ο Ηνίοχος των Δελφών..

Ὁ Ἡνίοχος

Τὸ χάλκινο αὐτὸ ἄγαλμα βρέθηκε στοὺς Δελφοὺς τὸ 1896 στὶς ἀνασκαφές, βορείως τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἀπόλλωνα. Ἀποτελοῦσε μέρος μιᾶς μεγαλύτερης σύνθεσης, ποὺ παρουσίαζε ἅρμα μὲ τέσσερα ἄλογα, τὸν ἀγωνιστὴ (πλάϊ στὸν Ἡνίοχο) καὶ δύο παιδιὰ ἔξω ἀπὸ τὸ ἅρμα, ποὺ κρατοῦσαν ἐξωτερικὰ ἡνία, καθὼς παρεύλαναν ὅλοι ἐμπρὸς ἀπὸ τὴν ἐλανόδικο ἐπιτροπὴ καὶ τὸ πλῆθος ποὺ ζητωκραύγαζε.

Τὸ ὕψος του εἶναι 1.80 μ (φυσικὸ ἀνάστημα εὐσταλοῦς ἀνδρὸς) καὶ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἕξι διαφορετικὰ κομμάτια.

Εἶχε ἀφιερωθῆ στὸν Ἀπόλλωνα ἀπὸ τὸν Πολύζαλο, τὸν τύραννο τῆς Γέλας, ἀδελφὸ τοῦ Ἰέρωνα καὶ τοῦ Γέλωνα τῶν Συρακουσῶν, τὸ 478 π.Χ., μετὰ τὴν νίκη του στὶς ἁρματοδρομίες στοὺς Πυθικοὺς ἀγῶνες.

Τὸ ἄγαλμα τοῦ ἡνιόχου εἶναι τὸ πιὸ διάσημο ἀπὸ τὰ ἀφιερώματα στοὺς Δελφούς. Ὁ νεαρὸς ἀπεικονίζεται ὄρθιος στὸ δίφρο. Φορᾷ τὸν τυπικὸ μακρὺ χιτῶνα τῶν ἡνιόχων, ποὺ ζώνεται ψηλὰ καὶ συγκρατεῖται μὲ δύο ταινίες γιὰ νὰ μὴν ἀνεμίζη κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἀγῶνα. Οἱ πτυχώσεις τοῦ χιτῶνα κάτω ἀπὸ τὸ ζωστῆρα δίνουν τὴν ἐντύπωση δωρικοῦ κίονα, ἐνῶ οἱ πτυχὲς στὸ ἐπάνω μέρος τοῦ κορμοῦ εἶναι λοξὲς ἢ καμπύλες. Τὰ μαλλιὰ του περιζώνει ταινία, σύμβολο τῆς νίκης, διακοσμημένη μὲ ἔνθετο ἀσημὶ μαίανδρο. Τὰ μάτια του εἶναι ἔνθετα ἀπὸ ἡμιπολύτιμο λίθο καὶ γυαλὶ καὶ ἐκφράζουν τὴ δύναμη καὶ τὴν αὐτοκυριαρχία του.

Θεωρεῖται ἔργο μεγάλου καλλιτέχνη, ἴσως τοῦ Πυθαγόρα ἀπὸ τὸ Ῥήγιο.

Κατὰ τὸ διάστημα τοῦ Β´ παγκοσμίου πολέμου εἶχε διαφυλαχθῆ στὸ καταφύγιο τοῦ Ἐθνικοῦ Ἀρχαιολογικοῦ Μουσείου Ἀθηνῶν καὶ μεταφέρθηκε ἀργότερα στοὺς Δελφούς.

