Δασικές Πυρκαγιές πάλι..

Grexit..

Πολιτική εγκλωβισμένη

Παπαδιαμάντης και Μακρυγιάννης.

Άνθρωποι ήθους, ακεραιότητος, ελευθερίας.
Τολμήσανε να πούνε την αλήθεια.

Την Δημοκρατία την επιθυμούμε. Είναι το "πιστεύω" μας, ο καϋμός μας.
Την πολιτική -ενδιαφέρον, ενασχόληση, συμμετοχή στα κοινά- τη θέλουμε.

Τις τερατογενέσεις αρνούμεθα..

Από το 1821 είμαστε δέσμιοι της αρρωστημένης νοοτροπίας των Δυτικών περί πολιτικής, δέσμιοι διαπλεκομένων φιλοδόξων υποτελών στους ξένους δήθεν ηγετών..  

Και ο λαός την πληρώνει.. Αγγομαχάει.. Δυστυχεί..

Τηλεόραση και Κοινωνία

Ας κάνουμε, λοιπόν, κάτι δυναμικό... 

Όταν η Θ.Χάρη αγγίζει τις εκλεκτές ψυχές

Η μικρή Ηλέκτρα ηλεκτρίστηκε!!!
Γράφει ο π.Νεκτάριος Πόκκιας
Την περασμένη Παρασκευή ήλθε στο μοναστήρι στο Θάρρι ένα μικρό οκτάχρονο κοριτσάκι, το οποίο έχει πατέρα Δανό και μητέρα Ελληνίδα και ζει μόνιμα στην Δανία σε μία περιοχή που δεν έχει κοντά ορθόδοξη Εκκλησία, οπότε οι παραστάσεις της γύρω από τον Ναό και την Εκκλησία γενικά, είναι ελάχιστες.

 

Μου έκανε λοιπόν εντύπωση ένα γεγονός.

Μόλις είδε την εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Θαρρενού, εντυπωσιάσθηκε τόσο πολύ, που δεν ήθελε να φύγει μέσα από το Καθολικό της Μονής.

Άρχισα να της μιλώ για τις εικόνες για τον Χριστό, την Παναγία για το Ιερό Βήμα και έβλεπα πως τα ρουφούσε όλα αυτά σαν σφουγγάρι. Κάναμε μαζί προσπάθειες για να μάθει να τυπώνει σωστά τον Σταυρό πάνω της και βέβαια καμάρωνε, όταν της έδωσα ένα σταυρουδάκι να φορέσει.

Με άκουγε με θρησκευτική κατάνυξη σοβαρή και αμίλητη -αν και έξω από τον Ναό είχε φοβερή ενέργεια- να κάνω την αρτοκλασία σε κάποιους Ρώσους προσκυνητές. Μάλιστα μου άρπαξε τον θυμιατό από το χέρι και ήθελε να της δείξω να ανάψει το καρβουνάκι και να βάλει το θυμίαμα.

Έξω από τον Ναό κρατούσε το πανέρι με τους άρτους και έτρεχε να δώσει σε όποιον ερχόταν. Έβλεπα το πρόσωπο της να λάμπει από χαρά γι΄αυτό που έκανε.

Φεύγοντας την ρώτησα εάν ήθελε να ξαναέλθει στο Μοναστήρι, και φυσικά αμέσως μου απάντησε καταφατικά.
Στη διαδρομή προς την Ρόδο άρχισα να επεξεργάζομαι όλες αυτές τις εικόνες που βίωσα και να στοχάζομαι.

Βέβαια στο βυζαντινό και ιστορικό μοναστήρι Θάρρι δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Μιλούν από μόνα τους τα πάντα. Οι αγιογραφίες, το σπάνιας τέχνης εικονοστάσι, η επιβλητική εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Θαρρενού, αλλά και η γαλήνη και η ηρεμία του τόπου που οφείλεται αναμφισβήτητα στο πέρασμα αγιασμένων -ανά τους αιώνες- πατέρων, που με άσκηση, νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή αγίασαν αυτό τον τόπο.

Το παράδειγμα της μικρής Ηλέκτρας μου θύμισε και το πώς ο Θεός εργάζεται αθόρυβα στον καθένα μας, πώς ομιλεί με τον δικό του αποκαλυπτικό τρόπο στις ψυχές μας.

Εμείς έχουμε μάθει να λέμε στα παιδιά μας λόγια πολλά, τα οποία όμως δεν ακούνε και δεν καταλαβαίνουν, γιατί λείπει το υγιές παράδειγμα και πρότυπο αλλά και η φώτιση, η επενέργεια της θείας Χάριτος.

Επίσης πιστεύουμε ότι όλα μπορούμε να τα κάνουμε μόνοι μας και μ’αυτό τον τρόπο κλείνουμε τον δρόμο δράσης του Θεού. Ο Θεός όμως γνωρίζει τα εσωτερικά και κατάβαθα του κάθε ανθρώπου και του κάθε παιδιού και αναλόγως ενεργεί και πράττει.

Τελικά απλές καθημερινές ιστορίες γύρω μας πολλές φορές μας διδάσκουν και μας στέλνουν ανεξάντλητα διαχρονικά μηνύματα που δεν είναι δύσκολο να εφαρμοσθούν, γιατί δεν στηρίζονται στην ανθρώπινη γνώση αλλά στην θεϊκή σοφία και παρέμβαση.

