Αναστάσιμος

Στην αναστάσιμη χαρά
φυτρώνουν μέσα μας φτερά,
κι αντάμα ξεκινάμε
για κάποιες χώρες μακρινές,
που τόσες γνώριμες φωνές
μας προσκαλούν να πάμε.

Όλοι μαζί κι είν' η φωτιά
στην τρισευδαίμονη ματιά,
και λάμπει γύρω η πλάση.
Δόξα, ωσαννά στον Πλαστουργό
που'ρθε με λόγο και Σταυρό,
τον κόσμο ν' αναπλάσει.

Άνοιξη μπήκε για καλά,
κι η αγράμπελη μοσκοβολά,
κι η πασχαλιά ευωδιάζει.
Πήδα και χόρευε ψυχή,
που σ' έλιωσ' η απαντοχή
και το πικρό μαράζι.

Άνοιξη μπήκε για καλά,
κι η θάλασσα παιζογελά,
κι ανθίζουν κήποι εντός μου.
Πλάκες, που στέκατε βαριές
στα μνήματα και στις καρδιές,
σας έσπασε ο Χριστός μου!

 

Αντικληρικό πνεύμα και έσχατος παραλογισμός..

Ιερός Κλήρος και Πατρίδα..

Βρέθηκα πέρυσι, τέτοιον καιρό, στη Λευκωσία. Έψαχνα στον Στρόβολο τον Εφημέριο του Αγ.Βασιλείου. Βράδυ. Πλησιάζω έναν περιαστικό και τον ρωτώ.

- Εύκολο, μου απαντάει. Προχώρα ευθεία. Μετά την Εκκλησία στρίβεις δεξιά. Στο αριστερό σου χέρι, το σπίτι με την Ελληνική Σημαία αναρτημένη. Πάντα είναι αναρτημένη. Θα το βρεις..

Και πριν δυό βδομάδες, επισκέφθηκα ένα ιερατικό σπίτι στα Μεσόγεια. Μονοκατοικία σε κήπο. Στη γωνία, στο φράκτη, στις παρυφές του δρόμου, ιστός με σημαία πάλι.

Ιερατικά σπίτια με Ελληνική Σημαία.

 Τυχαίο;  Δε νομίζω!..

Στην Ορθοδοξία υπάρχουν Ιεροί Κανόνες

Τρισάγιο στους πρόσφυγες Μυτιλήνη 4-11-15

https://www.youtube.com/watch?v=N7BrcCMrXaE

Δημοσιογράφοι:  Στο τρισάγιο στη μνήμη των αδικοχαμένων θυμάτων στο Αιγαίο έγινε κάτι πολύ δυνατό. Οι σπάνιοι συμβολισμοί που ενώνουν..    6.11.2015

http://www.lifo.gr/articles/mikropragmata/80088?ref=nl_151106

Οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι βρίσκονται σε βαθύ σκοτάδι χριστιανικής αμαθείας και συνάμα το παίζουν μονίμως παντογνώστες, προέβαλαν μια εκδήλωση στη Μυτιλήνη, που θα την ονομάζαμε ανθρωπιστική, αλλά θα μπορούσαμε και με πολλά άλλα κοσμητικά να την προσδιορίσουμε..

Μόδα, που από συγκεκριμένα κέντρα έντεχνα λανσάρεται και επιβάλλεται, καθορίζει τις συμπεριφορές μας.. Κακώς. Κάκιστα.

Η Εκκλησία μας πάντα κρατάει την χρυσή τομή.

Αγαπά τους πάντες. Συμπαρίσταται σε κάθε δοκιμαζόμενο άνθρωπο.

Αλλά από την άλλη όμως δεν ισοπεδώνει τις αξίες και την ιεράρχηση των πραγμάτων.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι κρίμα, που παραπλανήθηκε ο τοπικός κλήρος και έχασε πλήρως το μέτρο.

Εξηγούμαι.

