γενέσιον!

Σήμερα εορτάζουμε την Σύλληψη στα οσιακά γεροντικά σπλάγχνα της Θεοπρομήτορος Άννης, την Σύλληψη της Πανάγνου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου!

Σχετικά με το Πάντιμο και Προσκυνητό Πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού, του Θεού Λόγου, που ενανθρώπησε, εορτάζουμε περίλαμπρα και την θεία Γέννησιν εν ανθρώποις, τα Γενέθλια του Σωτήρος, όπως λέμε, και επίσης την υπερφυή Σύλληψίν Του εις την πάναγνον γαστέρα της Θεομήτορος, τον Ευαγγελισμό στις 25 Μαρτίου.

Κατά ανάλογο τρόπο, στα δύο άλλα μοναδικά πρόσωπα της Ιστορίας και διακόνους της Θείας Οικονομίας, την Υπεραγία Θεοτόκο και τον Τίμιο Πρόδρομο, εορτάζουμε τα «γενέθλια» (τα οποία, για να μην συμπίπτει το όνομα με τον Μόνον Κύριον και νέον Γενάρχην της Ανθρωπότητος, τα λέμε: Γενέσιον ή κατ’εξαίρεση στην Παναγία, στον ενικό αριθμό, Γενέθλιον) 24 Ιουνίου του Προδρόμου, 8 Σεπτεμβρίου της Θεοτόκου.   Και κατ’αναλογίαν επίσης, 23 Σεπτεμβρίου εορτάζουμε την Σύλληψιν του Προδρόμου και 8 Δεκεμβρίου (σήμερα) την σύλληψιν της Υπεραγίας Θεοτόκου, οι οποίες -σημειωτέον- ετελέσθησαν με φυσιολογικό τρόπο, μολονότι οι γονείς ήσαν υπερήλικες και ιδιαζόντος όσιοι, οπότε δεν λειτούργησε εγκόσμιο πάθος αλλά ιερώτατα αισθήματα κατανύξεως, ενθέου και εμφόβου υπακοής εις τον Θεόν.

Άλλου Αγίου δεν εορτάζουμε Γενέθλια, ούτε Σύλληψιν, φυσικά. Γι’αυτό και οι πιστοί δεν είναι ακριβές και ορθόν κατά την Παράδοσή μας να εορτάζουν Γενέθλια, αλλά τον Άγιό τους ή άλλως την Βάπτισή τους, τα εν Χριστώ Γενέθλια..

Ο δίκαιος Ιωακείμ; Πότε εορτάζεται; Στις 9 Σεπτεμβρίου, την επομένην της γεννήσεως της Αειπαρθένου,μαζί με την σύζυγόν του Άνναν, κατά το ειωθός της «Συνάξεως» των δευτερευόντων προσώπων ενός μεγάλου ιερού γεγονότος.

Και κάτι άλλο είναι ανάγκη να τονίσουμε. Σήμερα, μαζί με την Θεοπρομήτορα Άνναν, εορτάζουμε επίσης και την δικαίαν Άνναν, την μητέρα του Προφήτου Σαμουήλ, την επονομαζομένην «Ωδικωτάτην» (επειδή συνέθεσε την γλυκύτατη Ωδήν, που ευρίσκεται στην Π.Διαθήκη και έχει ενταχθεί στην γ’ Ωδή όλων των Κανόνων της Εκκλησίας μας). Γιατί εορτάζεται αυτήν την ημέραν; Ωρισμένα Βιβλία Αγίων την τοποθετούν στις 23 Ιουλίου (βλ.Γ.Πιπεράκη.Πανάγιον)

Απάντηση: Και στις δύο εορτές της επηρεάζεται από την συνώνυμόν της. Και την ακολουθεί. Επειδή η Αγ.Άννα του Σαμουήλ υπήρξε σε χρόνους, όπου η ημερολογιακή ακρίβεια δεν μας μετεδόθη, οι Πατέρες συνήψαν αυτήν με την Θεοπρομήτορα. Ως ένα, τρόπον τινα, προεικόνισμα εκείνης. Και αυτή ήτο στείρα και αυτή συνέλαβεν εν γήρατι και αυτή προσέφερε στον κόσμο τέκνον, που έμελλε να ωφελήσει τα μέγιστα τον λαόν του Θεού και την ανθρωπότητα περαιτέρω. 

