Λιβανιστήρι στην προθήκη

Ξεκίνησα σήμερα πρωϊ-πρωϊ, να διεκπεραιώσω κάποιες εργασίες στην Κεντρική Αγορά.

Το πρωϊ δεν έχει πολύ κόσμο ούτε στους δρόμους (στην μετακίνηση) ούτε στα καταστήματα.

Εύκολα εξυπηρετείσαι και ..οπισθοχωρείς στον ακύμαντο λιμένα, όπου το «άβατο του κελίου σου», όπου η ποθητή απαραβίαστη γαλήνη. Και επι πλέον, η δυνατότητα ανατάσεων και προσευχής..

Να όμως, που μέσα σ’ αυτό το πολύβουο Κέντρο της Αγοράς μπορείς να συναντήσεις πνευματικές εκπλήξεις.

Κατάστημα Κλειδιών. Οδός Λυκούργου 14-16 μέσα στην ευρύχωρη Στοά, που σε φέρνει στην οδό Πειραιώς..

Ο καταστηματάρχης έγκαιρος στο πόστο, στο καθήκον, στην βιοπάλη της μέρας.. Ανοιχτό το μαγαζί, φωτισμένη η προθήκη..

Και ..το θυμιατό! 

Ανάδοση προσευχής. Ικεσία θείας ευλογίας για τη μέρα.. Φυγαδευτήριο σκοτεινών ενεργημάτων..

Επίσης και ..απλή και απέριτη Ομολογία! 

Μέσα στην καρδιά της Αγοράς, εκεί που στροβιλλίζεται η εγκοσμιότητα και το χρήμα..

Δε συγκρατήθηκα.

Άδραξα το λιβανιστήρι, που ακόμη άχνιζε, και μπήκα μέσα στο Κατάστημα σχηματίζοντας με αυτό το σημείο του Τιμίου Σταυρού.

«Θεία Ευλογία στον τίμιο και ευλογημένο κόπο σας. Ευόδωση στις εργασίες σας. Υπερεπάρκεια των αγαθών του Θεού στην οικογένειά σας»!.

Μιλούσε στο τηλέφωνο εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος. Ψέλλισε το «ευχαριστώ».

Έφυγα ευχόμενος πάλι και πάλι, ολοκαρδίως, γι αυτόν τον απλό μα τόσο γνήσιο άνθρωπο του Θεού..

Ένας σύγχρονος δια Χριστόν Σαλός. Γνήσιος!

Τον έχω γνωρίσει προσωπικά και βεβαιώνω-προσυπογράφω.

