Όχι άλλη ματαιότητα, όχι άλλη πλάνη..

- Υἱοὶ ἀνθρώπων, ἕως πότε βαρυκάρδιοι; Ἵνα τί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καὶ ζητεῖτε ψεῦδος;

- Πολλοὶ λέγουσι· τίς δείξει ἡμῖν τὰ ἀγαθά;

- Ἐσημειώθη ἐφ᾿ ἡμᾶς τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου, Κύριε.

Ἔδωκας εὐφροσύνην εἰς τὴν καρδίαν μου.

Ψαλμός δ’ 3, 7-8

- Αχ, άνθρωποι, άνθρωποι.. Βαριές και χαμαίζηλες οι ψυχές σας, στενός ο νους σας.

Φέρεσθε ακατάσχετα προς το μάταιο, κυνηγάτε παθιασμένα το ό,τι ψευδές και πλάνο. 
Ως πότε; Δεθα ανανήψετε ποτέ,δεθα συνετισθείτε, τουλάχιστον απ'όσα πάσχετε;

- Πολλοί είναι αυτοί που αναρωτιούνται μέσα στα αδιέξοδά τους: Ποιος επιτέλους θα βρεθεί να μας φανερώσει κάτι καλό, να πάρουμε μια ανάσα απ’αυτήν την ταλαιπωρημένη ζωή μας, ποιος θα μας προσφέρει όχι πια κούφια λόγια, μα το γνήσιο και αληθινό;

- Κι εμείς, Κύριέ μου, στρεφόμεθα σε Σένα ευγνωμονικά. Νιώσαμε το πρόσωπό μας να αναλάμπει από την παρουσία Σου, να καταυγάζεται από το Φως Σου, από τη Χάρη Σου, που ευδόκησες κάθε στιγμή να μας περιλούζει..  Έδωσες τέτοια πληρότητα και μεθυστική γαληνή ευφροσύνη στις ψυχές μας.. Δόξα Σοι.

Α' Λουκά

Συνέκλεισαν πλήθος ιχθύων πολύ..  και έπλησαν αμφότερα τα πλοία, ώστε βυθίζεσθαι αυτά..  και καταγαγόντες τα πλοία επί την γην, αφέντες άπαντα ηκολούθησαν Αυτω. (Λουκ. ε’6-7,11)

Θα ήθελα να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην εξής λεπτομέρεια:

Πλήθος πολύ συγκεντρωμένο στην ακροθαλασσιά.

Ο Κύριος χρησιμοποιεί ως Άμβωνα την πρώρα της ψαρόβαρκας και όρθιος κηρύττει τον λόγο του Θεού στα πλήθη.

Ο κόσμος κάθεται στην αμουδιά και αναχαιτίζεται από το ήσυχο κυματάκι, που «σκάει» ρυθμικά εκεί. Κι άλλοι, βέβαια, όρθιοι να Τον ακούν απορροφημένοι-σαγηνευμένοι.

Ήταν τόσος ο πόθος του λαού προς τον Φωτοδότη και Ζωοδότη, που ήθελαν να «χυμάνε» πάνω Του, να Τον εγγίζουν, αν είναι δυνατόν να Τον αγκαλιάζουν, να Του ζητούν ο καθένας την προσοχή και την ευλογία Του.. 

Άλλες φορές Τον περιεκύκλωναν ασφυκτικά και «συνέπνιγον αυτόν» (Λουκ.η’ 42). Άλλες φορές, τόσος ήταν ο ζήλος τους, «ώστε επιπίπτειν Αυτώ, ίνα Αυτού άψωνται» (Μαρκ.γ’ 10).

Και με τον ίδιο τρόπο, επίσης, ο Κύριος κι άλλη φορά προσπαθούσε να τους καθηλώσει, για να ακούσουν τον ζωοποιό λόγο Του, απομακρυνόμενος μέσα σε βάρκα, «και πας ο όχλος επί τον αιγιαλόν ειστήκει» (Ματθ. ιγ’ 2).

Τελειώνοντας την ομιλία Του ο Κύριος, ζήτησε από τον Πέτρο να ξαναρίξει τα δίχτυα.

Ξανοίχθηκαν προς τα βαθύτερα της λίμνης (φαίνεται όχι και τόσο μακρυά, διότι μπορούσαν από εκεί και φώναξαν και με σινιάλα μήνυσαν στους «συνεταίρους» τους Ιάκωβο και Ιωάννη, υιούς Ζεβεδαίου να σπεύσουν σε βοήθεια, διότι το πλοιάριο θα βούλιαζε από την καταπληκτική ψαριά).

Και τελικά τα δύο ψαράδικα επανέρχονται στον αιγιαλό κατάφορτα από τα δώρα της θάλασσας..

Όμως εκεί ο Κύριος καλεί τα δύο ζεύγη αδελφών να εγκαταλείψουν τα δίχτυα και να Τον ακολουθήσουν. Ανδρέας και Πέτρος, Ιωάννης και Ιάκωβος. Τον υπακούν ολοπρόθυμα, εκστασιασμένοι από το μεγαλείο Του. Πίσω τους οι πατεράδες θα συμμάζευαν τα πλοία..

Και τα ψάρια; 

Τα αναρίθμητα ψάρια, που ως θεία ευλογία τους χάρισε ο Κύριος;;

Ήταν μια άλλη διατροφή των πεντακισχιλίων!..

Μετά το κήρυγμα, και καθώς ο Κύριος απεμακρύνετο με το ψαροκάϊκο, αρκετοί από τους ακροατές έφυγαν-σκόρπισαν. «Δεν θα μιλήσει άλλο. Και προπαντός δεν θα θεραπεύσει σήμερα. Κρίμα. Τί να πεις.. Απογοήτευση. Άτυχοι ήμασταν».

Άλλοι όμως έμεναν εκεί. Ώρα πολλή.

Να Τον κυτούν από μακρυά και με τον πόθο της καρδιάς τους και με το βλέμμα, να «επικοινωνούν» μαζί Του. Να παρακολουθούν κάθε στιγμή Του. Να εκφράζουν τον ενδόμυχο πόθο τους: «Εσύ είναι ο ποθητός, ο λατρευτός μας, η πρώτη και τελευταία ελπίδα μας, Εσύ είσαι ο Υιός του Θεού του ζώντος, Εσύ είσαι ο Ών, η πηγή της Αλήθειας, η πηγή της Ζωής. Σε πιστεύουμε, Σε λατρεύουμε, Σε περιμένουμε, Σε παρακολουθούμε και Σε ακολουθούμε, δεν μπορούμε να Σε αποχωρισθούμε. Εδώ θα μείνουμε μέχρι να γυρίσεις Εσύ»!.

Και γύρισε. Φορτωμένος με δώρα!

Δεν κοντοστάθηκε, να θεραπεύσει τους αρρώστους. Είχε άλλο μεγάλο έργο τώρα. Να πάρει μαζί Του τους πρώτους μαθητές και Αποστόλους Του.