Εκκλησιαστική Τελετή επιτελούμε ΜΟΝΟ για Ορθοδόξους Χριστιανούς, μέλη της Εκκλησίας. Να σκεφθείτε ότι για Ορθοδόξους Χριστιανούς, που ετέλεσαν Πολιτικό Γάμο ή απαίτησαν να κατακαεί το νεκρό σώμα τους ΔΕΝ ΤΕΛΟΥΜΕ ΚΗΔΕΙΑ ή ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ..

Εξαίρεση γίνεται στις εξής περιπτώσεις:

Γάμος μεταξύ Ορθοδόξου και Καθολικού, εφ’όσον θεωρείται (έτσι έχει καταλήξει επισήμως η Σύνοδος) ότι οι ΡωμαιοΚαθολικοί δεν έχουν απολέσει την Αποστολική Διαδοχή. Τελείται συνήθως διπλός Γάμος. Το δε Ορθόδοξο μέλος επιτρέπεται να μεταλαμβάνει των Αχράντων Μυστηρίων στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Κηδεία ή Μνημόσυνο, λόγω του ιδιαιτέρως λυπηρού γεγονότος του θανάτου, και ΕΦ’ΟΣΟΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΕΙΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ, επιτρέπεται να τελεσθεί από Ορθόδοξο Ιερέα και σε ΡωμαιοΚαθολικό και σε Αγγλικανό. Υπάρχει δε ειδικό Τυπικό (λιτό-όχι πλήρες των Ορθοδόξων) στο Μικρό Ευχολόγιο.

Από κει και πέρα ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ.

Αν ενεργούμε έτσι, συντελούμε στο να χαθεί η αίσθηση του «Χριστιανός, Μέλος της Εκκλησίας, μέτοχος της Θεϊκής Υιοθεσίας».. Αλίμονο..

Και γεννάται το εξής άλλο απλό-απλούστατο ερώτημα: Αφού υπήρχε τελετουργός Μουσουλμάνος, προς τί και γιατί εψάλη Ακολουθία, με συγχωρητική ευχή!! από Ορθοδόξους κληρικούς; Και μάλιστα ελέχθη: Υπέρ των «αδελφών ημών» (άλλο συνάνθρωποι-άλλο αδελφοί) και στη συνέχεια: των «αδίκω θανάτω τελειωθέντων». Άδικο θάνατο ονοματίζουμε εκείνον, που συντελέσθηκε σε δολοφονία και σε γενοκτονία.. Σε θάνατο από τρικυμία ή θεομηνία όταν χαρακτηρίζουμε «άδικο θάνατο», απλά ..βλασφημούμε τον Παντοκυβερνήτη Κύριο!.. Και το επιστέγασμα: «αξιομακάριστοι και αείμνηστοι αδελφοί ημών».. Ανήκουστα πράγματα!..

Προσέξτε δε και κάτι άλλο:  Το χριστιανικό Μνημόσυνο διήρκεσε 1.20’  ενώ το Μουσουλμανικό 3.16’ !..  Μαζί με τη συμπάθειά μας και η διαφήμησή τους. Οι δε Ορθόδοξοι τελικά, οι φτωχοί συγγενείς και οι «γλάστρες» στο πάνελ.. Ήμαρτον, Κύριε..

Και όλα αυτά μπροστά στο Άγαλμα της Μικρασιάτισσας Μάνας!..

Θα τρίζουν τα οστά των -πραγματικών- προσφύγων αδελφών μας του 1922, καθώς και των Ιερομαρτύρων και Μαρτύρων του αλησμόνητου και απαράγραπτου Δράματός μας!.      

Παραθέτω και μια γνώμη αναγνώστη, που μου άρεσε.. 