Ο «ερημίτης του Θεού» από τον Βόλο, που προσφέρει τα πάντα στον πλησίον

 
Από επιτυχημένος τσαγκάρης και πλανόδιος πωλητής έγινε περιπλανώμενος φιλόσοφος
Η μορφή του δεν περνά εύκολα απαρατήρητη, ακόμη και από όσους τον συναντούν σε καθημερινή βάση. Εδώ και πολλές δεκαετίες κινείται ακαταπόνητα στους δρόμους του Βόλου. 
Ανταλλάσσει ευχές και σύντομες σκέψεις με τους περαστικούς, χαρίζοντας σε όλους ένα ευφρόσυνο χαμόγελο, δείγμα μιας ψυχής στο εσωτερικό της οποίας ακούγονται μόνο μελωδίες αγνότητας και καλοσύνης.
Ο Φώτης -όπως τον ξέρουν όλοι, με το μικρό όνομά του- θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας αναχωρητής της ζωής, ένας «φτωχούλης του Θεού», ένας κοσμικός ερημίτης που ταξιδεύει καθημερινά από τη μια άκρη της πόλης στην άλλη, έχοντας σαν αποστολή να αφυπνίσει με τον πιο απαλό τρόπο τις ξεχασμένες ευαισθησίες μας. 
Ηλικίας απροσδιόριστης -ο ίδιος δηλώνει 85 χρονών- και συγχρόνως γερή κράση ανθρώπου, γαλουχημένη να ζει σε συνθήκες στέρησης και κακουχιών, ο Φώτης νιώθει την ευτυχία του ανθρώπου που έχει δεχτεί την ευλογία του Θεού.
Το καθημερινό δρομολόγιό του ξεκινάει νωρίς το πρωί. Μόλις φτάνει στο κέντρο της πόλης, ανάβει το κεράκι του στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου και λέει ευλαβικά το «Πάτερ ημών». Αμέσως μετά ξεχύνεται στους κεντρικούς δρόμους, έχοντας πάρει δύναμη μέσα από την επικοινωνία του με τον Θεό.
Μιλάει με φίλους του, ανταποδίδει χαιρετισμούς σε μικρούς και μεγάλους, εκφράζει τα συναισθήματά του προσφέροντας λουλούδια και δεν σταματά να εύχεται «χρόνια πολλά» από καρδιάς, ακόμη και τις ημέρες, που η Εκκλησία δεν γιορτάζει κάποιον γνωστό στους πολλούς Αγιο. 
Ο ίδιος υπολογίζει ότι περπατά καθημερινά περίπου τρεις ώρες. Κινείται στις κεντρικές αρτηρίες της πόλης και γνωρίζει τους περισσότερους καταστηματάρχες. Φροντίζει, μάλιστα, να εξυπηρετεί κάποιους από αυτούς, κάνοντας διάφορες μικροδουλειές, ενώ τα χρήματα που του δίνουν προτιμά συχνά να τα προσφέρει σε όσους κρίνει ότι έχουν ανάγκη, ακόμα κι αν πρόκειται για συμβολική βοήθεια! Πολλές φορές αφήνει έστω και πενήντα λεπτά σε κάποιο μαγαζί για γούρι, προκειμένου να έχουν οι καταστηματάρχες περισσότερη δουλειά στο μέλλον!
«Η εκκλησία είναι το πνευματικό σπίτι μας, αφού εκεί βαπτιζόμαστε και παίρνουμε το άγιο Μύρο. Με το που βαπτιζόμαστε, αμέσως αποκτάμε δίπλα μας δύο αγγελούδια, με τα οποία βαδίζουμε σε όλη τη ζωή μας. Γινόμαστε από εκεί και πέρα προσωπικότητες» λέει ο Φώτης και αμέσως μια λάμψη φωτίζει το πρόσωπό του, επιτρέποντάς του να μιλά χωρίς διόλου να κομπιάζει. 
«Η πίστη είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να πάρει ο άνθρωπος από τον Θεό μέσω των Αγίων Πατέρων. 
Οταν λέω "καλημέρα", νιώθω ότι έχω πάρει την ευλογία για να κάνω μια καλή πράξη. Εμείς οι άνθρωποι αυτή την αποστολή έχουμε πάρει από τον Θεό και οφείλουμε να την τηρήσουμε» λέει.
Με τους νέους
Στις καθημερινές βόλτες του ο Φώτης συχνά προσελκύει το ενδιαφέρον των νέων ανθρώπων. Νέες κοπέλες πλησιάζουν και τον χαιρετούν ή επιδιώκουν να φωτογραφηθούν μαζί του, θεωρώντας ότι έτσι παίρνουν θετική ενέργεια. «Σημασία όμως έχει, καλέ μου φίλε, αυτή η πράξη να φανερώνει τον χαρακτήρα μου και να μη γίνεται με λάθος τρόπο, έτσι ώστε να μη με παρεξηγούν. Οταν μιλάω στους άλλους, θέλω να καταλαβαίνουν ότι εκείνη τη στιγμή εκφράζομαι υπεύθυνα και δεν κάνω πλάκα μαζί τους. Δεν θέλω να τους πικράνω και να με παρεξηγήσουν. Θέλω μόνο να δίνω έναν παλμό χαράς και ενθουσιασμού...» λέει στον δημοσιογράφο, που κοντοστάθηκε να του μιλήσει.
Επισκέπτεται την κατακόμβη της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, δέχεται τη βοήθεια της Εκκλησίας και παρακολουθεί τις εκδηλώσεις του Κατηχητικού, που διοργανώνονται εκεί, συναντά άλλους ανθρώπους και συζητά μαζί τους. 
Ωστόσο στον χώρο του Ναού παραμένει μόνος του, εκστατικός για αρκετή ώρα, ακόμη και όταν έχουν αποχωρήσει όλοι και τα φώτα πλέον είναι σβηστά.
«Οταν παρακολουθώ τη θεία λειτουργία, νιώθω ότι βγάζω φτερά στους ώμους μου»