Έδωσε όμως, κατά την θεοπρεπή κρίση και γενναιοδωρία Του, άλλο δώρο. Την επιούσια τροφή. Για όσους Τον περίμεναν και Τον αγαπούσαν βαθιά..   

Υστερόγραφο:

Γεννώνται οι απορίες:

1. Άραγε οι συγγενείς των πρώτων κλητών Αποστόλων, που έμειναν πίσω με τις βάρκες και τα ψάρια, άραγε άδραξαν την  ευκαιρία, να πουλήσουν! Να θησαυρίσουν!..

Απάντηση: Σαφώς όχι. Όταν ζεις ένα τέτοιο θαύμα, σε κυριεύει δέος, φόβος, ρίγος, έκσταση. Δεν απομένουν μέσα σου αισθήματα του κόσμου τούτου.

Εκείνοι οι άνθρωποι του Θεού, σαφώς προσέφεραν τα ουρανόσταλτα δώρα του Θεού στους ανθρώπους, που ήταν εκεί και είχαν εκζητήσει προηγουμένως «την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού» (Ματθ.στ’33). Άλλωστε είχαν τόση δουλειά να κάνουν. Να ξεφορτώσουν τις βάρκες να μαζέψουν  και σιγυρίσουν τα δίχτυα, να ασφαλίσουν τις βάρκες στον αιγιαλό..

2. Άραγε -προφανώς- συνέβη μεγάλος «πανικός», καθώς οι όχλοι όρμησαν να αρπάξουν, ο καθένας όσα πιο πολλά ψάρια μπορούσε, από αυτά τα παμπληθή τα δωρεάν προσεφερόμενα;

Απάντηση: Και πάλι όχι. Όταν προηγείται ο λόγος του Θεού, επέρχεται καλλιέργεια, ηρεμία, ανωτερότητα, ψυχική ευγένεια στα πλήθη. Και μακάρι να το δοκίμαζαν -μόνο να δοκίμαζαν- αυτοί οι αφώτιστοι άρχοντες, που «κακή μοίρα» τους έφερε πάνω στα κεφάλια μας. Αντί να εξοπλίζουν «δυνάμεις καταστολής» και να ξυλοκοπούν αλύπητα με τα γκλόμπς και να ταϊζουν «ληγμένα χημικά» τον εξαγριωμένο λαό, να δίδασκαν, να νουθετούσαν, να καλλιεργούσαν, να εμπέδωναν δικαιοσύνη αληθινή και ευσέβεια γνήσια και ηπιότητα και ευγένεια και ανωτερότητα ήθους στην κοινωνία..

Όπως τότε, με την διατροφή των πεντακισχιλίων, όλα έγιναν «ευσχημόνως και κατά τάξιν».. Όπως στις πρώτες Αγάπες των χριστιανών.. Έτσι συνέβη και στην ευλογημένη ακροθαλασσιά, την τρισευλογημένη μέρα εκείνη..

Άλλωστε, και πρακτικά ήταν αδύνατο να πλεονεκτήσει κανείς. Τα ψάρια ολόφρεσκα σπαρταρούσαν. Πόσα να βάλει κανείς σε μια ποδιά, σ’ ένα ζεμπίλι; Πόσα να κουβαλήσει με το χέρι;   

Κυριακή Σαμαρείτιδος

Στο περιστατικό της συνάντησης του Κυρίου με την Σαμαρείτιδα μπορούμε να σημειώσουμε τέσσερα λεπτομερειακά αξιοπρόσεκτα σημεία.

 


α. Όταν ο Κύριος υπόσχεται στην Σαμαρείτιδα ένα «άλλο νερό», ανεξάντλητο, εκείνη ανάγεται αμέσως στο πνευματικό νόημα της υπόσχεσης και το αποζητάει. Δικαιολογεί δε το αίτημά της όχι με τον λόγο «να ξεδιψώ όταν το χρειάζομαι», αλλά «να μη διψώ πλέον»! Το «ύδωρ το ζων» του Κυρίου δεν καταστέλλει την δίψα, αλλά την αναιρεί!  Την θεραπεύει ολοσχερώς! Και η Σαμαρείτις ανήχθη κατ ευθείαν σ’ αυτήν την έννοια.

β. Μετά την αποκάλυψη του βίου της από τον καρδιογνώστη Κύριο, η Σαμαρείτις «το γυρίζει» στις θεολογικές απορίες. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι πάει να «αλλάξει θέμα»!.. Φυσικά, για μια ειλικρινή και τίμια ψυχή, που απέδειξε στη συνέχεια την ποιότητά της, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ισχύει. Προφανώς εδώ επακολούθησε κάποια σιγή. Κοκκίνησε, έσκυψε το κεφάλι.. Αναμοχλεύθηκε. Σήκωσε το βλέμμα δειλά και αντίκρυσε τον Κύριο αόργητο, ευσπλαγχνικό, ενθαρρυντικό προς μετάνοια και νέα ζωή, και αναζήτησε πλέον δρόμο αληθινής Θεογνωσίας και Μετάνοιας.  

γ. Έτρεξε η Σαμαρείτις και επιχείρησε να ξεσηκώσει τους συγχωριανούς της, για να συναντήσουν και να γνωρίσουν και αυτοί τον Κύριο. «Τρέξετε να δείτε έναν άνθρωπο, που μου είπε όσο έχω κάνει στη ζωή μου». Η αντίδραση των Συχαριτών θα μπορούσε να είναι

αυτή περίπου: «Καλά σου έκανε». «Επιτέλους, βρέθηκε κάποιος να σου τα ψάλει». «Τί το λες σε μας; Δικό σου πρόβλημα. Και μακάρι να βάλεις μυαλό, με όποιον τρόπο».. Αλλά δεν είπαν αυτό. Σηκώθηκαν, έτρεξαν. Ίσως όχι όλοι-όλοι (διότι με την επίσκεψη και διαμονή του Κυρίου τις επόμενες δύο μέρες «πολλώ πλείους επίστευσαν»). Πάντως πολλοί ξεσηκώθηκαν και έτρεξαν. Αφ’ ενός κεντρίσθηκαν από το «μήπως αυτός είναι ο Μεσσίας», προπαντός όμως επηρεάσθηκαν από την δυναμική προσωπικότητα και τον συναρπαστικό ενθουσιασμό και τον πυρφόρο ηγιασμένο ζήλο της Σαμαρείτιδος. Χαρισματική προσωπικότης η Σαμαρείτις. Πλούσια, πληθωρική, ορμητική, ακαταμάχητη (πού να την αντέξουν οι πρώην σύζυγοι..) Καθώς δόθηκε όμως στο άπειρο μεγαλείο του Θεανθρώπου και της Βασιλείας Του, σάρωσε τον τόπο! Σαγήνευσε ψυχές! Έσωσε μυριάδες. Αναδείχθηκε Ισαπόστολος! Ένοιωσε νόημα και περιεχόμενο για τις δυνάμεις που κόχλαζαν μέσα της, διέξοδο πληρωτική, καταξίωση στον χαρισματικό ψυχισμό της…

δ. Το γεγονός αυτό συνέβη «τετράμηνον» προ του θερισμού. Δηλαδή, κατά τον δικό μας μήνα Μάρτιο. Το σπαρτά είχαν ανεβεί -να φαντασθούμε- σε ύψος μισού μέτρου, τα χωράφια πρασίνιζαν, το εαρινό αεράκι τα κινούσε απαλά. Ανάμεσα στους αγρούς διερχόταν φιδωτά ο

αγροτικός δρόμος. Κι αυτός εκείνο το μεσημέρι ήταν γεμάτος από μορφές, που με τα ανοιχτόχρωμα ενδύματά τους σάλευαν συνεχώς και πλησίαζαν στο πηγάδι του Ιακώβ. Σαν άλλα καρποφόρα στάχυα στις πνοές ενός άλλου ανέμου (του Αγίου Πνεύματος, το Οποίο όπου θέλει πνει). «Κυτάξτε εκεί», λέγει ο Κύριος στους μαθητές Του. «Είναι κάποια άλλα στάχυα αυτά, έτοιμα προς θερισμόν ήδη»!