 

 

Τὸ πολὺ ἀξιοπρόσεκτο στὸ ἄγαλμα αὐτὸ εἶναι ὅτι ὁ κατασκευαστὴς του θὰ μποροῦσε νὰ παραλείψη τελείως τὶς πτυχώσεις τοῦ ἱματίου καὶ τὴν τελειότητα τῶν ποδιῶν τοῦ Ἡνιόχου (ἴσως καὶ τὰ ὅσα ἀφοροῦσαν στὴν πλάτη του), ἐφ᾿ ὅσον αὐτὸς ἦταν τοποθετημένος μέσα στὸ ἅρμα, καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ σημεῖα ἦταν ἀπολύτως ἀθέατα. 
Ὁ καθένας θὰ ἔλεγε ὅτι ἐπρόκειται γιὰ σχολαστικισμὸ καὶ γιὰ χαμένο κόπο.. 
Καὶ ὅμως. Ἦρθε ἡ ὥρα, ποὺ ἡ σύνθεση κατασταράφηκε, καὶ ἔμεινε μόνος ὁ Ἡνίοχος. Ἀποκαλύφθηκε ἡ τέχνη του! 
Φαντάζεσθε πόσο ἀποκαρδιωτικὸ θὰ ἦταν, νὰ βλέπουμε τὸ ἐπάνω μέρος στὴν τελειότητά του καὶ ἀπὸ τὴ μέση μέχρι τὰ πόδια μιὰ προχειρότητα καὶ ἀτσαλιά;

Συμπέρασμα: Ἂς ἐργαζόμεθα καὶ τὶς κρυφὲς ἀρετές. 
Καὶ οἱ κρυφὲς πτυχὲς τῆς ζωῆς μας ἂς εἶναι ἐπιμελημένες. 
Θὰ ἔρθη ἡ ὥρα, ποὺ θὰ φανερωθοῦν..

Αποτυχία..

 

φωτο Στράτος Καλαφάτης  Stratos Kalafatis

Πώς τα κατάφερα έτσι στη ζωή μου.. 

Δεν είναι πού ξέπεσα, 

αλλά πώς και από πού «κατάφερα» να φθάσω μέχρι εδώ.. 

Το μόνο που με παρηγορεί, είναι η θάλασσα γύρω.

ήρεμη μάλιστα.

Θάλασσα πανσοφίας, που με διεπέρασε,

τόσο ανερμήνευτα και ανεπιθύμητα.

Θάλασσα ελέους που με κυκλώνει..

ας ανεμίσουν τα ιερά σύμβολα !

 

.

περιρρέουσα ατμόσφαιρα..

Υπάρχουν μαύρα σύννεφα

Αλλά υπάρχουν και λευκά.

Μπορείτε να παρατηρήσετε ότι και τα δύο είναι «επιθετικά».

Και αναμετριώνται.

Τα λευκά φαίνονται σα σε μειονεκτική θέση.. Είναι σε χαμηλότερο επίπεδο.

Ωστόσο, είναι πιο πυκνά και πιο δυναμικά..

Αυτά θα νικήσουν!

Η Google μας τιμα..

Να, και κάτι καλό.. σκέφθηκα, καθώς χτες μπήκα στη Google κάτι να ψάξω.
Μια ευχάριστη έκπληξη. Μια ελπιδοφόρα νότα.. 
Μέσα στην παγκόσμια επιθετικότητα και απαξίωση προς το Έθνος μας.. 
Για σκέψου. Μια Google να μας δίνει σημασία και να τιμά την Παλιγγενεσία μας, δηλαδή τα ιδανικά μας.. 
Ωστόσο, σε λίγο πονηρεύτηκα.
"μηπως αυτό γίνεται μόνο για την Ελλάδα";; 
Έτσι, για να μας κανακέψουν, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια μας;; 

Παίρνω τηλέφωνο έναν γνωστό μου στην Αγγλία και του εκμυστηρεύομαι την υποψία μου.
Επιβεβαιώνομαι.
Φυσικά. Ωρισμένα Doodle της Google είναι παγκόσμια (όπως για τους Μουσουλμάνους που ανέφερα τις προηγούμενες μέρες) και ορισμένα είναι μόνο τοπικά, για τους .. ιθαγενείς.. Για να βαυκαλίζονται.. 
Ευχαριστούμε Google.
Εμείς όμως τα ιδεώδη μας τα έχουμε ούτως ή άλλως. 
Και δε χρειαζόμαστε τις δικές σου συστάσεις ή ψεύτικες και δόλιες κολακείες..
Η παγκόσμια Κοινότητα τα έχει ανάγκη. 
Και σεις της τα στερείτε. 
Κακό δικό σας.. 