«Με συγκινεί ο λόγος των Αγίων Πατέρων. Μιλάνε για την αγάπη, που πρέπει να έχουμε προς όλο τον κόσμο, σε κάθε σημείο του πλανήτη, και όχι μόνο μεταξύ μας οι Ελληνες. Ολοι οι ιερείς του Βόλου με αγαπάνε και με βάζουν στις προσευχές τους. Οταν παρακολουθώ τη θεία λειτουργία, νιώθω ότι βγαίνουν φτερά στους ώμους μου. Δεν εκκλησιάζομαι μόνο στον Αγιο Νικόλαο, αλλά πηγαίνω σε Εσπερινούς και σε άλλες εκκλησίες» αναφέρει χαρακτηριστικά.
Οταν έρχεται η στιγμή να αναφερθεί στον μακαριστό Χριστόδουλο, δεν βρίσκει λόγια για να εκφραστεί: «Ηταν ο καλύτερος δεσπότης! Κι αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς στην Ελλάδα, αλλά είναι αναγνωρισμένος παγκοσμίως. Και μόνο που με κοίταζε στα μάτια, ένιωθα να παίρνω από την αγγελική μορφή του χαρά για 100 χρόνια. Δεν περιφρονούσε κανέναν, μιλούσε σε όλους, και ένιωθα ότι εκείνη τη στιγμή χιλιάδες άγγελοι τον παραστέκονταν».
Με τα πιο θερμά λόγια όμως αναφέρεται και στον κ. Ιγνάτιο, σημερινό Μητροπολίτη Δημητριάδος, τον οποίο χαρακτηρίζει «εφάμιλλο του Χριστόδουλου», που προσφέρει έργο και βοηθά την πόλη.
«Οσοι ζούνε στην Αθήνα δεν συναντούν καλούς χριστιανούς. Είναι χαμένοι στα μιλιούνια της πόλης...»