Κυριακή των Ταλάντων

Τέσσερις απλές πινελλιές:

Η τόσο συνειθισμένη λέξη «ταλέντο», που προέρχεται από τα ευρωπαϊκά talent (Ιταλικά talento), προέρχεται από το ελληνικό «τάλαντο». Γι’αυτό και ονομάζεται αντιδάνειο. Πήγε από την Ελληνική στις ξένες γλώσσες και ξαναγύρισε κάπως διαφοροποιημένο. Και, φυσικά, το νόημα της λέξης «ταλέντο» βασίζεται πέρα ως πέρα στην Ευαγγελική Περικοπή αυτή, των Ταλάντων, των χαρισμάτων, δηλαδή, που ο Πανάγαθος Θεός απλόχερα -και πάνσοφα- παρέχει στους ανθρώπους.  

Τάλαντο στην αρχαιότητα ήταν μονάδα μετρήσεως νομισμάτων, χρυσού ή αργύρου. Η λέξη προέρχεται από το «ταλαντεύομαι», γι’ αυτό και ορισμένες φορές σήμαινε «ζυγαριά». Τάλαντο χρυσού ισοδυναμεί με 230 περίπου χρυσές λίρες Αγγλίας. Περίπου ένας τενεκές λαδιού με χρυσές λίρες.. Σημερινή τιμή: 1 τάλαντο = 80.000-100.000 ευρώ.   

Χαρακτηριστική είναι η φράση: «παρέδωκε» ο Άρχοντας «τα υπάρχοντα αυτού». Το οποίο αναλογεί στο γεγονός ότι τα χαρίσματα, που διαθέτουν οι άνθρωποι, είναι ..θεϊκά ιδιώματα! Μεγαλείο!

Βλέπεις ένα βρέφος, που κλαυθμηρίζει αδύναμο και ζητάει την προστασία και τη βοήθειά σου, και σε λίγα χρόνια αυτό έχει γίνει ιδιοφυϊα, εφευρέτης, τεχνίτης άριστος, μουσικός εξαίσιος, ποιητής ή ρήτορας εμπνευσμένος, τολμηρός θαλασσοπόρος ή καταδρομέας.. Και λίγο να σταθείς να το φιλοσοφήσεις, να το συνειδητοποιήσεις, «εξίστασαι», εκπλήττεσαι αφάνταστα..

Κι αν υποθέσουμε ότι κάποιος δεν έχει εμφανές χάρισμα (πχ τα παιδιά με νοητική υστέρηση), ας μην ξεχνούμε ότι και αυτό χάρισμα είναι: Εκφράζει την ταπεινότητα, την απλότητα, πλείστες φορές μια ξεχωριστή ευσέβεια, συγκρατεί τους οικείους από μεγαλομανίες και προπαντός έχει εξασφαλισμένη για τον εαυτό του και για τους δικούς του προνομιακή θέση στην Ουράνια Βασιλεία.. 

Τάλαντο ονομάζεται συνεκδοχικά και το Σήμαντρο των Μοναστηριών. Διότι κατά το κτύπημά του, με το ρυθμό που ακούγεται, υπονοείται η φράση: «το Τάλαντο-το Τάλαντο-το Τά- το Τά- το Τάλαντο». Με άλλα λόγια:  «Ξυπνάτε, αδελφοί, ελάτε στο Ναό για την Ακολουθία! Το τάλαντο του χρόνου της ζωής, το τάλαντο της δοξολογικής ψυχής, το τάλαντο της μοναστικής ζωής.. να το αξιοποιήσουμε».

 

Ένα άλλο ρυθμικό κτύπημα στο Σήμαντρο είναι: «τον Αδάμ-τον Αδάμ-τον Αδάμ-Αδάμ-Αδάμ». Που έχει ανάλογο νόημα: «Ως μοναχοί πρέπει να αναπαράγετε τον Πρωτόπλαστο.. Ελάτε στην Εκκλησία, στον Παράδεισο του Θεού, στην Βασιλεία Του. Και ..θυμηθείτε τον Αδάμ στην αμέλειά του»..

 

Ας ανασκουμπωθούμε, λοιπόν, στην αξιοποίηση των ταλάντων μας, των χαρισμάτων, που μας εμπιστεύθηκε ο Πλαστουργός μας, ο Ευλογητός.

Να βρούμε, νηφάλια, ποια ακριβώς είναι και σε ποιο βαθμό είναι, και, με συναίσθηση ευθύνης έναντί Του, να τα καλλιεργήσουμε, να τα αυξήσουμε εις ωφέλειαν και των αδελφών μας και εις δόξαν Του.

 

«Μη υπερφρονείν παρ’ ό

 δει φρονείν, αλλά φρονείν εις το σωφρονείν» λέγει ο Απ.Παύλος. Να μην αεροβατούμε με φαντασίες και φαντασιώσεις, να μην ξεσυνεριζόμαστε και είτε παραβγαίνουμε είτε μειονεκτούμε σχετικά με τα χαρίσματα των άλλων, αλλά και να μην μαραζώνουμε σε ψευτοταπεινώσεις. «ό δει φρονείν» είναι άκρως αναγκαίο και επιτακτικό να το φρονούμε για τον εαυτό μας, «εις το σωφρονείν», ώστε να έχουμε πραγματική εικόνα και να σωφρονούμε στην αξιοποίηση των ιδιωμάτων μας.

 

ο τυφλός της Ιεριχούς

Πάνω σε μια πέτρα, στην άκρη του δρόμου, καθόταν ο κακόμοιρος ο τυφλός.

Είχε το πρόσωπο προτεταμένο, σα να ήθελε να δει. Αλλά δεν έβλεπε. Άκουγε.

Ανίχνευε την κίνηση του δρόμου, ήλπιζε σε κανέναν φιλάνθρωπο περαστικό, είχε το αυτί στημένο και στο πήλινο σκεύος μπροστά του, μήπως και ακουγόταν ήχος νομίσματος..

Πού και πού ψέλιζε:  ελεήστε, άνθρωποι!.. 

