Μονή Πετράκη και Μετόχια

κάνετε κλίκ πάνω στην εικόνα.

Πανηγύρι Μονής Πετράκη

όχι "πανηγύρι", αλλά Πανήγυρις.
Έχει διαφορά..
Μυσταγωγικός εορτασμός... 
Υποβλητική η τελετουργία του Καθηγουμένων και των Ιερομονάχων.
Συγκινητική η συμμετοχή του λαού.
Ατμόσφαιρα ιδιαιτέρας ευταξίας και κατανύξεως..

 

 

Δι' ευχών..

Στη Μονή Πετράκη σήμερα εκκλησιάσθηκαν κάποιες μικρές τάξεις των Μαρασλείων Δημοτικών.

Τα μικρά και αθώα, ευλογημένα παιδάκια έφθασαν στο Ναό λίγο μόλις πριν την Μ.Είσοδο της Προηγιασμένης.

Γεμάτος ο Ναός. Ατμόσφαιρα κατάνυξης. Αμέσως υποβλήθηκε η άδολη ψυχή τους και ηρέμησαν, στάθηκαν πλάϊ στους μεγάλους σιγηρά. Λίγο απορημένα με αυτήν την ασυνήθιστη Θ.Λειτουργία των Προηγιασμένων.

Σε λίγο οι μεγάλοι γονάτισαν. Γονάτισαν και αυτά, με κάποια αμηχανία.

Από την πλαϊνή πύλη του Ιερού βγήκε ο λειτουργός, με σκεπασμένη την κεφαλή του, σιγομουρμουρίζοντας: «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς».

Αχ, αυτό το ήξεραν τα μικρά παιδάκια. Ήταν μέσα στην καθημερινή σχολική προσευχή.

Αυθόρμητα άρχισαν να ψιθυρίζουν τη γνωστή φράση, κι έγινε ξαφνικά ένα θρόϊσμα κατανυκτικό:  «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών..»

Αναρρίγησαν οι πάντες.

Τί μυστήριο!  Τί ευλογία!

Εγκάρδια η δέηση απ’ τις ψυχές.

Ένας ήρεμος σάλαγος απ’ την αιωνιότητα..

«Με τις ευχές των αγίων Πατέρων μας, που είμαστε γενιά τους, και ατόφιες τις παραδόσεις τους κρατούμε, Κύριε Ιησού, ο Θεός, σπλαγχνίσου μας» ..

Ήταν μια αλλοιώτικη εμπειρία. Ήταν μια απρόσμενα μετάρσια Θ.Λειτουργία..     

πένθος μέγα..

η Εξόδιος Ακολουθία του αειμνήστου και πολύκλαυστου π.Ιωάννη Καπογιάννη.
Δεν τον εκτιμήσαμε όσο το άξιζε..
Δεν τον κατανοήσαμε όσο έπρεπε.. 
Δεν τον φυλάξαμε..
και τώρα οδυνόμεθα αφάνταστα και σφόδρα οδυρόμεθα.. 

Ἐπικήδειος Λόγος ὑπὸ τοῦ Πρωτοσυγκέλλου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀρχιμ.Συμεὼν Βολιώτη.

«Θεοφιλέστατε Ἅγιε Καθηγούμενε τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀσωμάτων Πετράκη,

ὅπως γνωρίζετε, μόλις πληροφορήθηκε ἀπὸ ἐσᾶς ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κύριος Ἱερώνυμος, τὴν αἰφνίδιον κοίμησιν, τοῦ ἀγαπητοῦ μας ἀδερφοῦ καὶ συλλειτουργοῦ π.Ἰωάννου, ἐπόνεσεν ὡς πνευματικὸς πατέρας, συνάμα ὅμως πληροφορήθηκε μέσα του ὅτι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἦτο νὰ ἁρπάξη τὸν π.Ἰωάννην στὸν Παραδεισον, στὴν ἀγκαλιὰ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, διότι «εὐάρεστος τῷ Θεῷ γενόμενος ἠγαπήθη καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν μετετέθη».  

Ἐκ μέρους τοῦ Μακαριωτάτου ποιμενάρχου μας θέλω νὰ μεταφέρω τόσο πρὸς τὸ σεπτό σας πρόσωπο, ὅσο καὶ πρὸς τὴν βαρυαλγοῦσαν ἀδελφότητα τῆς Μονῆς, ὅσο καὶ πρὸς τοὺς ἀγαπητοὺς συγγενεῖς τοῦ π.Ἰωάννου, τὴν μητέρα του, τὴν ἀδελφή του, τὸν γαμβρόν του, τοὺς μαθητάς του στὰ Σχολεῖο, στὸ ὁποῖον ὑπηρετοῦσε, τὰ πνευματικά του παιδιά, ποὺ ἀναπαυόταν στὸ πετραχῆλι του, θέλω νὰ μεταφέρω τὰ βαθιὰ συλλυπητήρια τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου μας, τὴν πολλήν του ἀγάπην, τὴν συμπαράστασίν του καὶ τὶς εὐχές του, ὁ π.Ἰωάννης νὰ συγκαταριθμεῖται πλέον στὴν χορεία τῶν Ὁσίων Πατέρων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀσωμάτων Πετράκη καὶ νὰ δέεται διὰ ὅλους ἐμᾶς τοὺς «περιλειπομένους» ἀδελφούς.