Ποικίλλουν τα σχόλια, τα οποία κατά καιρούς έχουν ακουστεί για τον προσωπικό βίο του Φώτη, για τα γεγονότα που συνέβησαν, και ξαφνικά ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή του. Ποιά από αυτά όμως έχουν σχέση με την πραγματικότητα και δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας; 
Οι παλαιότεροι τον θυμούνται να διατηρεί τσαγκάρικο -και, μάλιστα, για πολλούς ασκούσε αυτό το επάγγελμα με μεγάλη επιτυχία-, ενώ κατά καιρούς πουλούσε λαχεία και, αργότερα, ήταν πλανόδιος πωλητής, με κουλούρια και τυρόπιτες.
Στο παρελθόν έπαιρνε βοήθεια από τις τέσσερις αδελφές του. Την εποχή που δούλευε ως τσαγκάρης είχε πάνω από τη φωτογραφία του Παναθηναϊκού, στον τοίχο, μονίμως κρεμασμένο ένα καντήλι, ώστε να έχει η ομάδα την παντοτινή ευλογία του Θεού! Δεν κρύβει ότι τότε ετοιμαζόταν για να ταξιδέψει στο Λονδίνο, προκειμένου να δει την αγαπημένη του ομάδα κόντρα στον Άγιαξ, αλλά στο τέλος κάτι δεν πήγε καλά και ματαίωσε το σχέδιό του.
Οταν το φέρνει η κουβέντα και του αναφέρω την πρόσφατη περιπέτεια υγείας του Γιόχαν Κρόιφ, μεγάλου ποδοσφαιριστή του Άγιαξ εκείνης της εποχής, αμέσως σταματά. Κάνει τον σταυρό του ευχόμενος να τον κάνει ο Θεός γρήγορα καλά. Το παράδοξο ωστόσο με τη συμπεριφορά ως προς τις ποδοσφαιρικές προτιμήσεις του είναι ότι σήμερα αγοράζει την εφημερίδα «Το φως των σπορ» και δηλώνει θαυμαστής του... Ολυμπιακού Πειραιώς!
Παλαιότερα, είχε βρει καταφύγιο σε μια αποθήκη στον λόφο της Γορίτσας, από την πλευρά της θάλασσας. Εκείνη την περίοδο κατέβαινε και συναντούσε τους χειμερινούς κολυμβητές ή επισκεπτόταν τις κωπηλατικές εγκαταστάσεις του ΝΟΒ, με την ομάδα του οποίου είχε συνταξιδέψει στα Γιάννενα, ώστε να παρακολουθήσει αγώνες πρωταθλήματος.
Σημερινή κατοικία του είναι ένα μικρό κτίσμα έξω από το πολεοδομικό συγκρότημα του Βόλου, κοντά στη φύση και μακριά από τον θόρυβο της πόλης. Γύρω-γύρω στο δωμάτιο, το μάτι πέφτει σε διάφορες εικόνες Αγίων, αλλά και σε αφίσες όπως αυτή από παλαιότερη έκθεση βιβλίου ή εκείνη που δείχνει τον Ελβις Πρίσλεϊ, τον θρύλο της ροκ μουσικής.
Μου διηγείται την ιστορία με έναν Ολλανδό, ο οποίος είχε βρεθεί περιπλανώμενος και άνεργος στον Βόλο μετά τον θάνατο του παιδιού του. Ο Φώτης είχε προσφερθεί να του παραχωρήσει το σπίτι του, για να μείνει εκείνος. Σε κάποιο τραπέζι υπάρχουν φυλλάδια της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, παλιά βιβλία του Βαγγέλη Σκουβαρά, φιλόλογου και λαογράφου, που έγραψε λαογραφικές μελέτες για τη Θεσσαλία.
Παπαδιαμάντης
«Αγαπώ πολύ τον Παπαδιαμάντη, αφού και αυτός μιλά για τον Θεό και την πατρίδα. Γεμίζει η καρδιά μου από ομορφιά. Πιο παλιά, διάβαζα περισσότερο, δεν κουραζόμουν. Είχα σκεφτεί να αξιοποιήσω όλα όσα ήξερα, και γι' αυτό είχα ζητήσει να μιλήσω στο δημαρχείο του Βόλου με θέμα "Ο προορισμός του ανθρώπου". Τότε που κάνανε ομιλίες και φέρνανε καθηγητές από την Αθήνα...»

