Καλλιόπιος Μεγαλοσπηλαιώτης

Ένας αγαπημένος αδελφός εν Πνεύματι κοιμήθηκε σήμερα.
π.Καλλιόπιος του Μεγ.Σπηλαίου.
Άνθρωπος ευλαβής, αφοσιωμένος στην Παναγία, για την οποία έλεγε: της χρωστώ πολλά, και θα την υπηρετώ έως τέλους.
Κι έτσι έγινε.
Πιστός στην κλήση του. Δεν έβγαινε ποτέ από την Μονή (εκτός -σπανιότατα- αν ήταν σοβαρή ανάγκη). 
Ήταν ιεροδιάκονος, αλλά δεν λειτουργούσε, μια και έλειπαν άλλα πρόσωπα, που θα ψάλλουν και θα διακονούν.
Ξυπνούσε πάντοτε χαράματα, πριν απ'όλους, χειμώνα-καλοκαίρι, για να ανάψει τα πολυάριθμα (25-30) καντήλια του Ναού και στη συνέχεια να διαβάζει τις Ακολουθίες και να ψάλλει.
Υπηρέτησε τον Γέροντα Νικηφόρο, Προηγούμενο, στα τελευταία γεροντικά του χρόνια.
Φρόντιζε τα κηπευτικά και τα κοτόπουλα ως διακόνημα, ανεβοκαειβαίνος τις απότομες πλαγιές της Μονής, και ξάγρυπνος φύλαγε τα κειμήλια κατά τις ώρες των επισκεπτών.
Όταν του το ζητούσαν, ξεναγούσε τους προσκυνητές, με λόγια περιεκτικά και ουσιώδη, με συμπαθητική μακρόσυρτη, μελωδική καλογερική φωνή..(ελπίζω να αναρτήσω ηχητικό κείμενο, κάποια στιγμή)
Είχε και χάρισμα ζωγραφικής, και το καλλιεργούσε κατά τα μεσημέρια και τις (λιγοστές) ώρες, που δεν είχε άλλο διακόνημα.
Από ευγνωμοσύνη στην Παναγία δεν έτρωγε ποτέ κρέας, παρά μόνο (στις καταλύσιμες μέρες) ψάρι.
Μαζί πηγαίναμε στο κοιμητήριο και ψάλλαμε τους κεκοιμημένους αδελφούς και περιποιούμασταν τα μνημεία και το οστεοφυλάκιο.
Αυστηρός στη ζωή του, σοβαρός πάντα (αστεία-χιουμορ-πειράγματα ήταν τελείως ξένα γι αυτόν).
Φορούσε πάντα το καλογερικό σχήμα.
Δεν ασχολήθηκε ποτέ με διοίκηση, ούτε με κουτσομπολιά και σχόλια και κατακρίσεις.
Ακουμπούσε στο ταπεινό πετραχήλι μου. Και κοινωνούσε με ευλάβεια.
Είχαμε μιλήσει πριν 5 μέρες στο τηλέφωνο, με θέμα (όπως πάντα) την ψυχή μας.. 
Το πολύ χαρακτηριστικό είναι ότι είχε πάρει το όνομα του Καλλιοπίου, που είχε σώσει την πολύτιμη θαυματουργή Εικόνα της Μεγαλοσπηλαιώτισσας και είχε φύγει από τη ζωή αυτή σε ηλικία 52 ετών.
Ο νεώτερος Καλλιόπιος, ανέλαβε να συνεχίσει την περιφρούσηση της Αγίας Εικόνος, και έφυγε στα 54 του χρόνια!..
Πονούμε στον αποχωρισμό του, αλλά παρηγορούμεθα ότι τον κάλεσε η Παναγία στην αγκάλη της. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα εόρταζε η Παναγία Παραμυθία (η παρηγορήτρια και μεσίτρια των πιστών και μάλιστα των μοναχών). 
Ας είναι  αιωνία η μνήμη του. 