Αγάπη εν Χριστώ

Την αγάπη δεν την απαιτείς, την εμπνέεις.

Εάν πιστεύεις στη μεγάλη αξία και τη δύναμή της,

την προσφέρεις εσύ πρώτος, κάνεις την αρχή, θυσιαστικά, σταυρικά..

Και προσεύχεσαι να βρεθεί μια καρδιά απέναντι, 
που να συγκινηθεί και να παρακινηθεί σε ανταπόκριση,

κι αυτό να οδηγήσει σε αλληλοπεριχώρηση, σε παραδείσια εν Χριστώ κοινωνία..

Δεν είναι σωστό -δεν είναι λογικό- να λες:

«Σε διατάζω να με αγαπάς»

«Γιατί δεν με αγαπάς»

«Ντροπή σου, που δεν με αγαπάς»

«Πολύ πικραίνομαι και σε μισώ, που δεν με αγαπάς!»..

Ξεκίνησε εσύ! Πρόσφερε την αγάπη,

την εν Χριστώ αγνή και άδολη και ανιδιοτελή αγάπη..

Ι.Ναός Αναλήψεως Ραφήνας

Ένα ακόμη προπύργιο ΕλληνΟρθοδοξίας..
Πόση ξεκούραση και ανάσα βαθιά παίρνει η καρδιά.. 

Αισιοδοξία.. Ελπίδα..

Βλέπεις αυτό το ρυάκι μέσα στο χιόνι;
Σου δίνει μήνυμα ότι το χιόνι λυώνει.

Βλέπεις εκείνον τον ήλιο στο βάθος;
Σου χαμογελά ότι υπάρχει, ανατέλλει,
και θα νικήσει το πάθος..

νέο έτος

«Μιά προσευχή ειν’ ο λογισμός μου

για την ειρήνη όλου του κόσμου»..

Γ.Βερίτης

Ελθέτω η Βασιλεία Σου,Κύριε!..

ως εν Ουρανώ,

των Αγίων Αγγέλων τον υπέροχο, αρμονικό, υμνητικό, πανευφρόσυνο κόσμο,

και επί της Γης..

 

Πρωτοχρονιά..

Ροδίζει η ανατολή κι ασπρογαλιάζει,
και φρέσκο, σαν πρωτόπλαστο το ατλάζι
γυαλίζει του πελάου και τ’ ουρανού.

Μια καινή κτίση μού 'ρχεται στο νου,
κι ολόβαθα η ψυχή μου αναγαλλιάζει..

Γ.Βερίτης

Ας ανεμίζουν τα ιδανικά..

Φυσούσε ωραίος άνεμος, ζωογόνος..
Χαρά Θεού.
Ανέμιζαν οι σημαίες, οι δηλωτικές τους Γένους..
Οι σημαίες της Παραδόσεως και των ιδεωδών μας.. 
 Ρίγος συγκίνησης στις ψυχές..

Φθινοπωρινή εικόνα..

Ο Ζωγράφος -Σπύρος Βασιλείου- «φωτογράφησε» με το χρωστήρα του τόσο πετυχημένα μια όψη της σύγχρονης Αθήνας.

Ο Παρθενώνας δεσπόζει στο βάθος. Αναγαλλιάζουμε.

Μπροστά το Θέατρο Ηρώσου του Αττικού. Όμορφο δέσιμο μεταξύ τους.

