Περιμένοντας να με καλέσεις..

Πανάγαθε Κύριε και Πλαστουργέ μου,

Από τα πρώτα χρόνια της νιότης μου με πολλούς τρόπους μου έδωσες να καταλάβω, ότι εδώ βρίσκομαι σ’ ένα περιβολάκι, που Εσύ μου χάρισες προσωρινά και μ’ έβαλες να το καλλιεργώ.

Κι ύστερα μου είπες ότι θα με πάρεις άν δουλέψω φιλότιμα- μέσα στο ίδιο Σου το λαμπρό Παλάτι, να ’μαι παντοτινά μαζί Σου..

Άργησα λίγο να το καταλάβω. Ήμουν μικρός και ανώριμος, το ξέρεις.

Μα, μόλις ένιωσα τη Βουλή Σου, το αποδέχθηκα με εμπιστοσύνη το μυστικό αυτό σχέδιό Σου και δόθηκα να δουλεύω στο περιβολάκι.

 

Με ένοιαζαν και οι καρποί, αλλά λίγο.

 Πιο πολύ χαιρόμουν τη δουλειά -στο Όνομά Σου και στην αγάπη Σου- χαιρόμουν κι απολάμβανα τη δροσιά της νοτισμένης γης, την πρασινάδα γύρω, που συνέχεια αναβλαστούσε..

 

Και άκουγα συνέχεια στο νου μου, τα λόγια Σου τα ποθητά: "ευ δούλε αγαθέ και πιστέ, επί ολίγα ης πιστός επί πολλών σε καταστήσω"..

Κι όσο περνούσε ο καιρός, τόσο και πιο φιλότιμα εργαζόμουν, και, απίστευτο, από τον πολύ το ζήλο ουτε κοιμόμουν, ούτε αρρώσταινα.. μόνο εργαζόμουν. Σ’ αυτό το περιβολάκι, που μου έγινε αγαπημένο..

Κι ύστερα.. δεν ήθελα να το αποχωριστώ!.. Δεν ήθελα ν’ αφήσω τα χώματα και τη θελκτική οσμή της βροχής, για να μπω στο παλάτι Σου..

Κι όλο περίμενα το κάλεσμά σου, κι όλο ευχόμουν να καθυστερήσει…

 

 Αχ, Θεέ μου, Υπεράγαθε, Μακρόθυμε..

Πόσο ανέχεσαι τη μικρότητά μου!.. τη μικρόνοια, την ανοησία μου!..

Κάλεσέ με, όποτε κρίνεις Εσύ.

Μα και φώτισέ με, να ρθω με λαχτάρα, με χαρά κοντά σου,

χωρίς να στρέψω πίσω τη ματιά στο χώρο αυτό που αγάπησα, και δυστυχώς δέθηκε ανεπαίσθητα η καρδιά μου..

Τέλη ζωής Οσιακά

Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος και οι συνθήκες, κάτω από τις οποίες τελείωσε ο Όσιος Γεώργιος ο Χοζεβίτης την επίγειο ζωή του.

Ευρισκόμενος σε βαθύ γήρας, παρέμενε έγκλειστος στον περίβολο του Μοναστηρίου, διακονούμενος από τον πιστό μαθητή του, τον και στη συνέχεια βιογράφο του Αντώνιο.

Όταν αισθάνθηκε ο Όσιος ότι έφθασε πλέον ο καιρός της αποδημίας του, διεμήνυσε στον Αντώνιο να έλθει κοντά του. Ωστόσο, εκείνη την ώρα ο Αντώνιος ήταν σε διακόνημα υποδοχής, περιποιήσεως και ιεράς ξεναγήσεως ευλαβών επισκεπτών.

«Δεν πειράζει» είπε ο Γέροντας «θα τον περιμένω. Ας τελειώσει το διακόνημά του».

Στη συνέχεια, όταν έφθασε κοντά του ο προσφιλής και πιστός του μαθητής (ήταν μεσάνυχτα) ο Όσιος τον ασπάσθηκε αποχαιρετώντας τον και, στρεφόμενος προς τον ουρανόν, είπε:  «Έξελθε, ώ ψυχή μου, έξελθε νυν εν Κυρίω». Και αφού είπε αυτόν τον λόγο τρεις φορές, παρέδωσε το πνεύμα του προς τον Κύριον.  (βλέπε: Συναξαριστή Ιανουαρίου. Έκδ.Ινδικτος. σελ.90)

Αυτό ας το προσέξουμε σήμερα, εποχή εγκοσμιότητος και φιλοζωϊας, όπου οι γέροντες δεν εννοούν και δεν θέλουν να αφήσουν την ψυχή τους να πετάξει προς τα ουράνια. Και βασανίζονται.. Και βασανίζουν τους ανθρώπους γύρω τους..

Δεν είμαστε αιώνιοι επί της γης. Κάποτε ο προορισμός μας τελειώνει. Κάποτε το λάδι στο καντήλι της ζωής μας σώνεται.

Ας είμαστε έτοιμοι, ώστε ειρηνικοί να απέλθουμε.

«Πάροικος εγώ ειμι παρά σοί και παρεπίδημος, καθώς πάντες οι πατέρες μου» (Ψαλμ.λη’13).. Να λέμε μαζί με τον Ψαλμωδό.

«Εν ειρήνη επί τω αυτώ κοιμηθήσομαι και υπνώσω, ότι Σύ, Κύριε, κατά μόνας επ’ ελπίδι κατώκισάς με». (Ψαλμ. δ’ 9)