Είχα ξαναγράψει, και το είχα λησμονήσει. Αυθόρμητα και πηγαία μου ήρθε πάλι ο πόθος, η σκέψη, ο στοχασμός.. 
http://epoikodometica.blogspot.gr/2015/12/blog-post_9.html    

Αγ.Νεκτάριος

 Λαοφίλητος και θαυματουργός..

Άγιος των ημερών μας.

Άγιος των μοναζουσών.
Άγιος της σπουδαζούσης νεολαίας και μάλιστα των Ριζαριτών.
Άγιος των αδικημένων και συκοφαντημένων.
Άγιος των ασθενούντων.

Η Ριζάρειος Σχολή ευρίσκετο τότε στο πάρκο Ριζάρη, κάτωθεν του Νοσοκ.Ευαγγελισμού, όπου σήμερα διασώζεται ο Ναός της Σχολής, Ναός του Αγ.Γεωργίου.

Απέναντι από το Ναό, οδ.Βασ.Σοφίας 51, ευρίσκονται τα Κεντρικά Γραφεία του Ιδρύματος.

Όλα τα εδάφη, επί των οποίων οι αδελφοί Γεώργιος και Μάνθος Ριζάρης ανοικοδόμησαν την Σχολή, ήταν παραχώρηση της Μονής Πετράκη. Γι' αυτό και σε αναμνηστική πλάκα Ευεργατών της Σχολής, πρώτη-πρώτη αναφέρεται η Μονή.

Δέηση στους Αρχαγγέλους

 Ἦχος δ´. Ἔδωκας σημείωσιν.

Θραῦσον τὰ φρυάγματα, τῶν ἐκ τῆς Ἄγαρ τῇ ποίμνῃ σου συνεχῶς ἐπερχόμενα,

κόπασον τὰ σχίσματα, τὰ τῆς Ἐκκλησίας,

πράϋνον τὸν σάλον τῶν ἀμετρήτων πειρασμῶν,

ῥῦσαι κινδύνων καὶ περιστάσεων,

τοὺς πόθῳ σε γεραίροντας καὶ σοῦ τῇ σκέπῃ προστρέχοντας,

Γαβριὴλ Ἀρχιστράτηγε, πρεσβευτὰ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

πόσο αληθινά, πόσο επίκαιρα, πόσο διαχρονικά τα λόγια της προσευχής αυτής...

Άγαρ και Αγαρηνοί, κυκλώνουν συνεχώς το ευσεβές Γένος μας 

και απειλούν, δημιουργούν στένωση, δυσφορία, αγωνία.. 

Ας είναι ανάσα ζωής, σκέπη και εγγύηση ελευθερίας και ευπρεπούς ζωής οι αιθέριες φτερούγες των Αρχαγγέλων..  

Σημ. Η πανέμορφη αυτή εικόνα του Αρχαγγέλου Γαβριήλ είναι της εκδόσεως ΑΠΕΡΓΗ. Μπορείτε να την αναζητήσετε και προμηθευθείτε σε ποικίλα μεγέθη. Εδώ, φρόντισα να είναι σε μικρό μέγεθος, ώστε να μην προσκρούσω στα δικαιώματα του εκδοτικού οίκου..

Μύρο του Μυροβλήτη

Την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου, ως επιστέγασμα των Πανηγυρικών Εορτασμών προς τιμήν του Μυροβλύτου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, στη Θεσσαλονίκη, γίνεται επίσημη τελετή ανοίγματος της ιεράς λειψανοθήκης με την κάρα του Αγίου και περισυλλογή του Μύρου.

Με την ευκαιρία αυτή, παραθέτω ένα αυθόρμητο ποίημα ευσεβούς φίλου μου:

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Άγιε Δημήτρη πολιούχε

της καρδιάς μου εσύ κλειδούχε

στείλε σε 'μας το μύρο σου

τον ποθητό μας κλήρο σου.

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Άγιε Δημήτρη πρωτοστάτη,

της καρδιάς μας επιστάτη,

και της πόλης μας προστάτη:

Φώτισε τον νου, τη σκέψη,

η ψυχή μας να πιστέψει,

στον Θεό να επιστρέψει.

Μύρο σκόρπισε ουράνιο

θάρρος, άφθονο κουράγιο,

φρόνημα και πνεύμα άγιο.

Χάρη στείλε μας και δρόσο,

σ' αγαπώ δεν ξέρεις πόσο,

ύμνο, δέηση θα υψώσω.