Νὰ εἶναι αἰωνία του ἡ μνήμη. Καὶ νὰ προσθέσω κάτι, ποὺ ἐτόνισεν ὁ Μακαριώτατος, ὁ ὁποῖος βρίσκεται μακριά, εἰδάλλως θὰ ἦτο ὁ ἴδιος ἐδῶ παρὼν σήμερα καὶ θὰ προΐστατο τῆς ἐξοδίου Ἀκολουθίας, ὅτι ὁ π.Ἰωάννης ὡς κληρικὸς τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς, ἐκτὸς ἀπὸ ἀδελφὸς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πετράκη, οὐδέποτε ἀπησχόλησεν ἀρνητικῶς τὴν Ἱερὰν Ἀρχιεπισκοπήν, οὐδέποτε ἐπίκρανε τὸν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον, ἀλλὰ ἀντίθετα ἀποτελοῦσεν ἕνα πρόσωπον, τὸ ὁποῖον ἀνέπαυε τὴν Ἐκκλησίαν, ἀνέπαυε τὸν Ἀρχιεπίσκοπον καὶ διακονοῦσε μὲ θυσίαν καὶ πιστότητα τῶν ἱερά του ἀποστολήν. Αἰωνία του ἡ Μνήμη.»

χαρακτηριστική η ευκαμψία των χειρών του..
στην ώρα της ταφής, με ευχέρεια οι πατέρες σχημάτισαν με το χέρι του κοιμηθέντος αδελφού τον τίμιο σταυρό στο μέτωπό του και στο στήθος του..

Συγκινητική εκδήλωση Μητροπολίτου

Είναι ώρα 10.30' μμ
Η Μονή ησυχάζει. Μέσα σε πόνο και περισυλλογή οι πατέρες τέλειωσαν από ώρα το απόδειπνο και κλείστηκαν στα κελιά τους άλλοι να συνεχίσουν τις προσευχές, κι άλλοι καταβεβλημένοι να κατακλιθούν για να ανανεώσουν τις σωματικές και τις ψυχικές δυνάμεις τους για αύριο, για τη Θεία Λειτουργία και την Εξόδιο Ακολουθία του προσφιλούς αδελφού. 

Βρίσκομαι στο κελί μου. Έχω ανοιχτό το φως, μελετώ, προσεύχομαι, στοχάζομαι τον αποχωρισμό. 

Ακούω κάποια στιγμή μια ευγενική γεροντική φωνή να χτυπάει την πόρτα στο διπλανό κελί. "πατερ Νεόφυτε! πάτερ Νεόφυτε!"
Απορώ. Άγνωστη φωνή. Ποιος να είναι; Πώς άραγε μπήκε στην κλειστή Μονή;

Σε λίγο χτυπάει η δική μου πόρτα. Ακούω τ' όνομά μου. Και συνάμα ο βραδυνός επισκέπτης δηλώνει την ταυτότητά του. "Είμαι ο Επίσκοπος Γλυφάδος". 

Πετιέμαι αμέσως, ανοίγω, προσκυνώ τον σεβάσμιο Μητροπολίτη. 
"Έμαθα για τον μυριαγάπητο αδελφό σας πατέρα Ιωάννη. Όταν ήμουν ηγούμενος το 1999 εγώ έκανα την κουρά του. Διαμάντι ο χαρακτήρας του, ουρανός η ψυχή του, η ευσέβειά του.
Παιδί μου, αύριο στην εξόδιο ακολουθία δε θα μπορέσω να είμαι. Πάρε αυτό το μικρό κεντητό καλογερικό σχήμα και βάλε το στην καρδιά του, κάτω από το ράσο του. Να 'χεις την ευχή μου"..

Ανέφερα το γεγονός την άλλη μέρα στον Καθηγούμενο. 
Με την ευχή του τοποθετήσαμε το ευλογημένο "φυλαχτό" στη θέση της καρδιάς κάτω από το φελόνι, όπως είχε ζητήσει ο Άγιος Γλυφάδος, ο στοργικός πνευματικός πατέρας του εκλιπόντος αδελφού.

Να σημειώσουμε ότι με τη φροντίδα του Καθηγουμένου ο εκδημήσας αδελφός ήτο ενδεδυμένος με άπασα την ιερατική στολή.