 

 

 

 

 

 

 

ο γέρων Βησσαρίων (+06.11.2009), με τον οποίον συνδεόταν πολύ, τον υποδέχθηκε στα ουράνια σκηνώματα.

Όσιος Συμεών ο Στυλίτης

Την 1η Σεπτεμβρίου εορτάζεται ένας εξαιρετικός Άγιος της Εκκλησίας μας, ο Όσιος Συμεών ο Στυλίτης, ο οποίος έζησε και διέλαμψε κατά τον 5^ον μ.Χ. αιώνα και υπήρξε πρωτοπόρος σε μια ιδιαίτερη μορφή μοναχικής άσκησης, την παραμονή στην κορυφή ενός στύλου. 

Μετά από μαθητεία σε αγιασμένους γέροντες της εποχής του, απεσύρθη σε ερημιτική ζωή και στη συνέχεια, επειδή προσέτρεχαν άνθρωποι στη φήμη της αγιότητός του, σκέφθηκε να κατασκευάσει στύλο, και να μένει εκεί, σε απόσταση από τον κόσμο, ει δυνατόν πιο κοντά στον ποθητό του Ουρανό, και φυσικά εγκλωβισμένος σε ένα στενό χώρο. 
 
Πάνω στον στύλο υπήρχε μικρό μπαλκονάκι με κιγκλίδωμα. 

Οι μαθητές του τον τροφοδοτούσαν με το αναγκαίο νερό και παξιμάδι. 

Κάποιες Αγιογραφίες δείχνουν εσωτερική κλίμακα, με την οποία μπορούσε κανείς να ανεβεί στην κορυφή, αλλά τούτο, όσο ο στύλος ήταν μικρού ύψους, δεν εχρειάζετο. Ανέβαινε μια για πάντα αναρριχώμενος. 

Όταν όμως αποφάσισε να ανεγείρει πολύ ψηλό στύλο, αυτός δεν ήταν ακριβώς στύλος, αλλά κτίσμα με μορφή στύλου, όπως ακριβώς είναι οι μετέπειτα Μιναρέδες των Μουσουλμάνων, οι οποίοι από εκεί εμπνεύσθηκαν την εικόνα και την ιδέα να ανεγείρουν ιερά σεβάσματα, για να ανεβαίνει ο κήρυκας, ο «μουεζίνης», και να απαγγέλλει ιερά λόγια.    

Στην αρχή ο στύλος, πάνω στον οποίο έκανε την άσκησή του ο Όσιος Συμεών, είχε ύψος 2 μέτρα περίπου, στη συνέχεια κατεσκεύασε άλλον 3,5 μέτρα, κατόπιν άλλον 7 μέτρα (προφανώς κτιστό με εσωτερική κλίμακα) και τελικά σε άλλον 11 μέτρα (όσο ένα τριώροφο σπίτι) όπου έζησε 30 χρόνια, μέχρι την κοίμησή του σε ηλικία 69 ετών, το 459 μ.Χ.

Στην κορυφή ο Όσιος, ευρισκόμενος μεταξύ ουρανού και γης, λειτουργούσε ως σκεύος θείου ελέους. 

Προσηύχετο ενθέρμως για τον λαό και την οικουμένη, με ολονύχτιες πύρινες προσευχές, και την ημέρα, μετεβίβαζε προς τον λαό διδαχές και παραινέσεις εκ του θείου θελήματος, συγκεκριμένες συμβουλές και απαντήσεις στα ερωτήματά τους, καθώς και θαυματουργούσε αφθόνως, προς χάριν και ευεργεσίαν των ευσεβών. 

Τόση ήτο η ακτινοβολία της αγιότητός του, ώστε, ιδιαιτέρως στην περιοχή της Αντιοχείας, όπου έζησε, είχαν εικονίδιά του στις θύρες των σπιτιών και στις πύλες της πόλεως, για ευλογία και προστασία.