Ελισαίος.

Μη μου πείτε..

Γιορτάσθηκε με λαμπρότητα ο Όσιος Δαβίδ ο Γέρων στο Μοναστήρι του.. 
Αυτό το Μοναστήρι, που πριν μερικές δεκαετίες και πίσω ήταν ρημαδιό και κατοικητήριο ..κατσικιών!! 
Ένας αγιασμένος γέροντας της εποχής μας ο Ιάκωβος Τσαλίκης το ανέστησε, ένας Κύριλλος διάδοχός του το συνέχισε, και σήμερα τέτοια λαμπρότητα..
Ευλογία Θεού..
Δόξα σοι, ο Θεός..

 

 

 

Εθνομάρτυρες Κύπρου

Το αθάνατο ποίημα του Βασίλη Μιχαηλίδη, που περιγράφει το μαρτύριο του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού.
Απόσπασμα με λόγια του Ιεράρχου, καθώς βαδίζει στο μαρτύριο.
Είναι σε κυπριακή διάλεκτο. Με λίγη προσοχή θα το καταλάβετε πλήρως.

18.  «Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,

κανένας δεν εβρέθηκεν για να την ι-ξηλείψη,

κανένας, γιατί σιέπει την που τα 'ψη ο Θεός μου.

Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψει!

19. Σφάξε μας ούλους τζι ας γενεί το γαίμαν μας αυλάτζιν,

κάμε τον κόσμον ματζιελλειόν τζιαι τους Ρωμιούς τραούλλια,

αμμά ξέρε πως ύλαντρον όντας κοπεί καβάτζιν

τριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια.

Το 'νιν αντάν να τρώ' την γην, τρώει την γην θαρκέται

μα πάντα τζιείνον τρώεται τζιαι τζιείνον καταλυέται».

 
https://el.wikisource.org/wiki/%CE%97_9%CE%B7_%CE%99%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85_%CF%84%CE%BF%CF%85_1821
 

Εθνομάρτυρες Κύπρου

 Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἐννάτῃ τοῦ Μηνὸς Ἰουλίου, ἐν Κύπρῳ, κατὰ τὸ χίλια ὀκτακόσια εἴκοσι καὶ ἓν ἔτος (1821), ἀπαγχονίζεται ὑπὸ τῶν Ἀγαρηνῶν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κυπριανὸς καὶ ὁ Ἀρχιδιάκονος αὐτοῦ Μελέτιος, καρατομοῦνται δὲ οἱ Μητροπολίται Πάφου Χρύσανθος, Κιτίου Μελέτιος, Κυρηνείας Λαυρέντιος, ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Κύκκου Ἰωσὴφ καὶ ὁ Οἰκονόμος τοῦ Ὁμόδους Δοσίθεος. Ἕτεροι δὲ κληρικοὶ καὶ πρόκριτοι ἀποκεφαλίζονται, τὸν ἀριθμὸν τετρακόσιοι ὀγδοήκοντα καὶ ἕξ, ἐξ ὅλης τῆς Κύπρου συλληφθέντες καὶ ἀχθέντες·  οἱ μὲν κληρικοὶ ἐν Λευκωσίᾳ, οἱ δὲ λοιποὶ εἰς τὴν περιοχὴν Ἀχερᾶ.

Στίχοι

Τιθεὶς ψυχὴν Κυπριανὸς ὁμοῦ συμμύσταις,

Λαοῦ ἐν περιστάσεσιν ἀπαρχὴ προσηνέχθη.

Ἀπολυτίκιον τῶν Μαρτύρων.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ´.

Ὡς τῶν Ἀποστόλων διάδοχοι, καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου ἰθύνοντες, τὸν δοτῆρα τῶν ἀγαθῶν ἱκετεύσατε, γαλήνην τοῖς εὐσεβέσιν δωρήσασθαι καὶ τῶν δεινῶν ἀπαλλαγήν, καὶ περιστάσεων τὴν λύσιν πανόλβιοι.

Καθίσματα

Ἦχος α´. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.

Ἡ Κύπρος ἀληθῶς, ἐν συμπνοίᾳ γεραίρει, τὴν μνήμην τῶν σεπτῶν καὶ ἁγίων πατέρων, ἡμεῖς δὲ θαυμάζοντες τὴν τῆς πίστεως δύναμιν, ἀνακράζομεν πρὸς τῶν μαρτύρων τὸν ὄγκον, καὶ νῦν ἡμᾶς ῥύσασθε παντὸς κινδύνου καὶ βλάβης, πατέρες θεόληπτοι.