Στο πρώτο-πρώτο πλάνο, παραδοσιακά ελληνικά σπίτια. Δένουν κι αυτά τόσο αρμονικά, χαριτωμένα.

Αρχαία Ελλάδα των ιδανικών και νέοι έλληνες απλοί και νοικοκυρεμένοι..

Αλλ’ αίφνης ..μια κεραία τηλεόρασης ξεπροβάλλει. Ορθώνεται αδιάντροπα και κραυγάζει ακαλαίσθητα στο φόντο του πανέμορφου, γαλήνιου Αττικού ουρανού.

Ανατριχίλα!..

Αλήθεια, πόσο ξένος είναι για μας ο τεχνολογικός πολιτισμός, τα άκοσμα και άγαρμπα στολίδια του.

Πόσο αποτρόπαιο επίσης, ενστικτωδώς, το σύμβολο του ψυχαναγκασμού και του αφιονισμού..

Οι νεοέλληνες, βρισκόμαστε τα χρόνια αυτά σε βαρύ κώμα.

Αλλά ζούμε!

Έχουμε κριτήριο ζωής. Ακόμη..

Δόξα τω Θεώ. Έχουμε ελπίδα.  

Περιμένοντας να με καλέσεις..

Πανάγαθε Κύριε και Πλαστουργέ μου,

Από τα πρώτα χρόνια της νιότης μου με πολλούς τρόπους μου έδωσες να καταλάβω, ότι εδώ βρίσκομαι σ’ ένα περιβολάκι, που Εσύ μου χάρισες προσωρινά και μ’ έβαλες να το καλλιεργώ.

Κι ύστερα μου είπες ότι θα με πάρεις άν δουλέψω φιλότιμα- μέσα στο ίδιο Σου το λαμπρό Παλάτι, να ’μαι παντοτινά μαζί Σου..

Άργησα λίγο να το καταλάβω. Ήμουν μικρός και ανώριμος, το ξέρεις.

Μα, μόλις ένιωσα τη Βουλή Σου, το αποδέχθηκα με εμπιστοσύνη το μυστικό αυτό σχέδιό Σου και δόθηκα να δουλεύω στο περιβολάκι.

 

Με ένοιαζαν και οι καρποί, αλλά λίγο.

 Πιο πολύ χαιρόμουν τη δουλειά -στο Όνομά Σου και στην αγάπη Σου- χαιρόμουν κι απολάμβανα τη δροσιά της νοτισμένης γης, την πρασινάδα γύρω, που συνέχεια αναβλαστούσε..

 

Και άκουγα συνέχεια στο νου μου, τα λόγια Σου τα ποθητά: "ευ δούλε αγαθέ και πιστέ, επί ολίγα ης πιστός επί πολλών σε καταστήσω"..

Κι όσο περνούσε ο καιρός, τόσο και πιο φιλότιμα εργαζόμουν, και, απίστευτο, από τον πολύ το ζήλο ουτε κοιμόμουν, ούτε αρρώσταινα.. μόνο εργαζόμουν. Σ’ αυτό το περιβολάκι, που μου έγινε αγαπημένο..

Κι ύστερα.. δεν ήθελα να το αποχωριστώ!.. Δεν ήθελα ν’ αφήσω τα χώματα και τη θελκτική οσμή της βροχής, για να μπω στο παλάτι Σου..

Κι όλο περίμενα το κάλεσμά σου, κι όλο ευχόμουν να καθυστερήσει…

 

 Αχ, Θεέ μου, Υπεράγαθε, Μακρόθυμε..

Πόσο ανέχεσαι τη μικρότητά μου!.. τη μικρόνοια, την ανοησία μου!..

Κάλεσέ με, όποτε κρίνεις Εσύ.

Μα και φώτισέ με, να ρθω με λαχτάρα, με χαρά κοντά σου,

χωρίς να στρέψω πίσω τη ματιά στο χώρο αυτό που αγάπησα, και δυστυχώς δέθηκε ανεπαίσθητα η καρδιά μου..