Παρατηρεί τη φύση και ταΐζει όσα πουλιά επισκέπτονται την αυλή του. 
Στις εφημερίδες αφιερώνει λιγότερο χρόνο, δεν πολυσκοτίζεται με τα τεκταινόμενα στην πολιτική. Μόνο κάποιες πληροφορίες φροντίζει να παίρνει για τα τοπικά γεγονότα. Επισκευάζει μόνος του τη δεξαμενή, με την οποία συγκεντρώνει το βρόχινο νερό και διαχωρίζει προσεκτικά τα υλικά, που προορίζονται για τον κάδο της ανακύκλωσης.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι δεν έχει αρρωστήσει ποτέ και σπάνια συμβουλεύεται γιατρούς: «Αισθάνομαι νέος, τα γηρατειά δεν είναι για μένα, αφού μέσα μου κατοικεί ο Θεός. Κάνω και γυμναστική, αναπνέω καθαρό αέρα εδώ έξω, στα περιβόλια. Ποιός άλλος περπατά κάθε μέρα τόσα χιλιόμετρα όσα εγώ; Δεν έχω προβλήματα, ούτε με κυνηγά κάποιο άγχος».
Οταν είμαι έτοιμος να τον χαιρετήσω και να φύγω, βγάζει από το μπουφάν του μια εικόνα της Παναγίας. «Κράτησέ τη, για να σε φυλάει. Είναι λίγο τσαλακωμένη, αλλά μη με παρεξηγείς...» 
Εχει τη διάθεση να μιλήσει κι άλλο, τον διακρίνει ο ενθουσιασμός ενός μικρού παιδιού. «Νιώθω χαρά, που βρίσκομαι στον Βόλο και έχω δίπλα μου τόσο πολλούς καλούς ανθρώπους. Οσοι ζούνε στην Αθήνα δεν έχουν την ευκαιρία να συναντούν καλούς χριστιανούς. Είναι χαμένοι μέσα στα μιλιούνια της πόλης...»
Τον ρωτώ στα γρήγορα εάν πέρασε ποτέ από το μυαλό του η σκέψη να ζήσει ως μοναχός σε ένα μοναστήρι. «Ποτέ δεν θα το ήθελα. Μου αρέσει να ζω δίπλα στους ανθρώπους, για να τους έχω όλους στην αγκαλιά μου και να βοηθώ όσους έχουν ανάγκη».
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Ανδριώτης (μέλος της Φωτογραφικής Λέσχης Βόλου)
πηγή: Ορθόδοξη Αλήθεια

http://trelogiannis.blogspot.gr/2015/11/blog-post_532.html 

Φώτης, δια Χριστόν σαλός, ήταν στη Γορίτσα για πολλά χρόνια στο λόφο και κατόπιν πήγε στα Μελισσάτικα, απέναντι από το Πανθεσσαλικό. Στο Λοτζίγγο, στο ποτάμι Ξηριά από πάνω.

Έχει ένα καλυβάκι κι εκεί μένει.

Άκακος άνθρωπος, γεμάτος καλοσύνη.

Μαζεύει από τη λαϊκή αγορά τα περισσεύματα και τα πηγαίνει στο Ναό για το γεύμα των φτωχών. Μαζεύει αγριολούλουδα και τα μοιράζει στους καταστημάρχες ως ευλογία.

Άμα του δώσεις μισό ευρώ θα πάει να το δώσει παρακάτω σε άλλον.

Θα δωσει και στον καταστηματάρχη, που ανοίγει το πρωί, να του κάνει σεφτέ.

Δεν πλένεται, αλλά ευωδιάζει, και στη φαλάκρα του βάζει συνέχεια λαδάκι από τα εικονοστάσια των δρόμων.

Δεν τρώει κρέας, ψάρι, θαλασσινά.

Κάποια απογοήτευση είχε και έτσι ξεκίνησε. Είναι περιπου 75 χρόνων σήμερα (γεννηθείς περίπου το 1940). Υγιέστατος. πΘ. 

Λουκάς Κ.. Φιλόλογος   25 Νοεμβρίου 2015 - 3:08 μ.μ.

Γνώριζα προσωπικά τον κυρ Φώτη. 

Πολλές φορές, έφηβος ακόμα, (1987-1990) κατά τις μετακινήσεις μου (πεζή) στους δρόμους της πόλης και κυρίως πέριξ του ναού της Γορίτσας, τον συναντούσα, σχεδόν τυχαία. 

Και λέω σχεδόν, διότι πάντα κάτι το ιδιαίτερο είχε να μου πει. 

Λίγο εξ αιτίας της έμφυτης παιδικής μου τάσης να περιεργάζομαι τους ιδιαίτερους ανθρώπους, λίγο εξ αιτίας κάποιας απροσδιόριστης διαίσθησης, κοντοστεκόμουν όταν περνούσε δίπλα μου... 

Εκείνος αμέσως, λές και αισθανόταν το λογισμό μου στρεφόταν με εγκαρδιότητα και μου χαμογελούσε. 