Όταν εκοιμήθη, έκτισαν τέσσερις Ναούς σε σταυρικό σχήμα, που είχαν στο κέντρο τους τον Στύλο του Οσίου, όπου προσήρχοντο οι πιστοί και ελάμβαναν ευλογία και θαυμαστές ιάσεις. Την ημέρα δε της κοιμήσεώς του ενεφανίζετο φωτεινό αστέρι επάνω από τον Στύλο, που κατηύγαζε όλο τον ιερό χώρο.     

Είναι πολύ εκφραστικό ένα τροπάριο του Εσπερινού:

"Ὅσιε Πάτερ, εἰ ἦν τὸν στύλον φθέγξασθαι, οὐκ ἂν ἐπαύσατο βοῶν σου, τοὺς πόνους τοὺς μόχθους τοὺς ὀδυρμούς. Ἀλλ᾿ ἐκεῖνος ἐβαστάζετο, εἴπερ ἐβάσταζεν, ὡς δένδρον πιαινόμενος ἐκ τῶν δακρύων σου. Ἐξέστησαν Ἄγγελοι, ἐθαύμασαν ἄνθρωποι, δαίμονες ἔπτηξαν τὴν ὑπομονήν σου. Συμεὼν Ὅσιε, πρέσβευε τοῦ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν".

..αν ήταν δυνατόν να μιλήσει ο στύλος σου... δεν θα σιγούσε απ το να περιγράφει τους ασκητικούς μόχθους σου και τα δάκρυά σου. Δεν σε εβάσταζε εκείνος, ο στύλος, αλλά εκείνος εστηρίζετο σε σένα, και ποτιζότανε σαν εύκαρπο δένδρο από τα δάκρυα των προσευχών σου. Οι Άγγελοι εξεπλάγησαν, οι άνθρωποι εθαύμασαν, οι δαίμονες ζάρωσαν από φόβο και ντροπή, μπροστά στην υπομονή σου...

  

Αποστολή των Μοναχων

Τί κάνουν οι μοναχοί;;  Τί προσφέρουν στην κοινωνία, στον άνθρωπο, στον κόσμο;;

Αν το δεις επιπόλαια και επιανειακά, αν αναζητήσεις παραγωγή μηχανιστική και φορτηγά να φορτώνουν πραμάτεια..  φυσικά θα τους απορρίψεις.
Αν όμως σκεφθείς, πόσοι άνθρωποι στο βάθος της ψυχής τους υποφέρουν, αναζητούν γαλήνη, αποζητούν επαφή με τον Υπεράγαθο Θεό, επιζητούν την άφεση !  Για να καταλαγιάσουν και αφανισθούν οι πληγές της ψυχής τους..
Τότε θα αλλάξεις γνώμη.

Και κύτα.
Οι μοναχοί, για να αναπαύσουν την ψυχή σου, για να σε ειρηνεύσουν, για να σε βοηθήσουν να βρεις λύτρωση και ανάσα ψυχής,
υποβάλλονται σε φοβερό κόπο και θυσίες για σένα.
Χωρίς να σου τις χρωστάνε!
Γιατί δε νομίζω να φαντάζεσαι ότι 50e υπερκαλύπτουν την διμονή και διατροφή σου μιας εβδομάδος.
Σου περιποιούνται τον κοιτώνα και σου αλλάζουν τα σινδόνια.
Σου καθαρίζουν τις τουαλέτες!
Σου στρώνουν το τραπέζι!

Με ένα σκοπό:
Όποιοι απ'όλους (τί αναλογία είναι άραγε; 1 στους 100;) ειλικρινά ποθούν την ψυχική γαλήνη και σωτηρία τους, να εξυπηρετηθούν, να βοηθηθούν, να υποστηριχθούν.

Ηρωϊκή και μαρτυρική η προσφορά τους, η διακονία τους..

Σκέψου: εσύ θα το έκανες;; 

Οικογένεια και Μοναχισμός