άνες μοι ίνα αναψύξω..

«ἄνες μοι, ἵνα ἀναψύξω πρὸ τοῦ με ἀπελθεῖν καὶ οὐκέτι μὴ ὑπάρξω».

(Ψαλμὸς λη´14)

Ω, Κύριε και Θεέ μου, Φιλεύσπλαγχνε Πλαστουργέ.

Μου χάρισες το δώρο της ύπαρξης, το απροσμέτρητο δώρο της θείας εικόνος.

Μου δώρισες και τον πανέμορφο κόσμο σου, για να ζήσω λίγα χρόνια πάνω στον φιλόξενο αυτόν πλανήτη, τη γή, κι εδώ πάνω, με τις πιο καλές δυνατές συνθήκες να εργασθώ το καθήκον μου και να σου αποδείξω την φιλοτιμία της ψυχής μου.

Αγώνας η ζωή.

Αλλά και ομορφιά, να ζει κανείς και να δρα και να δημιουργεί, μέσα σ’αυτό το περιβάλλον το γεμάτο ομορφιές.

Ωστόσο, Εσύ κρίνεις για κάποιους ανθρώπους -και για μένα- να μη γευτούν χαρές, παρά μόνο αγώνα και αντιξοότητες και πόνο στη ζωή αυτή..

Ένα αγκομαχητό είναι η ζωή γι’αυτούς -και για μένα.. Σχεδόν καμιά χαρά.

Πατέρα, Παντοκράτορα, Κύριέ μου,

Πέρασαν τα χρόνια.

Δε γογγύζω. Εσύ έκρινες έτσι, εσύ ξέρεις.

Όμως, τώρα που λιγοστεύει πια ο χρόνος της ζωής, σου δέομαι:

Επίτρεψέ μου λίγο να χαρώ και αυτό τον τόπο, που είναι δοκιμασίας τόπος, αλλά έχει και τις ομορφιές του.

Επίτρεψέ μου να πάρω μιάν ανάσα, να χαλαρώσει το πρόσωπό μου -και η  ψυχή- σ’ένα χαμόγελο ειρήνης, ανέσεως, δοξολογίας τελικά  για Σένα.

Θα φύγω απ’αυτόν τόν κόσμο.

Δεν θα τον ξαναδώ έτσι όπως είναι τώρα.

Δεν θα  υπάρξω πάνω στον πλανήτη αυτό, με τις άπλετες γαλάζιες θάλασσες και τις στεργιές, με τα λιβάδια, τα ποτάμια, τα βουνά, τις ανατολές..

Επίτρεψέ μου, ειρηνικά να είναι λίγα-ελάχιστα χρόνια πριν το τέλος, πριν την αναχώρησή μου, που θ’ακούσω το κάλεσμά Σου και θα ’ρθώ ολοπρόθυμα κοντά Σου και δε θα ξαναγυρίσω πίσω..

ο στοχαστής Όσ.Ιουστίνος Πόποβιτς

αλμυρή πηγή ... 

Kαι αν ακόμη εστάλης στον κόσμο με κάπως πιο ευαίσθητα αισθητήρια, γρήγορα θα αισθανθής ότι μια τεράστα θλίψη πιέζει όλα τα όντα, ότι κάποια άσπλαγχνη εσωτερική αρρώστια κατατρώγει όλα τα δημιουργήματα.
Και η καρδιά σου δια μιάς μετατρέπεται σε μια πηγή δακρύων.
Τότε αντιλαμβάνεσαι ότι το κάθε πλάσμα έχει μάτια που συνεχώς δακρύζουν από κάποια πικρή θλίψη.
Και τα δάκρυα όλων των πονεμένων πλασμάτων μαζεύονται στην καρδιά τού ανθρώπου , διαποτίζουν όλο του το είναι.