Βύθιζε εκείνο το απέραντο καλοκάγαθο βλέμμα του στα δικά μου μάτια και με έκανε να νιώθω ξαφνικά ήρεμος, ευδιάθετος..
Μια μέρα, ύστερα απο ένα εξοντωτικό μάθημα στο Ωδείο, γυρνούσα με σκυμμένο κεφάλι στο σπίτι. Με σταματά εκεί στο πεζοδρόμιο (Γαλλίας και Γκλαβάνη) ακόμη θυμάμαι - και μου λέει:

- Έ.. παλλικάρι! Πολύ σοβαρά τα παίρνεις τα πράγματα... 

Μου χαμογέλασε! Ένα φως πήγαζε από την καρδιά του.

- Να λες και κανα "δόξα σοι"... , μου κάνει. 

Αυτό το απλό συναπάντημα λες και "ρούφηξε" όλη την κακή μου διάθεση...
Ο Θεος να τον έχει καλά! Είμαι σίγουρος ότι εύχεται για όλους μας, κυρίως όσους γνώρισε απο κοντά.

 

Ιερά Εξομολόγηση σήμερα..

Αυτές τις λίγες σκέψεις και προβληματισμούς μου τις αφιερώνω πρωτίστως στου αγαπητούς και σεβαστούς μου συμπρεσβυτέρους πατέρες, οι οποίοι διακονούν στο Ιερό εξομολογητήριο με πόθο να ξεκουράζουν και να καθοδηγούν ψυχές, μάλιστα σε τέτοιους καιρούς ψυχικής αναστατώσεως και ταλαιπωρίας, και ηθικής συγχύσεως και πολλαπλών διλημμάτων.

Με πολύ σεβασμό και μπορώ να πω συστολή και διακριτικότητα.

Ίσως φανεί χρήσιμο όμως, και στους ίδιους τους χριστιανούς οι οποίοι μπορούν να παρακαλέσουν τους πνευματικούς τους πατέρες για μια κατανόηση και καλύτερη διευθέτηση του προγράμματος εξομολογήσεως.

Όλοι οι χριστιανοί έχουν δει και έχουν βρεθεί σε εξομολογητήρια, όπου πλήθος ευσεβών ανθρώπων (20-30 άτομα) περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους, για να γίνουν δεκτοί από τον πνευματικό και να αποθέσουν τα ποικίλα φορτία τους, ευρίσκοντας άφεση και ψυχική θεραπεία.

Ευχάριστο και συγκινητικό το φαινόμενο. Ελπιδοφόρα απόδειξη της πνευματικής πρόοδου του λαού μας.

Αυτή δε η αναμονή -το έχουμε νιώσει όλοι μας- είναι ωφέλιμη:

Μας βοηθάει πάρα πολύ να συγκεντρωθούμε και να κάνουμε μια συμπληρωματική προετοιμασία για την ανακοίνωση του αγώνος μας και των πτώσεών μας.

Μας βοηθάει να καταλαγιάσουμε από τον αγχώδη τρόπο ζωής και να ηρεμήσουμε, ούτως ώστε, όσο πιο προετοιμασμένοι να προσέλθουμε ενώπιον του πνευματικού, ο οποίος είναι διαθέσιμος με παραδειγματική αυταπάρνηση να μας διαθέσει τον χρόνο της ζωής του, το αμέριστο ενδιαφέρον και την προσοχή του, τη συμπάθεια και την κατανόηση, την πολύτιμη συμβουλή και προπαντός την ποθητή άφεση.

Εάν στις αίθουσες ικανών ιατρών και στην αναμονή νοσοκομειακών ιατρείων είμαστε πρόθυμοι να διαθέσουμε χρόνο,

 
πόσο μάλλον για την προσέλευσή μας στο θαυμαστό αυτό και φιλάνθρωπο μυστήριο της Εκκλησίας μας. Διαθέτουμε πρόθυμα τον χρόνο της αναμονής, διότι εκτιμούμε. Και όσο περισσότερο περιμένουμε, τόσο πιο πολύ αποδεικνύουμε την εκτίμησή μας στο σωτηριώδες και πολυτίμητο έργο της εξομολογήσεως.