Μα, εκείνη την ώρα, οι κεραίες τους έπιασαν ήχο ασυνήθιστο. Σάλαγο από βήματα και ομιλίες πλήθους, που όλο και πλησίαζε. Κι άλλοι διάβαιναν βιαστικά μπροστά του, και ο αέρας απ’ τα ιμάτια του ’δινε στο πρόσωπο μηνύματα για κάτι σημαντικό και κάτι επείγον..

- Έ, άνθρωποι, συμβαίνει κάτι; Φώναξε.

Δεν πήρε απάντηση. Ξαναφώναξε.

- Τί συμβαίνει, βρε παιδιά;

- Σταμάτα εσύ. Ο Ιησούς ο Ναζωραίος, ο Διδάσκαλος, περνάει απ’ τα μέρη μας. Περνάει απ’τον πάνω δρόμο..

Α!.. Είχε ακούσει. Ήξερε. Ήταν σοφός Εκείνος. Ήταν θαυματουργός. Ήταν γεμάτος καλοσύνη. Ήταν.. Μα, ναι. Ήταν πάνω απ’όλα ο Μεσσίας, ο αναμενόμενος απόγονος του Δαβίδ.. Ας είπαν οι άλλοι «Ναζωραίος». Αυτός ήξερε. Ήταν ο Μεσσίας! Όσοι βρίσκονται μέσα σε πόνο καταλαβαίνουν πολύ καλύτερα.. Νιώθουν βαθιά!

Κι άρχισε να φωνάζει.

- Ιησού, υιέ Δαβίδ, ελέησόν με.

Νοιάξου και για μένα. Είσαι ο Μεσσίας. Σε πιστεύω, σε ομολογώ, σε επικαλούμαι. Φρόντισέ με. Δείξε και σε μένα τον ταλαίπωρο και φτωχό την ευσπλαγχνία σου..

Φώναζε. Πού; Μέσα στο πλήθος ασήμαντη μονάδα, ακρινή λεπτομέρεια, αθώρητη..

Ο Κύριος ήταν ακόμη μακρυά. Απίθανο να τον ακούσει.

Κι ο ίδιος ο τυφλός το ένιωθε αυτό.

Ωστόσο φώναζε. Τον επικαλούνταν. Έτσι στον αέρα, στο κενό.

Οι γύρω, νιώθοντας πως μάταια φωνάζει, επιχειρούν να τον φιμώσουν.

- Κλείσε το στόμα σου. Δεν σε ακούει. Σταμάτα. Μας ενοχλείς κιόλας. Δεν υπάρχει περίπτωση να σε προσέξει.. 

Ευτυχώς, που του πήγαν κόντρα..

Αύξησε την ένταση ο πιστός τυφλός. Δεν υπηρχε περίπτωση (σκεφτόταν) να χάσει την ευκαιρία.

Με περισσότερη δύναμη ψυχής, με ένταση φωνής, απεγνωσμένα, ικετευτικά, φώναζε συνεχώς κι επαναλάμβανε επίμονα: - Υιέ Δαβίδ, ελέησόν με.

Φωνή στο κενό. Κραυγή στο άγνωστο, στο χάος.

Ονοματισμένη όμως. Ιησού!

Φωνή καρδιάς με διάπυρη λατρεία και κρυφή ελπίδα:

Υιέ Δαβίδ, ελέησόν με.

Και να, που η φωνή, μακρινή, ασθενική, μα τόσο ικετευτική και σπαραξικάρδια, έφτασε στ’αυτιά του Κυρίου:

- Τί συμβαίνει; Ποιος φωνάζει;

- Α, τίποτε. Ένας ταλαίπωρος τυφλός. Μη δίνεις, δάσκαλε, σημασία..

- Να τον φέρετε εδώ! Αυτός αξίζει να ευεργετηθεί.

Κι εσείς να μάθετε, ότι καμιά φωνή σας δεν χάνεται στο χάος., δεν πέφτει στο κενό.

Αρκεί να είναι χρωματισμένη με πίστη και θέρμη ψυχής.

Αρκεί να είναι ονοματισμένη σωστά: να απευθύνεται στον Μοναδικό, τον Θεάνθρωπο Μεσσία..

Ευγνωμοσύνη..

 Σχετικά με την θεραπεία των 10 λεπρών. (Λουκ. ιζ´ 12-19)

Ο Κύριος δεν παραπονέθηκε γιατί οι 9 πρώην λεπροί φάνηκαν αχάριστοι απέναντί Του. Ούτε είπε «ντροπή τους, παχύδερμα, αχαϊρευτοι, ούτε ένα ξερό ευχαριστώ δεν ξέρουνε να πούνε, μετά από μια τόσο μεγάλη ευεργεσία.. Όταν ήταν βουτηγμένοι στην απελπισία τους, ήξεραν να φωνάζουν και να παρακαλάνε. Τώρα, που πήραν, και μάλιστα τόσο ανέλπιστα, αυτό που ζητούσαν, αυτό που κανείς δεν μπόρεσε ούτε θα μπορούσε ποτέ να τους το δώσει, τώρα ξεχάσαν ολότελα τον ευεργέτη τους, ξεχάσαν τα παρακάλια τους και τις ικετευτικές κραυγές, και ούτε καν να σιγοψιθυρίσουν ένα ευχαριστώ δεν ξέρουν. Άντε, να μη θυμώσω και τους πάρω πίσω την δωρεά, που τους έκανα, και που δεν την αξίζανε»..

Όχι. Καθόλου έτσι. Ο Κύριος ζητούσε για τους ίδιους μια ευαισθησία ψυχής, μια δοξολογία προς τον Θεό, ένα χαρμόσυνο πανηγυρισμό, δοξολογικό, εκεί, στον τόπο της εξορίας τους, για να γεμίσει η ίδια η ψυχής τους από ευφροσύνη και ουράνια πληρότητα.

Γι’αυτό είπε: «οὐχ εὑ­ρέ­θη­σαν ὑ­πο­στρέ­ψαν­τες δοῦ­ναι δό­ξαν τῷ Θε­ῷ»;  Όχι σε μένα, όχι για μένα. Στον Πανάγαθο Θεό, απ’όπου εκπορεύεται πάσα δόσις αγαθή και η ζωή και το φως και η υγεία, σε Κείνον να πουν το «ευχαριστώ» τους..

Και είναι χαρακτηριστικό ότι η καλόγνωμη, καθαρή και υγιής ψυχή του ευγνώμονος λεπρού, πρώτα αυτήν την δοξολογία ανέπεμψε, την προέταξε, και μετά έπεσε στα πόδια του Κυρίου, για να τον ευχαριστήσει.   «Ἰδὼν ὅ­τι ἰ­ά­θη, ὑ­πέ­στρε­ψε με­τὰ φω­νῆς με­γά­λης δο­ξά­ζων τὸν Θε­όν, καὶ ἔ­πε­σεν ἐ­πὶ πρό­σω­πον πα­ρὰ τοὺς πό­δας αὐ­τοῦ εὐ­χα­ρι­στῶν αὐ­τῷ».