αββάς Ιουστίνος Πόποβιτς

(η φωτογραφία είναι από τη συγκλονιστική ιστορία ενός ταύρου που έκλαιγε καθώς τον πήγαιναν στο σφαγείο...) 
http://misha.pblogs.gr/tags/os-ioystinos-popobits-gr.html

Kύριε ελέησον!

Χορταράκι ελέησον!

Πουλάκι ελέησον!

Τα πάντα μέσα μου και γύρω μου, και τα μικρά και τα μεγάλα, τα περασμένα και τα άπειρα, και τα απλά και τα αινιγματώδη, και τα σκοτεινά και τα φωτεινά, και το ορατό και το αόρατο, και το θνητό και το αθάνατο, και το καλό και το κακό, το παν και τα πάντα σε όλους τους κόσμους που γνωρίζω και αισθάνομαι, με υποκινούν σε κραυγαλέα προσευχή:

Κύριε ελέησον!

Οι πόνοι μας συνοψίζουν όλες τις ανθρώπινες λέξεις σε μια προσευχή και σε μια κραυγή:

Κύριε ελέησον!

Στραμμένοι προς Εσέ βρίσκουμε ξεχειλισμένο σ’ όλο το είναι μας, μόνο ένα στεναγμό:

Κύριε ελέησον!

Θα θέλαμε να Σου πούμε τον εαυτό μας, αλλά χύνονται τα δάκρυά μας και Σου λέμε όλη την ψυχή μας μέσα σ΄ αυτά τα δυο λόγια:
Κύριε ελέησον!

Το κάθε κτίσμα έχει την καρδιά του.

Και η καρδιά είναι με τούτο καρδιά, γιατί αναστενάζει και τείνει προς Εσέ:

Κύριε ελέησον!

Σ’ αυτόν το λυπημένο κόσμο ο άνθρωπος δεν έχει μεγαλύτερη ανάγκη από το να ελεηθεί πρώτιστα από

Σένα,

Κύριε ελέησον!

Και μαζί με Σένα και πίσω από Σένα να τον ελεήσουν όλα τα όντα και όλη η κτίση:

Κύριε ελέησον!
Μητέρα ελέησον!
Φίλε ελέησον!
Χορταράκι ελέησον!
Πουλάκι ελέησον!

Όλα τα όντα σε όλους τους κόσμους:

Ελεήστε!!! Ελεήστε!!! Ελεήστε!!!
αββάς Ιουστίνος Πόποβιτς

http://ahdoni.blogspot.gr/2010/07/blog-post_02.html

https://stavrodromi.com/2010/06/15/%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B5-%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CE%B7%CF%83%CE%BF%CE%BD/

 

Καλημέρα! Ξεκινάμε τη ζωή!

 Καλημέρα! Γειά σας! Ευχαριστώ, που με ξυπνήσατε.. 

Ξέρω πως μ' αγαπάτε. Τώρα σηκώνομαι γεμάτος όρεξη και χαρά..

 

 Ώχ! Άλλο κι αυτό! Ποιανού ήταν η ιδέα να με ξυπνήσει; 

Δεν συμφωνώ καθόλου!

Τώρα θα βάλω τα κλάματα, και θα δείτε.. 

Σταθείτε εκεί να με βλέπετε μόνο.. Σας γεμίζω με ευτυχία, δεν είναι;  

Μπορείτε να συνεχίσετε τις δουλειές σας τώρα..

 

Δεν κατάλαβα. Είπατε τίποτε; Ποιός με ενόχλησε;; Ήθελα να ξέρω.

 Δεν καταλαβαίνω τίποτε..

Οι σοφοί Θεσσαλονικείς λένε:  Χαλαρά!..

 Ωχ με σας τους μεγάλους. Ποτέ δεν μπόρεσα να σας καταλάβω!.. Τί πάθατε πρωϊ-πρωϊ..