Κι άλλη μια ωφέλεια επίσης: Βλέποντας γύρω μας πλήθος χριστιανών να περιμένουν, αισιοδοξούμε ότι η ευσέβεια δεν εξέλιπε στους δύσμοιρους καιρούς μας.

Αλλά και να παρηγορούμεθα, ιδίως αντικρύζοντας την σοβαρή και κατανενυγμένη έκφραση των ανθρώπων εκεί, ότι «πολλά πταίωμεν άπαντες» και η μετάνοια αφορά όλους μας.

Αναπτύσσοντας περαιτέρω το θέμα, πρέπει να σημειώσουμε και το εξής:

Στο μυστήριο της εξομολογήσεως προσέρχονται πολλοί χριστιανοί κατά αραιά διαστήματα, στις μεγάλες εορτές κυρίως, ή άνθρωποι, που ξαφνικά η χάρις του Θεού τους άγγιξε, και θέλουν για μια φορά να γευθούν τη γλυκειά εμπειρία του ψυχικού λυτρωμού.

Υπάρχει όμως και μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι πολύ συνειδητά και συστηματικά εργάζονται για την ψυχική κάθαρση και την καλλιέργειά τους και επιζητούν τακτική παρακολούθηση και στηριγμό και καθοδήγηση στον φιλότιμο πνευματικό τους αγώνα.

Θεωρούν ότι τους είναι αναγκαίο μία φορά το μηνα ή το δίμηνο να επισκεφθούν τον πνευματικό, ο οποίος φυσικά τους έχει γνωρίσει και ευχερώς κατανοεί τον χαρακτήρα και τα ζητήματά τους και εύστοχα, Χάριτι θεία, μπορεί να τους χειραγωγήσει.

Εδώ όμως προβάλλει, για τις μεγαλουπόλεις μάλιστα, επιτακτικό πρόβλημα και ασφυκτικό, ίσως δραματικό, το πρόβλημα του ανύπαρκτου ελεύθερου χρόνου και των απίστευτα χρονοβόρων μετακινήσεων.

Κι αν υπολογίσουμε ότι ο προσερχόμενος είναι ιατρός, με πλήθος επειγουσών υποχρεώσεων, ή αν είναι πολύτεκνη μητέρα, ή αν είναι νέος και νέα σε εποχή σκληρής εξεταστικής, ή αν είναι κληρικός, που θέλει να αναφερθεί εξομολογητικά σε πρεσβύτερό του και πιο πεπειραμένο Ιερέα.. Τί γίνεται τότε;;
Είναι όμως και κάτι ακόμη, που θα το ονομάζαμε σοβαρό:
Όταν στην αναμονή βρίσκονται 20 και 30 άτομα ή και απλώς 10, παρουσιάζεται μια έντονη αδημονία. Κάποιος άργησε λίγο περισσότερο στο Εξομολογητήριο, και οι υπόλοιποι αδημονούν και δυσφορούν και ίσως και σχολιάζουν δυσαρεστημένοι.
Όταν στο μεταξύ εισέλθει ο επόμενος, αυτός έχει δει την ένταση των ανθρώπων της αναμονής και, θες από φιλοτιμία, θεας από αξιοπρέπεια (για να μην το προσβάλουν) είναι σφιγμένος και τυπικός. Δεν μπορεί η ψυχή του να χαλαρώσει και να ξανοιχθεί, να χαλαρώσει, να αισθανθεί άνετα, να ελευθερωθεί, να ανασάνει, από κάθε πλευρά να λυτρωθεί.  

Βλέπουμε το φαινόμενο, κάποιοι κληρικοί μετά τη Θεία Λειτουργία να στέκονται στη Βόρεια Πύλη του Ιερού Βήματος και να ακούν τους πιστούς που το επιθυμούν. Είναι ρωσικού τύπου ο τρόπος αυτός, συμπαθής, αλλά με αρκετά μειονεκτήματα, που όλοι καταλαβαίνουμε.