George Anastasoulis

Τό τρισάγιο εἶναι μυστήριο, πού ἀφορά ἀποβιώσαντες Χριστιανούς Ὀρθοδόξους. Οἱ παπάδες ἴσως τὄσωσαν ἐπειδή δέν συλλειτούργησαν μέ τούς μουσουλμάνους (αυτό έλειπε) ὅπως ἔχει κάνει ὁ Οἰκ.Πατριάρχης μέ σαμάνους Ἀφρικανούς καί Ἰνδιάνους! Στήν Ἀσίζη.. Ἄν εἶχαν συλειτουργήσει κιόλας σέ κοινή προσευχή, θά ἦταν καθαρή βλασφημία στό Ἅγιο Πνεῦμα, κάτι ἀνεπίτρεπτο σέ Χριστιανούς. Κατά τά λοιπά, ἄς δεχθοῦμε ὅτι τό ἔκαναν γιά νεκρούς Χριστιανούς Ὀρθοδόξους Σύριους, πού πνίγηκαν καί ὄχι γιά τούς ἄλλους. Ἄς πῶ κι’ ἕνα παράδειγμα, γιά νά φανεῖ τό τραγελαφικό καί σόλοικο τοῦ πράγματος. Ἄν δύο μουσουλμάνοι θέλουν νά παντρευτοῦν μέ τό Ὀρθόδοξο τυπικό, δέν μπορεῖ κανένας παπάς νά τούς παντρέψει, γιατί ἁπλά ὁ γάμος δέν θά ἰσχύει. Τώρα τά ὑπόλοιπα εἶναι γιά τό θεαθῆναι καί μ’αὐτά καί μέ κάτι «ἄλλα», μερικοί ἱερεῖς καί δεσποτάδες καί καθηγητάδες φωστῆρες  ἔχει ξεφύγει, καί ὑπάρχει θέμα. Σόρρυ πού τό λέω, ἀλλά εἶναι ἡ σκληρή ἀλήθεια...

Αείμνηστος Χριστόδουλος

Σαν χθες, πριν μερικά χρόνια, εορτάζονταν με λαμπρότητα τα ονομαστήρια του Χριστοδούλου.

Πνευματικά του τέκνα και συνεργάτες και λαός τον τιμούσαν και προσηύχοντο για την ενδυνάμωσή του.

Υπήρξε από τους αξιολόγους Ιεράρχες της Εκκλησίας μας.

Σύνθημά του είχε εκείνον τον σπουδαίο λόγο του Αυγουστίνου Καντιώτη: 
«Ζητούμε Ελευθέραν και Ζώσαν Εκκλησίαν»!

«Ελευθέραν» από την καταπιεστική «κηδεμονία» των πολιτικών.

«Ζώσαν», συνειδητοποιημένην, κηρυκτικήν, φιλάνθρωπον, ενεργόν προς αναγέννησιν ψυχών και μόρφωσιν του λαού.

σπουδαγμένος, ευφυής, πολύγλωσσος, οργανωτικός, ζηλωτής, άφοβος, ενθουσιώδης, ομιλητικός..

Τάραξε λιμνάζοντα νερά.

Αντιστάθηκε στην κυοφορούμενη Νέα Τάξη.

Υπέδειξε στην Ευρώπη τις γνήσιες ρίζχες της και τον αληθινό προορισμό της.

Δεν δίστασε να συγκρουσθεί με τους ανθρώπους του κόσμου τούτου.

Άντεξε την απόλυτη πολεμική και την πιο χυδαία λάσπη των εχθρών της ελληνορθοδόξου παρακαταθήκης μας.

Μέχρι και στην τελευταία επιθανάτιο δοκιμασία του λυσσάγανε οι άθεοι και κολούσανε κανιβαλλικές αφίσσες στους δρόμους: «ευχαριστούμε cancer, που ξέκανες τον πάτερ»!

Και έπεσε. Στις επάλξεις.

Ίσως έκανε και λάθη. Ποιός είναι αλάνθαστος.

Όμως ζωντάνεψε την πίστη και την ευσέβεια.

Άφησε μνήμη ζηλωτού ανθρώπου, που πόνεσε το λαό, υπεραμύνθηκε της Ιστορίας μας, ύψωσε αναχώματα κατά της φθοράς.

Πολλοί τον θυμήθηκαν χθες. Μαζί με τους ανώνυμους, που διαρκώς αποθέτουν άνθη ευλαβρείας και αγάπης στον Τάφο του.

Εκεί, στο Α’Κοιμητήριο Αθηνών συγκεντρώθηκαν για να αναπέμψουν δέηση..