Η ευγνωμοσύνη προς τον Παντοκράτορα και Υπεράγαθο Πλαστουργό μας προηγείται. Και από αυτήν εκπηγάζει κατόπιν, φυσιολογικότατα, και η ευγένεια και ευγνωμοσύνη προς τους ευεργέτες μας.

Ας επισημάνουμε δε τρία σημεία.

1. Η ευγνωμοσύνη προς τον Θεόν μας βγάζει από την ματαιότητα και την ύλη και τον φθηνό ατομισμό και μας οδηγεί προς την βαθύτερη βίωση της ζωής.

Οι 9 λεπροί, μπορεί να μην ξανακύλησαν στην λέπρα, και το δώρο της θεραπείας τους να ήταν «αμεταμέλητο», αμετάκλητο, ωστόσο την υγεία τους κάποτε και την ίδια τους τη ζωή θα την έχαναν και θα κατέληγαν στον θάνατο και στο μνήμα. Ποιο κέρδος, λοιπόν, τελικά, αν η ψυχή τους δεν συνάντησε και δεν «δέθηκε» με την Πηγή της Ζωής, τον Ζώντα Θεό; Έμειναν σε μια πρόχειρη, επιφανειακή και εφήμερη τελικά λύση του γενικότερου προβλήματος που λέγεται ζωή, και έχασαν την ουσία, το νόημα, το «είναι»! Ας θυμηθούμε τον παράλυτο της Βηθεσδά και τον εκ γενετής τυφλό, οι οποίοι (αν και έχασαν από κοντά τους τον Θεάνθρωπο Ευεργέτη τους) έτρεξαν στον Ναό, να επιβεβαιώσουν τη σχέση τους με τον Θεό. Και εκεί, βέβαια, βρήκαν τον Κύριο, ο Οποίος τους ενίσχυσε την Θεοσέβεια και Θεοκοινωνία και τους ευλόγησε. Και εδώ ο ευγνώμων λεπρός έλαβε τη διαβεβαίωση για αιώνια σωτηρία "Ἀ­να­στὰς πο­ρε­ύ­ου· ἡ πί­στις σου σέ­σω­κέ σε".

2. Η ευγνωμοσύνη προς τον Πανάγαθο Θεό μας, εξευγενίζει την ψυχή μας, εκπολιτίζει το ήθος και τους τρόπους μας, μας αναβαθμίζει.

Ας υποθέσουμε ότι ο ευγενικός λεπρός, καθώς έβλεπε τους παλιούς συντρόφους του να ξεκινούν να τρέξουν αλαφιασμένοι και έξαλλοι από χαρά προς τα χωριά τους, ασυγκράτητοι στο πάθος για ζωή, ας υποθέσουμε ότι τους έλεγε τα εξής: «Ρε παιδιά, ντροπή. Ένα ευχαριστώ δεν θα πούμε στον ευεργέτη μας; Δεν απομακρυνθήκαμε πολύ ακόμη. Να γυρίσουμε, έστω ορισμένοι, λίγοι, μια αντιπροσωπεία. Τόσο μεγάλο καλό μας έκανε. Απ’την απελπισία και την καταδίκη ξαναγυρίζουμε στη ζωή. Ένα ευχαριστώ! Ορίστε, εσείς οι δύο, τα χωριά σας είναι τα πιο κοντινά. Ούτε κάν θα καθυστερήσετε, ούτε κάν θα κουρασθείτε. Λοιπόν, θα έρθετε μαζί μου»!

Ερωτώ: αυτοί οι -υποτιθέμενοι- δύο, που από «υποχρέωση» θα πήγαιναν να ευχαριστήσουν, θα έμεναν τάχα σκληροί; Δεν θα ήταν μια σημαντική εμπειρία αυτό για τη ζωή τους; Δεν θα τους σημάδευε η συγκίνηση; Δε θα φούσκωνε η καρδιά από λυγμό; Δεν θα συνέχιζαν τη ζωή τους διαφορετικοί;

Η ευγνωμοσύνη εμάς τους ίδιους ωφελεί. Λίγη καλή διάθεση την βγάζει στην επιφάνεια και συνάμα τη θεριεύει, την αναπτύσσει, μας προικίζει με ευγένεια και πολιτισμό, μας ωραϊζει..

Θυμηθείτε την Μαρία, αδελφή του Λαζάρου, που ένιψε με μύρο τα άχραντα ίχνη του Ευεργέτη.. «ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ, ἐλαλήθη ὃ ἐποίησεν αὕτη, εἰς μνημόσυνον αὐτῆς» (Ματθ.κστ´ 13). Θυμηθείτε την Μαγδαληνή Μαρία «ἀφ᾿ ἧς ἐκβεβλήκει ἑπτὰ δαιμόνια» (Μάρκ.ιστ´9 Λουκ.η´2)  και η οποία ουδέποτε από κει και πέρα έπαυσε να ακολουθεί με αφοσίωση τον Ευεργέτη, μέχρι ακόμη και πλάϊ στο Σταυρό, όταν όλοι οι άλλοι είχαν εγκαταλείψει.. μέχρι το μνημείο το πρωϊ της Αναστάσεως.. Ευαίσθητε ψυχές! Πρότυπα ευγενείας..   

3. Η ευγνωμοσύνη προς τον Ευεργέτη Θεό, μας κάνει και ανθρώπους αισιόδοξους, ελπιδοφόρους.

Εφ’όσον μέσα μας είναι εμπεδωμένη η συναίσθηση ότι Εκείνος πολλαπλώς μας έχει ευεργετήσει, αυτονόητα μας ακολουθεί και η Ελπίδα για το αύριο. Εκείνος θα συνεχίσει να ανατέλλει τον Ήλιο Του «ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους», να προβάλλει τους καρπούς, και γενικά να μας προσφέρει την αναγκαία τροφή και ό,τι άλλο χρειαζόμαστε.

Οι άπιστοι είναι μίζεροι, γρινιάρηδες, απέλπιδες. Όλα τους φταίνε, όλα είναι μαύρα. Δείτε τη δημοσιογραφία. Όχι μόνο σήμερα. Πάντα. Τις συνεντεύξεις. Τους διαλόγους για την επικαιρότητα και για τα κοινά και για το αύριο. Όλα δυσοίωνα. Και στο μεταξύ η ζωή κυλά. Η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Ο Πανάγαθος Θεός υπάρχει! Και προνοεί!

Παρά ταύτα, οι «ἄθεοι ἐν τῷ κόσμῳ» προχωρούν τη ζωή σέρνοντας, «ἐλπίδα μὴ ἔχοντες» (Εφες.β´12) και λυπούνται και υποφέρουν (Α’ Θεσσ.δ´13).

Σκεφθείτε, μάλιστα, το ακόμη χειρότερο;  Να γογγύζουν απέναντι του Φιλανθρώπου Θεού! «Γιατί μου τα πηγαίνει στραβά όλα ο Θεός; Γιατί μου τα πηγαίνει κόντρα»;  Ο ίδιος ο γογγυσμός και η αχαριστία τους, τους καταδικάζει στη μαυρίλα και στην απελπισία!.