  Σας έκανα τη χάρη ν' ανοίξω το ένα μάτι. 

Θα δείτε τί έχει να γίνει μόλις ανοίξω και το άλλο..

 Πραγματικά είναι ένα θαύμα η ζωή! Έρχομαι! Τρέχω!

Τί είπατε; Να παλέψω τη ζωή; Και βέβαια, ποιός δεν το θέλει! Ξεκινάω! Μπορώ! 
Κάντε στην άκρη τώρα. 

Είμαι ο Ηρακλής σε νέες περιπέτειες!..

Νήψη. Ανέφελη η ψυχή, ο νους!..

Νέφη

Κι αν λευκά

είναι τά σύννεφα,

κρύβουν

των άστρων το φως,

τού ήλιου τή λάμψη.

Δημ. Γκενάκος. Σκαριφήματα Σελίδων Ζωής   2015  σελ.9

μικρή ανάλυση: 

μπορεί στη ζωή μας να μας απασχολούν και απορροφούν σωστά πράγματα. 

Ωστόσο, αν μας απορροφούν και γίνονται έτσι αφορμή να σκιάζουν τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, δεν έχει ωφέλεια που είναι "λευκά σύννεφα".. 

Ελληνική Φύση

Πανέμορφη ελληνική Φύση.

Γαλανός ουρανός, διαυγής, αίθριος, χαμογελαστός, ειρηνικός, ελπιδοφόρος. Σαν την ελληνική ψυχή.

Προσκυνητάρι ευλαβικό, δέηση καθημερινή στην άκρη του δρόμου.. 

(ανεβαίνοντας για το Μορφοβούνι Καρδίτσης)

Δι' ευχών..

Στη Μονή Πετράκη σήμερα εκκλησιάσθηκαν κάποιες μικρές τάξεις των Μαρασλείων Δημοτικών.

Τα μικρά και αθώα, ευλογημένα παιδάκια έφθασαν στο Ναό λίγο μόλις πριν την Μ.Είσοδο της Προηγιασμένης.

Γεμάτος ο Ναός. Ατμόσφαιρα κατάνυξης. Αμέσως υποβλήθηκε η άδολη ψυχή τους και ηρέμησαν, στάθηκαν πλάϊ στους μεγάλους σιγηρά. Λίγο απορημένα με αυτήν την ασυνήθιστη Θ.Λειτουργία των Προηγιασμένων.

Σε λίγο οι μεγάλοι γονάτισαν. Γονάτισαν και αυτά, με κάποια αμηχανία.

Από την πλαϊνή πύλη του Ιερού βγήκε ο λειτουργός, με σκεπασμένη την κεφαλή του, σιγομουρμουρίζοντας: «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς».

Αχ, αυτό το ήξεραν τα μικρά παιδάκια. Ήταν μέσα στην καθημερινή σχολική προσευχή.

Αυθόρμητα άρχισαν να ψιθυρίζουν τη γνωστή φράση, κι έγινε ξαφνικά ένα θρόϊσμα κατανυκτικό:  «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών..»

Αναρρίγησαν οι πάντες.

Τί μυστήριο!  Τί ευλογία!

Εγκάρδια η δέηση απ’ τις ψυχές.

Ένας ήρεμος σάλαγος απ’ την αιωνιότητα..

«Με τις ευχές των αγίων Πατέρων μας, που είμαστε γενιά τους, και ατόφιες τις παραδόσεις τους κρατούμε, Κύριε Ιησού, ο Θεός, σπλαγχνίσου μας» ..

Ήταν μια αλλοιώτικη εμπειρία. Ήταν μια απρόσμενα μετάρσια Θ.Λειτουργία..     

Ημέρα της Γης

Ημέρα της Γης σήμερα.

Αχ, πότε θα θεσπίσει η Ανθρωπότητα και μια μέρα του Ουρανού; 

Εκεί, που είναι η μόνη σταθερή αναφορά και ελπίδα μας..