Για να επικαλεσθούν τις ικεσίες του από το Υπερουράνιο Θυσιαστήριο.

Ο Σεβ.Καισαριανής, ο Σεβ.Πειραιώς, ο Θεοφ.Φαναρίου και πλήθος ιερέων, πνευματικών του τέκνων..

Μνημονεύετε Χριστοδούλου και των γονέων αυτού Κωνσταντίνου και Βασιλικής..

 

 

Σχετικά με την χαρακτηριστική η «ελευθεροστομία» του, έχω ακούσει το εξής περιστατικό:

Το 1999, που το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε την Σερβία, βρέθηκε ο Χριστόδουλος σε Δεξίωση, όπου παρίστατο και ο Πρέσβυς της Αμερικής.

- Προσέξετε, σας παρακαλώ, (του είπε) το θέμα της Σερβίας. Είναι απάνθρωπο αυτό, που συντελείται εκεί. Είναι έγκλημα κατά της Ανθρωπότητος!

- Ώστε δεν είσθε φίλος των Αμερικανών; (τον ρώτησε σχεδόν οργισμένα ο Πρέσβυς)

- Μα, ακριβώς επειδή είμαι, σας το επισημαίνω.. Ως φίλος σας μιλώ. Σκεφθείτε το πραγματικό συμφέρον σας..

Απολείτουργο

Μετά τη Θ.Λειτουργία χρειάζεται η ξεκούραση..

Ολοφάνερη και η γαλήνη,
η ουράνια αλλοίωση από το Υπερφυές Μυστήριο.

Καταλάγιασμα μετά τη μεταρσίωση.

Αλλά και αυτή η αύρα της καλοσύνης.. 

Αυτό λέγεται Απολείτουργο.. 

Όχι πολλές διαχύσεις και πολλά λόγια..

Καταστάλαγμα της μεγίστης δωρεάς της Θεοκοινωνίας.. 

ενός λεπτού σιγή..

ενός λεπτού σιγή.. σιγησάτω πάσα σάρξ βροτεία..

Ένας μεγάλος άνθρωπος του Θεού, κατά γενική μαρτυρία όσων τον γνωρίσαμε.
Αφανής, αθόρυβος, πραϋς, γλυκύς, εις το έπακρον υπομονετικός, προσήνιος, ευγενής, φιλακόλουθος, φιλόθεος, φιλάνθρωπος..
Αρχιμ. π.Ιωάννης Καπογιάννης.
Δεν ήταν γνωστός πέρα από τη Μονή Πετράκη των Αθηνών, όπου διακονούσε με ανείπωτη ευλάβεια Θεού.
Κυριακή 16 Αυγούστου 2015 ώρα 9.30'μμ, εντελώς απροσδόκητα, έφυγε από κοντά μας.
Σαν Άγγελος, που δεν μπορέσαμε να κρατήσουμε τα ολάνοιχτα Αρχαγγελικά φτερά του..
Μέσ'στις ψυχές μας επικρατεί ήσυχος πόνος. Βαθύς πόνος..
Δεν ήμασταν άξιοι να μας τον χαρίσει ο Θεός πέρα από τα 52 του χρόνια.. 

Ήταν και δάσκαλος σε Σχολείο του Κέντρου των Αθηνών.
Δεν είχε όχημα δικό του και πήγαινε με τα πόδια. Ασπαζόταν τον Τίμιο του Κυρίου Σταυρό, που σε ψηφιδωτό υπάρχει στην είσοδο της Μονής. 
Και φεύγοντας και επιστρέφοντας. 