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να θεσπίζουν ΗΜΕΡΕΣ αφιερωμένες κάπου. Ημέρα ανακύκλωσης, Ημέρα Παγκόσμιας Ειρήνης, Ημέρα Θεάτρου και Μουσείων, Ημέρα για το Aids, ακόμη και Ημέρα για τα Ψάρια, για τα Σκόρδα, για το Τσίπουρο!.. Μια Ημέρα Ευχαριστίας (κάτι έχουν οι Αμερικανοί) πόσο θα ήταν επιβεβλημένο να καθιερωθεί. Όπως ήταν μέχρι το 1975 κάτι παρόμοιο:  Ημέρα Προσευχής των Ελλήνων Σπουδαστών..

Άνω σχώμεν τας καρδίας! 

ο πλούσιος νεανίσκος

Μερικές φορές ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Κύριος της ζωής και στοργικός κυβερνήτης της ψυχής μας, μας ζητάει ξαφνικά κάτι πολύ μεγάλο, κάτι πολύ δύσκολο.

Προφανώς θέλει, είτε να μας ανασύρει δυναμικά από κινδυνώδες τέλμα, όπου είχαμε βαλτώσει, είτε να μας ανεβάσει σε τιμητικά ύψη θεοκοινωνίας και αρετής.

Και τα δύο αυτά ίσχυαν για τον ευσεβή πλούσιο νεανίσκο, για τον οποίο γράφει ο Ευαγγελιστής Μάρκος ότι «ο Ιησούς εμβλέψας αυτώ ηγάπησεν αυτόν» (Μάρκ.ι’21) δηλ. τον κύταξε τον νέο με απέραντα στοργικό βλέμμα, αναγνώρισε ως Καρδιογνώστης την ευγένεια της ψυχής του, διέβλεψε συνάμα την αιχμαλωσία της τρυφής, της καλοζωϊας, του πλούτου, και πόθησε κάτι μεγάλο γι’αυτόν. Να τον φέρει κοντά Του ως εκλεκτό ακόλουθό Του, ως Απόστολό Του.

Στο βάθος των χρόνων θα έχτιζαν οι πιστοί Ναούς στ’όνομά του και θα εκζητούσαν τις μεσιτείες του, θα προσκυνούσαν τα ιερά λείψανά του και θα ελάμβαναν θεραπείες, στο τέλος δε των αιώνων θα εκάθητο και εκείνος στους δώδεκα θρόνους «κρίνων τας δώδεκα φυλάς του Ιρσαήλ».

Ναι, αλλά ήταν αδύναμος, και η απαίτηση του Κυρίου πολύ βαρειά.

Δεν είναι κατηγορητέος γι’αυτό. Όλοι είμαστε αδύναμοι.

Σε κείνη τη δύσκολη ώρα της αδυναμίας και του πανικού, που κόβεται η ανάσα και κυριεύει ο ίλιγγος, να επικαλεσθεί τον Ζωοδότη! Όπως είχε κάνει εκείνος ο δύστυχος και δίψυχος πατέρας του σεληνιαζομένου νέου. «Πιστεύω Κύριε»! θέλω να πιστεύω. «Βοήθει μου τη απιστία»..

«Διδάσκαλε αγαθέ, του Ζώντος Θεού Υιέ, συγχώρεσέ με, είμαι αιχμάλωτος, βοήθησέ με». «Ως οίδας και ως θέλεις ελέησέ με». «Εις το πέλαγος του ελέους Σου την απόγνωσιν επιρρίπτω της ψυχής μου». (Ευχή Γονυκλισίας της Πεντηκοστής)

Είναι δε εν προκειμένω πολύ σχετική και χαρακτηριστική η περίπτωση του Αγίου Ουάρου (19 Οκτωβρίου), ο οποίος ήταν στρατιωτικός και ζούσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 304 μΧ.

Είχε ξεσπάσει ο Διωγμός. Ο ίδιος ήταν χριστιανός, αλλά φοβόταν πολύ το μαρτύριο! Κρυβόταν ως προς την πίστη του.

Σκέφθηκε όμως: Αφού δεν μπορώ και δεν είμαι άξιος να μαρτυρήσω, τουλάχιστον να πηγαίνω κοντά στους Μάρτυρες και να περιποιούμαι τα τραύματα των βασανιστηρίων τους και να τους παρακαλώ να εύχονται για μένα τον ταλαίπωρο, τον χλιαρό και δειλό χριστιανό..

Και έτσι έκανε.

Να όμως, που προδόθηκε και κλήθηκε να ξεκαθαρίσει τη θέση του ενώπιον του Μαξιμιανού.

Και τότε, ήρθε ξαφνικά Χάρη άφθονος, γενναιότητα, πνοή θείας αγάπης ασυγκράτητος, αντοχή στις βασάνους απίστευτη.

Τον κρέμασαν απ’τις μασχάλες και με χοντρά παλούκια του έσπαζαν τα κόκκαλα! Κατόπιν τον έρριξαν στο χώμα και του ξέσκιζαν τις σάρκες. Κι ύστεραν τον ξανακρέμασαν και τον άφησαν εκεί να ξεψυχήσει (μετά από 5 ώρες αργού θανάτου).. Κι’εκείνος δεν φοβόταν πια, μόνο ευφροσύνη και αγαλλίαση ένιωθε..

Μια ευσεβής γυναίκα, η κατόπιν Αγία Κλεοπάτρα, πήρε με ευλάβεια το τίμιο λείψανό του και το έφερε στην Παλαιστίνη, όπου κοντά στο όρος Θαβώρ έκτισε Ναό και το κατέθεσε εκεί, για να λαμβάνουν τα πλήθη του λαού άπειρες ιάσεις και ευεργεσίες.

Είμαστε αδύναμοι. Έχουμε γήϊνο φρόνημα. Δεν μπορούμε να αρθούμε υπεράνω των εγκοσμίων και να ατενίσουμε και να πιστέψουμε αληθινά τα αιώνια.

Λοιπόν; Θα απελπισθούμε; Θα μαραζώσουμε;

Όχι. Απλά ταπεινοφρονούμε.

Και λέμε «Χριστέ μου, κακόμοιρος είμαι. Ελέησέ με».

Και προσκυνούμε εκείνους, τους εκλεκτούς, που μπόρεσαν, που χαριτώθηκαν..   

Άφρων ο πλούσιος

Είναι πολλοί, που διατείνονται ότι είναι έξυπνοι (για την ακρίβεια «ξύπνιοι»), ξέρουν το συμφέρον τους, δένουν τις δουλειές τους, είναι πραγματιστές (ρεαλιστές), πιστεύουν στη χειροπιαστή υλική ευτυχία και όχι σε μελλοντικές «ομιχλώδεις, άπιαστες» υποσχέσεις και ελπίδες..