Ἦχος δ´. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.

Ἱεραρχῶν τὰς καλλονάς, καὶ τῶν μαρτύρων τὴν πληθύν, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὑμνολογοῦσα νοερῶς, πανηγυρίζει εὐλαβῶς καὶ ἀνακράζει· Συγχάρητέ μοί, φησιν, ἐπὶ τὰ τέκνα μου· Χριστὸς γὰρ ἀληθῶς ὁ τῶν αἰώνων ἀρχηγός, ὡς πάντων νικητὴς καὶ πάλιν δείκνυται· Τριὰς Ἁγία μὴ ἀπολίπῃς σκέπειν τοὺς δούλους σου.

Ἦχος πλ. δ´. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.

Τῶν Κυπρίων οἱ δῆμοι πανευλαβῶς τῶν μαρτύρων τὰ κλέη, χαρμονικῶς, ἐν ἑορταῖς ὑπαντήσωμεν, καὶ Χριστῷ ἐκβοήσωμεν· Νικητὰ τοῦ θανάτου Σύ Παντουργέ, τῶν τυράννων τὸ θράσος κατάστειλον. Καὶ εἰρήνην τοῖς δούλοις σου χάριζε, τοῖς πιστῶς φθεγγομένοις σοι· Χαῖρε τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα.

Στιχηρά.

Ἦχος δ´. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσιν.

Στίχ. Αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν ἤχῳ σάλπιγγος, αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν ψαλτηρίῳ καὶ κιθάρᾳ.

Ἀλουργίδα τὴν ἔνδοξον, οἱ σεπτοὶ νεομάρτυρες, ἀναιρέσει ἐκτήσαντο διὰ πίστεως, ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν τὸ πᾶν ἀρνησάμενοι, τὴν αἰώνιον ζωήν, τῶν γηΐνων προκρίναντες, νῦν κατέχουσι. Καὶ πρεσβεύουσιν ἀπαύστως ὑπὲρ πάντων τῶν τελούντων, τὸ ἱερόν αὐτῶν μνημόσυνον.

Στίχ. Αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν τυμπάνῳ καὶ χορῷ, αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν χορδαῖς καὶ ὀργάνῳ.

Ἐκκλησίας τὸ ἴνδαλμα, καὶ Κυπρίων τὸ καύχημα, τῶν βαρβάρων τὰ ξόανα, οὐκ ἐλάτρευσαν. Τοῦ Χριστοῦ γὰρ τοῖς ἴχνεσι, ποιμένες οἱ Ἅγιοι, καὶ τὸ ποίμνιον αὐτῶν, εὐθαρσῶς ηὐτομόλησαν θείᾳ χάριτι. Καὶ αἰτοῦσιν ἡμῖν τοῖς ἀναξίοις, τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, τὴν τῶν κακῶν ἀπολύτρωσιν.

Δόξα. Ἦχος πλ. δ´.

Τῶν μαρτύρων τὰ τρόπαια ὁρῶντες οἱ πιστοί, τὴν γλῶτταν πρὸς εὐφημίαν κινήσωμεν, τὸ στεῤῥὸν τῆς πίστεως θαυμάζοντες καὶ ἐπὶ τῶν βασάνων τὸ ἀπερίτρεπτον. Τούτοις οὖν προσείπωμεν· Χαίρετε Κυπρίων τὸ βλάστημα, καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας οἱ ἀκατάβλητοι πύργοι. Χαίρετε ἐπίγειοι Ἄγγελοι καὶ οὐράνιοι ἄνθρωποι καὶ τοῦ θείου λαοῦ γνήσιοι ποιμένες, τὴν ψυχὴν τιθέμενοι ὑπὲρ τῶν ἐμπιστευθέντων ὑμῖν θεολέκτων προβάτων. Ἱκετεύσατε, δεόμεθα,  τὸν Κύριον, τὸν δοτῆρα παντὸς ἀγαθοῦ, ῥύσασθαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἐπιβουλῆς τῶν κακοδόξων καὶ πάσης προσβολῆς τοῦ πολεμήτορος.

Ευχή.