Κάθε μέρα ήταν πρώτος σε όλες τις Ακολουθίες. Χαιρετούσε τους αδελφούς και στη συνέχεια όλους τους Αγίους, που τα άγια λείψανά τους είναι θησαυρισμένα στο Άγιο Βήμα. Περνούσε από την Αγ.Πρόθεση, για να μνημονεύση όσους είχαν ανάγκη, και μάλιστα τον αείμνηστο πατέρα του, Φώτιο στο όνομα.
Όταν λειτουργούσε είχε ρυθμό ταχύ, καλογερικό. Δεν κήρυττε. Μα όλη του η ακτινοβολία ήταν κηρυκτική αύρα, που μεταρσίωνε τις ψυχές.
Ήταν και Ηγουμενοσύμβουλος της Μονής.
Σε όλα ήπιος, αθόρυβος, ένθεος, α π λ ο ύ ς !..
Τον τελευταίο καιρό κοινωνούσε σχεδόν κάθε μέρα.
Και, καθώς μας ζητούσε συγχώρηση, ψιθύριζε και 2 λόγια εξομολογήσεως! 
Παρ'ό,τι ο πνευματικός του π.Φιλόθεος Καρακαληνός, του είχε δώσει ολόψυχη ευχή για διαρκή Θ.Κοινωνία..

Είχε πολλά και καλά πνευματικά τέκνα, όχι με ροή φήμης, αλλά με ησυχία ψυχικής καλλιέργειας και ταπεινωσύνης και ορθοδόξου ευλαβείας.
Αγαπούσε τα προσκυνήματα της Ορθοδοξίας. Τους Αγίους Τόπους, όπου σε Αγιασμό που τέλεσε στον Ιορδάνη, εστράφη ο Ιορδάνης και διεχύθη ευωδία ουράνια, που μαρτυρούν όλοι οι προσκυνητές εκείνης της ώρας. Στο Μανδαμάδο, όπου λειτουργώντας παρακάλεσε τον Ταξιάρχη να του δείξει σημείο, και πράγματι πέρασε φωτεινός ήλιος μπροστά του την ώρα της Λειτουργίας. Στο Άγιο Όρος. Στη Μονή Κερνίτσης, την αγαπημένη του.. 
Ας έχουμε την ευχή του. 

"Όταν αντικρύσης τον Κύριον ημών, αδερφέ μου, κράτα ορθή στο δεξί σου χέρι τη λαμπάδα.

Την άσπρη λαμπάδα της πίστης και της ανησυχίας, όπως την κράτησεν η γενιά μας όλη, ανάμεσα στους κόμπους των λιγνών της δαχτύλων.

Το φως της ερόδισε των προγόνων μας το βυζαντινό πρόσωπο και κυνήγησε το σκοτάδι μέσ' της ρεματιές των ρυτίδων τους και στα σπήλαια των ματιών τους.

Στη ρίζα βουνού, μαύρου από έλατα, σταυροκοπήθηκαν αυτοί μπροστά σε αθώες σβυσμένες τοιχογραφίες.

Αυτοί σου παράδωκαν τη λαμπάδα, να τη φυλάξης απ' τους ανέμους, αγαπημένε.

Κι' εσύ, που την έκλεισες μέσ' τη σιωπή σου, καταφρονώντας -ωιμέ!- τη νειότη σου και τη στοργή μας, προχώρησε στο Δημιουργό μπροστά, και στήσε το θρίαμβο της φλόγας σου"!    Ζαχ. Παπαντωνίου. Πεζοί Ρυθμοί.

Χειροτονήθηκε διάκονος στις 7 Αυγούστου 1999 σε ηλικία 36 ετών και πρεσβύτερος στις 13 Νοεμβρίου 1999.

ο Χαλεπίου Παύλος

ο Μητροπολίτης Χαλεπίου Παύλος.. (Γιατζίτζι)

Ποῦ νὰ βρίσκεται ἆραγε;

Στὴ γῆ ἢ στὸν οὐρανό;

Λειτουργεῖ στὸ ἐπίγειο ὴ μήπως στὸ Ὑπερουράνιο Θυσιαστήριο, αἱμόφυρτος μαζὶ μὲ τοὺς ἀπ᾿ αἰῶνος Ἱερομάρτυρες;

Τελεῖ Μνημόσυνο στοὺς κεκοιμημένους συμπατριῶτες του,
ὴ μήπως περιμένει ἀπὸ μᾶς δέηση γιὰ τὴ μαρτυρικὴ ψυχή του;.. 

Ἄς μὴ λησμονοῦμε στὶς προσευχές μας τὸν Συριακὸ λαό...

/+22.04.2013/