Τελικά όμως αποδεικνύονται άφρονες, κυριολεκτικά άμυαλοι! Χωρίς αυτήν την απλή λογική. Χωρίς μυαλό.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση του Άφρονα Πλουσίου παρατηρείστε δυό μόνο σημεία:

1. Αποφάσισε να γκρεμίσει τις παλιές αποθήκες και να χτίσει καινούργιες. Ήθελε οπωσδήποτε να διαφυλάξει τη σοδειά για τον εαυτό του, να την εξασφαλίσει, να την έχει για χρόνια.Ωραία.

Γιατί όμως έπρεπε να γκρεμίσει τις παλιές αποθήκες;

Και από άποψη κόστους θα του έπεφτε βαρύτερο αυτό.

Και από άποψη χρόνου θα του κόστιζε. Και το υπογραμμίζω το θέμα του χρόνου, διότι όσο περισσότερο καιρό τραβήξει η υπόθεση της αποθήκευσης, τόσο πιο πολύ αυξάνουν οι πιθανότητες βροχής, ανέμων, υγρασίας, παρασίτων και όλων των συναφών κινδύνων.

Ήταν τόσο απλό! Να έχτιζε καινούργιες πλάϊ στις παλιές!... 
Κι' ακόμη:  Να πουλήσει μεγάλο μέρος της σοδειάς, που σίγουρα κινδινεύει από φθορά, και να το κάνει νομίσματα, χρυσό!..

2. Πρόβλεπε μια γήϊνη, υλιστική ευτυχία, αλλά είχε παραμελήσει κάθε ψυχική, πνευματική και ουσιαστική ευτυχία.

Δεν είχε υπολογίσει την περίπτωση του θανάτου.

Αλλά δεν είχε υπολογισει και το ψυχικό δέσιμο με συνανθρώπους, που αυτό δίνει το εσωτερικό πλήρωμα, τον εσωτερικό χορτασμό.

«Α δε ητοίμασας, τίνι έσται»; Τον ρώτησε ο Άγγελος.

Δεν είχε ετοιμάσει, δεν είχε προβλέψει για την διαθήκη του, ώστε να κάνει ευτυχισμένους κάποιους φίλους, έστω, ώστε να εξασφαλίσει με απόλυτη σιγουριά την απόλαυση των υλικών αγαθών..

Μα, ούτε φίλους είχε, ούτε οικογένεια, προφανώς.

Κανείς δε θα βρισκόταν να κληρονομήσει τα πλούτη του, να ευτυχήσει -έστω- αντί γι’ αυτόν και να τον μακαρίζει!..

Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω την εξυπνάδα των υλιστών.. 

του Πλουσίου και του Λαζάρου

Πρωτίστως, αξίζει να παρατηρήσουμε ότι ο ιερός Ευαγγελιστής δεν ονομάζει την περικοπή αυτή "παραβολή".

Σε άλλες περιπτώσεις γράφει:  "είπεν ο Κύριος την παραβολήν ταύτην". 
Θυμηθείτε την παραβολή του Σπορέως, την παραβολή της μικράς ζύμης, την παραβολή του κόκου σινάπεως, κοκ
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, χρησιμοποιεί ο Κύριος μια εικόνα της ζωής, η οποία όμως αν κυταχθεί συμβολικά και αλληγορικά, οι διψασμένες ψυχές, που ειλικρινά ποθούν τον εξαγιασμό τους, μπορούν να βγάλουν πολύτιμο κρυμένο μήνυμα..  

Εδώ έχουμε "διήγηση"!.
Ακούμε και όνομα. Ο Λάζαρος. Κάποιοι ερμηνευτές λένε ότι προμήνυε ο Κύριος την περίπτωση του τετραημέρου Λαζάρου, από την ανάσταση του οποίου οι σκληρυμμένοι Φαρισαίοι ουδόλως ωφελήθηκαν, αλλά μάλλον θέλησαν και να ..τον εξοντώσουν!
"ουδέ και αν τις εκ νεκρών αναστή, πεισθήσονται".

Ιδιαίτερα να σημειώσουμε ότι ο φτωχός Λάζαρος δικαιώθηκε και δοξάσθηκε όχι διότι ήταν φτωχός, αλλά διότι ήταν υπομενετικός, άκακος και αγόγγυστος.

Στο κατώφλι του πλουσίου ασφαλώς τον οδήγησαν κάποιοι φιλάνθρωποι, με τη σκέψη ότι έστω κάποια αποφάγια θα βρισκόντουσαν, για να μπορέσει να επιβιώσει ο άνθρωπος.
Αλλά τίποτε, δυστυχώς.

Ούτε τα κόκκαλα από τις μισοφαγωμένες μπριζόλες δεν του πετούσανε. Αυτές προτιμούσαν να τις χαρίσουν στα σκυλιά..
Έξω, εκεί, στο κατώφλι της πόρτας, τινάζανε μόνο τα τραπεζομάντηλα οι υπηρέτες, αφού είχαν φύγει μετά τα μεσάνυχτα οι καλοφαγωμένοι -και προφανώς μεθυσμένοι- πλούσιοι προσκεκλημένοι.
Με εντολή του οικοδεσπότη, βέβαια, ή του οικονόμου του.
"δεν μας περισσεύουν γι αυτόν τον σακάτη. αφ'τον να πεθάνει, να ησυχάσει κι αυτός κι εμείς"..
Ούτε κάποιο ρούχο του πετούσανε, από αυτά των υπηρετών που ήταν για πέταμα.
Ούτε έναν κουβά νερό στα καταπληγωμένα σκέλη του..

Στο μεταξύ, ούτε τον μετακινούσαν παρακάτω, αλλού.
Τους ήταν ολότελα αδιάφορος. Θεληματικά τον αγνοούσαν. Σα να μην υπήρχε. Είτε είναι, είτε δεν είναι, αδιάφορο..

Ο Λάζαρος από την άλλη, δεν μπορούσε να μετακινηθεί. 
Θα έφευγε. Τουλάχιστον να μην ενοχλεί τους ανάλγητους και πωρωμένους γλεντζέδες.. 
Θα έφευγε, για να βρει κάποια πιο ανθρώπινη γωνιά, κάποιο σταυροδρόμι, με σπλαγχνικούς περαστικούς.. Θα υπήρχαν και κει σκυλιά να του γλύφουν τις πληγές, για να μερεύουν τους πόνους, για να απολυμαίνουν το πύον..

Αλλά -είναι χαρακτηριστικό- και δεν μιλούσε. Δε ζητιάνευε. Δεν κλαιγότανε..

Ούτε μεμψιμοιρούσε, ούτε παραπονιόταν, ούτε σχολίαζε την αχαρακτηριστη συμπεριφορά του πλουσίου.
"Απάνθρωπε! Σκληρόκαρδε! Αλαζόνα! Σε μέθυσαν τα πλούτη. Αλλά νομίζεις ότι θα τα έχεις πάντα; Η ζωή ρόδα είναι και γυρίζει. Κι εύχομαι να το βρεις μπροστά σου. Τέτοια κακία, τέτοια πώρωση. Απ' τη μύτη να σου βγούνε τα πλούτη, τα κρασιά σου και τα φαγητά σου. Απ' τους αχαϊρευτους αυτούς φίλους σου να τό βρεις. Να σε χτυπήσει ο Θεός κάτω σα χταπόδι. Να μη βγαίνει η ψυχή σου και να σε τυραννούν οι δαίμονες"..