Προσωπικά θεωρώ προφανή την ανάγκη να υπάρχει μία συνεννόηση μεταξύ πνευματικού και χριστιανού, για ακριβή (όσο το δυνατόν) ώρα και ημέρα προσελεύσεως, ούτως ώστε να διευκολύνεται το ποθητό και πολύτιμο πνευματικό έργο της ψυχής.

Εννοείται ότι ο συνειδητοποιημένος χριστιανός, που έχει από χρόνια καλλιεργεια και δεσμό πνευματικό, θα φανεί συνεπής στην ώρα του.

Είναι δυνατόν, λοιπόν, για κάποιους να καθορίζει ο πνευματικός κατά την τρέχουσα επικοινωνία, την επόμενη συνάντηση.

Είναι πιθανό και πρακτικό ο χριστιανός να απευθύνεται στον πνευματικό του με sms ή email και να ζητεί ώρα συναντήσεως.

Μάλιστα σε περιπτώσεις δυσκόλων και επειγόντων καταστάσεων δεν είναι διόλου άτοπο ο πνευματικός να έχει διαθέσιμη ώρα ακροάσεως μέσω τηλεφώνου. Πράγμα που θα ανακουφίζει πολύ από απόψεως χρόνου και τους δύο.

Τέλος, υπάρχει και άλλη μία σκέψη, και μεταχείριση των ψυχών, που επίσης παρουσιάζει κάποια ιδιάζοντα πλεονεκτήματα:

Ένας χριστιανός που έχει ανάγκη να βλέπει τον πνευματικό του ανά δίμηνο, για 10’ ή 15’, μπορεί με την υπόδειξη του πνευματικού, να τον επισκέπτεται ανά τετράμηνο ή και πεντάμηνο για 25’. Και τον υπόλοιπο καιρό να ασκηθεί και να μάθει να αγωνίζεται και μόνος του, να στέκει στα πόδια του, να μην αναζητά πρόχειρα και εναγώνια εξωτερικά στηρίγματα. (προσεχώς θα επανέλθω στο σημείο αυτό πιό αναλυτικά και θα βάλω σχετική παραπομπή (link).

Ιδιαίτερα, εάν με τη βοήθεια του Θεού συντονιστούν οι ευσεβείς σύζυγοι, ώστε να αλληλοβοηθούνται ουσιαστικά με βαθειά και ολάνοιχτη ψυχική επικοινωνία, καθώς και γονείς με παιδιά να επικοινωνούν και να λαμβάνουν ποικίλες πνευματικές αποφάσεις, οδηγίες και λύσεις.

Όπως μέσα στη φύση κάθε ζωντανός οργανισμός έχει προικισθεί από το Θεό να προσαρμόζεται σε κάθε καινούργια συνθήκη του περιβάλλοντος, ώστε να επιβιώνει, έτσι και στην πνευματική ζωή ο οργανισμός της Εκκλησίας μπορεί να βρίσκει βιώσιμες λύσεις, ώστε οι ψυχές να λειτουργούν εν Χριστώ και να θάλλουν. 

Θα χαιρόμουν εάν λάμβανα απόψεις σας στο σημαντικό αυτό πνευματικό ζήτημα. f.theologos@gmail.com

το πνεύμα των χριστιανών

οι Χριστιανοί  

"θαυμαστὴν καὶ ὁμολογουμένως παράδοξον ἐνδείκνυνται τὴν κατάστασιν τῆς ἑαυτῶν πολιτείας.  

Πατρίδας οἰκοῦσιν ἰδίας, ἀλλ᾿ ὡς πάροικοι· 

μετέχουσι πάντων ὡς πολῖται, καὶ πανθ᾿ ὑπομένουσιν ὡς ξένοι· 

πᾶσα ξένη πατρίς ἐστιν αὐτῶν, καὶ πᾶσα πατρὶς ξένη. ... 

Ἐν σαρκὶ τυγχάνουσιν, ἀλλ᾿ οὐ κατὰ σάρκα ζῶσιν.   

Ἐπὶ γῆς διατρίβουσιν, ἀλλ᾿ ἐν οὐρανῷ πολιτεύονται."

Προς Διόγνητον Επιστολή. V.