Πάτερ Ἅγιε, κρίνων δίκαια καὶ πᾶσαν τὴν Οἰκουμένην ἐπιβλέπων κυριαρχικῶς ὡς πάντων Δεσπότης, ἐν εὐθύτητι δὲ αὐτὴν μεγαλοπρεπῶς διακυβερνῶν, ἴδοιμεν τὴν παρὰ Σοῦ ἀποκατάστασιν καὶ δικαιοκρισίαν.

Εἴσδεξαι τῶν ἁγίων Μαρτύρων τὰ αἵματα καὶ τὰς ὀδυνηρὰς δεήσεις ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν, ἐπιδεικνυμένων Σοι τὰ αἱματοστάλακτα αὐτῶν ἱμάτια· πρόσδεξαι τοῦ ἀδόλου λαοῦ Σου τὸν στεναγμόν· ἔπιδε ἐπὶ τὰ ὀστέα, τὰ σιγηρὰ καὶ ξηρὰ καὶ τεταπεινωμένα, τῶν εὐσθενῶν ὑπερασπιστῶν τοῦ ἱεροῦ τούτου πατρῴου ἐδάφους, καὶ ἡρῴων τοῦ Γένους· καὶ ἀνάστηθι εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν.

Ποίησον μεθ᾿ ἡμῶν σημεῖον εἰς ἀγαθόν.

Ἀπόδος τοῖς μοχθηροῖς καὶ διεστραμμένοις τῆς γῆς, ἀπόδος τὸ ἀνταπόδομα αὐτῶν, ἀπόδος στεῤῥὰν ἀκυρότητα καὶ σωφρονισμόν, κατάλυσιν δὲ καὶ ἀκύρωσιν τῶν ἀνόμων βουλῶν καὶ ἐπιβουλιῶν αὐτῶν, ὅτι παρεπίκρανὰν Σε, Κύριε, καὶ ἐπὶ Σὲ καὶ τὸν λαόν Σου πονηρὰ ἐβουλεύσαντο καὶ ἐπὶ τοὺς ἠγαπημένους Σου ὕψιστα ἠσέβησαν καὶ ἐταπείνωσαν.

Βοήθησον ἡμῖν, Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου.

Κύριε, ἐκτὸς Σοῦ ἄλλον οὐκ οἴδαμεν.

Ῥῦσαι ἡμᾶς καὶ ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν, ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου· Μή ποτε εἴπωσι τὰ ἔθνη «ποῦ ἐστιν ὁ Θεὸς αὐτῶν;»

Καὶ γνωσθήτω ἐν τοῖς ἔθνεσι καὶ τοῖς ἐπηρμένοις τῆς γῆς καὶ τοῖς ἀλλογενέσι βαρβάροις, γνωσθήτω ὅτι Σύ εἶ Θεὸς μόνος·

γνωσθήτω ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν ἡ κραταιὰ ἰσχὺς τῆς Βασιλείας Σου·

καὶ γνωσθήτω ἐνώπιον ἡμῶν τῶν ταπεινῶν δούλων Σου ἡ ἐκδίκησις τοῦ αἵματος τῶν Μαρτύρων Σου, τοῦ εὐαρέστως ἐν πίστει ἐκκεχυμένου·

εἰσελθέτω δὲ ἐνώπιον τοῦ θρόνου τῆς Παντοκρατορίας Σου ὁ στεναγμὸς τῶν πεπεδημένων·

κατὰ δὲ τὴν μεγαλωσύνην τοῦ βραχίονός Σου περιποίησαι καὶ ἀνάστησον τοὺς υἱοὺς τούτους τῶν τεθανατωμένων·

ἀποδιδοὺς τοῖς λυπηροῖς τούτοις γείτοσιν ἡμῶν ἑπταπλασίονα εἰς τὸν κόλπον αὐτῶν καὶ τὸν ὀνειδισμὸν αὐτῶν ἀνταποδιδούς, Δέσποτα, ὃν ὠνείδισάν Σε, Κύριε.

Ἡμεῖς δὲ λαός Σου καὶ πρόβατα νομῆς Σου ἀνθομολογησόμεθά Σοι εἰς τὸν αἰῶνα, Κύριε, εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν ἐξαγγελοῦμεν τὴν αἴνεσίν Σου (Ψαλμ. οη’9-13),  ὅτι ὡς πάλαι καὶ νῦν ἔσωσας ἡμᾶς, ἔτι σώσεις, δόξα Σοι.