Τίποτε απ'όλα αυτά δεν ξεστόμισε και δε συλλογίσθηκε ο υπομονετικός φτωχός Λάζαρος. Σαν τον Ιώβ -ίδιος Ιώβ- έλεγε: "είη το Όνομα Κυρίου ευλογημένον". Εκείνος γνωρίζει. Όλα για καλό μας τα επιτρέπει. Κάτι καλό θα μου ανταποδώσει γι'αυτόν τον αγώνα μου. Φτωχό και κουρελιάρη και άρρωστο με έκανε. Ξέρει Εκείνος ότι αντέχω. Ξέρει Εκείνος να μου ανταποδώσει άπειρο έλεος".

Αυτό τον έσωσε, αυτό τον δόξασε..

Δίδαξον ημάς προσεύχεσθαι..

Από το σημερινό Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Λουκ ια´1.

«Και εγένετο εν τω είναι αυτόν εν τόπω τινί προσευχόμενον, ως επαύσατο, είπε τις των μαθητών αυτού πρός αυτόν. Κύριε, δίδαξον ημάς προσεύχεσθαι, καθώς και Ιωάννης εδίδαξε τους μαθητάς αυτού».

Κάτι κάπως άγνωστο συνειδητοποιούμε με τα λόγια αυτά των ιερών Μαθητών του Χριστού.

Καθώς Τον είδαν να προσεύχεται (με τί έξαρση, αλήθεια, ο Υιός της ευδοκίας του Πατρός!) παρακινήθηκαν να Του ζητήσουν να τους μυήσει και αυτούς στο μυστήριο της θείας επικοινωνίας.

Και μάλιστα θυμήθηκαν ότι ο Τίμιος Πρόδρομος έπραξε κάτι τέτοιο επίσης..

Αυτό, νά που μας αποκαλύπτεται τώρα.

Ο Τίμιος δεν δίδασκε μόνο το «μετανοείτε» και την προσήλωση στο θείο Νόμο.

Κάτι τέτοιο είναι πρωταρχικό, αλλά και στοιχειώδες. Το πρώτο σκαλοπάτι για την ανύψωση του ανθρώπου. Κάτι, που και απλοί «καλοί παιδαγωγοί» το κάνουν.

Η ηθικότητα είναι πρωταρχική, αλλά συνάμα και πολύ λίγη για τους ανθρώπους, που ποθούν να εγγίσουν τον Υπεράγιο Θεό και να γίνουν τέκνα Του.

Διψούν για Γνώση Θεού, ακίβδηλη και κατακάθαρη «Θεολογία».

Ποθούν στη συνέχεια «καύση καρδίας» και πίστη ζώσα, και οδό μυσταγωγίας προς Θεοκοινωνίαν.

Και όλα αυτά «διδάσκονται», μεταλαμπαδεύονται από ψυχές τεθεωμένες προς ψυχές νήπιες, αλλά και ειλιρινά διψασμένες για τα υπερουράνια..

Ο Τίμιος Πρόδρομος, ο ερημίτης της δια βίου προσευχής, μεταρσιώσεως και θείας μεθέξεως, στους πολλούς απηύθυνε το «μετανοείτε» και τους εβάπτιζε βάπτισμα μετανοίας και καθαγνισμού και προετοιμασίας για να υποδεχθούν τον Αναμενόμενο Μεσσία.

Είχε όμως και τους «μαθητάς αυτού», τους ζηλωτάς, οι οποίοι έμεναν κοντά του, για να τρυγήσουν ακόμη περισσότερα από τον πλούτο της θεοκινήτου φωνής και καρδίας του.

Και σ’ αυτούς ο Τίμιος Πρόδρομος ανέλυε ιδιαιτέρως το Μυστήριο του Αληθινού Θεού και τους καθοδηγούσε στην ανάταση της ψυχής προς συνάντησίν Του. Και συνάμα, προσηύχετο μαζί τους, ώστε αυτός να προπορεύεται, και εκείνοι να ακολουθούν και να γεύονται την εμπειρία της Αποκαλύψεως.

Αυτό ζητούν τώρα και από τον Κύριο οι Μαθηταί.

Και ο Κύριος, φυσικά, ανταποκρίνεται.

Και εκείνη τη στιγμή με τη διδαχή Του και με την Θεοπαράδοτη Προσευχή «Πάτερ ημών», που για την εποχή εκείνη ήταν αληθινή αποκάλυψη,

Και στη συνέχεια με πολλές άλλες ευκαιρίες, όπως όταν ευλογούσε τους άρτους στην έρημο, όταν προσηύχετο πριν την Ανάσταση του Λαζάρου, όταν απηύθυνε καθ’οδόν προς το Όρος των Ελαιών την Αρχιερατική Προσευχή Του, όταν τελούσε στο Μυστικό Δείπνο της πρώτη Θ.Λειτουργία (και από εκεί γνωρίζουμε οι γενεές γενεών πώς να λατρεύουμε τον Παντοκράτορα)..

Αυτό συμβαίνει και στις μέρες μας.

Ένας ευλαβής ιερέας και ένα ευλαβικό εκκλησίασμα εκπέμπουν εμπειρία, δημιουργούν ατμόσφαιρα Θεοκοινωνίας. Εισέρχεται κάποιος άγνωστος και αντιλαμβάνεται την αύρα του Αγ.Πνεύματος, την διάχυτη κατάνυξη.

Μια μάνα με το παιδί στην αγκαλιά, εκει στη Θ.Λειτουργία, μεταγγίζει στο παιδί της την ευλάβεια.

Μια γιαγια, που σταυρώνει το εγγονάκι της πριν τον ύπνο και λέει εγκάρδιες ευχές και προσευχές, το «διδάσκει» την ορθόδοξη ευσέβεια.

Ένας δάσκαλος, που πραγματικά νιώθει τη Σχολική Προσευχή και την απαγγέλλει μαζί με τους μαθητές του.

Ένας Κατηχητής, που προετοιμασμένος και με συναίσθηση προσέρχεται, για να συναντήσει τους «νεοσσούς» της Εκκλησίας και να προσευχηθεί και να υμνήσει μαζί τους το Άγιον Όνομα του Τρισυποστάτου Θεού μας.
Όπως ένας Αγ.Δημήτριος ενέπνευσε την πίστη στον Νέστορα και τον ώθησε να φωνάξει: "ο Θεός του Δημητρίου βοήθει μοι".

«Δίδαξον ημάς προσεύχεσθαι».

Κάθε νεώτερη γενιά ας απευθύνει την ικέσια αυτή παράκληση προς κάθε παλαιότερη μεστωμένη ψυχή.. Εμφυσάται η ευσέβεια.

Από καρδιά σε καρδιά, μέσα σε ειλικρινή αγάπη και αδολότητα, ό,τι πιο πολύτιμο της ανθρώπινης ζωής μεταδίδεται.. 

κήρυγμα στη Μονή Πετράκη 27.10.2015