Άρθρο στην Εφημερίδα ΓΝΩΜΗ. Κυριακή 05-07-2015. δείτε το πλήρες άρθρο:

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=787254958039252&id=189504297814324&substory_index=0

Ουρές αναμονής

Υπάρχουν ουρές αναμονής.

Ποικίλες..

Άλλες για θεούς ευτελείς, όπου ισχύει το προφητικό: "Αναστήτωσαν και βοηθησάτωσαν υμίν"!.  Τους λατρέψατε. Τώρα τους προσκυνάτε και τους ικετεύετε, αλλά.. δεν μπορούν να σηκωθούν και να σας βοηθήσουν..

(μολονότι στην ουρά στέκονται υπομονετικά και εκείνοι οι αθώοι και κατά πάντα συμπαθείς, που στηρίζονται σε κάποιο πρώην κοινωνικό κράτος, που τους είχε υποσχεθεί -και είχε προεισπράξει- την σύνταξή τους)

 

Αλλά και ουρά θείου πόθου για την Παναγία Ιεροσολυμίτισσα. Την ίδια χρονική στιγμή. ΑΛλά με άλλα αιτήματα, με άλλες προϋποθέσεις και αισθήματα, με άλλους πόθους και βιώματα..

 

Και ουρά για τον νεο-ανακηρυχθέντα Όσιο Παϊσιου. Τον θυμόσοφο και διδακτικο, τον γαληνοποιό και ειρηνοποιό. 

Τάφος Οσίου Παισίου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, περασμένες 4 το ξημέρωμα σήμερα 12 Ιουλίου 2015, ατελείωτη ουρά από ανθρώπους που περιμένουν με απόλυτη ησυχία, να προσκυνήσουν.

Να μεσιτεύεις για όλους μας Όσιε, να προστατεύει ο Θεός την Ελλάδα που τόσο αγαπούσες…

Δείτε:  Τα Νέα

Σερραϊκά Νέα

Ρωμέϊκο Οδοιπορικό

Προσκυνητές και από την Αυστραλία

Ο Γιάννης Δρόσος και η σύζυγός του Ελένη, μόνιμοι κάτοικοι Μελβούρνης Αυστραλίας, επισκέπτονται την Ελλάδα σχεδόν κάθε δύο χρόνια και σε κάθε επίσκεψή τους δεν παραλείπουν να προσκυνήσουν στο μνήμα του. «Δεν είχα την τύχη να γνωρίσω τον Παΐσιο από κοντά αλλά έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του. Για μένα ανέκαθεν ήταν ένας άγιος, άνθρωπος του θεού και άνθρωπος των ανθρώπων. Αυτό που μου έχει κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση στον βίο του είναι με πόση συνέπεια στα πιστεύω του ζούσε. Οταν ήταν ασυρματιστής στον στρατό και υπήρχε μια επικίνδυνη κατάσταση, ρωτούσε τον άλλον αν ήταν παντρεμένος. Και αν ήταν έλεγε ''άσε, θα πάω εγώ''» σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ 

ο κ.Δρόσος, ενώ η κα Δρόσου υποστηρίζει ότι «τα όσα προφητικά έγραψε στα βιβλία του επιβεβαιώνονται ένα προς ένα».

«Με δύο λόγια, όταν έρχομαι εδώ, ξεκουράζεται το πνεύμα μου» λέει ο κ.Παντελής, που ήρθε από την Αθήνα για να προσκυνήσει. Μετά από μισή ώρα αναμονής στην ουρά, ο κ.Γιώργος αποφασίζει να φύγει.«Δεν με κρατούν άλλο τα πόδια μου» επισημαίνει, «ευτυχώς μένω κοντά, θα έρθω άλλη μέρα».

«Άγιοι όπως ο Παΐσιος μπορούν να φέρουν τους νέους κοντά στον Θεό»

Η Αργυρώ και η Γεωργία, 22 και 21 ετών αντίστοιχα, φοιτήτριες του Τμήματος Χημείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, πιστεύουν ότι ο Παΐσιος, με τη συνέπεια του βίου του, μπορεί να οδηγήσει περισσότερους νέους ανθρώπους κοντά στην εκκλησία.

Ειδήσεις ΑΠΕ-ΜΠΕ

Υπόδειγμα συζυγικής Αγάπης

Αν έχετε δει την ταινία «Τιτανικός» τότε ίσως να θυμάστε μια τραγική ιστορία που όμως ήρθε ελάχιστα στα φώτα της δημοσιότητας. Στην ταινία υπάρχει μια σκηνή που δείχνει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι αγκαλιασμένο την ώρα που το πλοίο σιγά σιγά βυθίζεται. Το ζευγάρι αυτό υπήρξε πραγματικά.

 

Ο Isidor Straus γεννήθηκε στη Γερμανία και μετακόμισε στις ΗΠΑ το 1854. Εκεί ξεκίνησε μια επιχείρηση εμπορίας ξηρών τροφών και από το 1902, αυτός και ο αδελφός του, άνοιξαν ένα μεγάλο κατάστημα στην διάσημη πλατεία Herald που διατηρήθηκε στο ίδιο σημείο για πολλά χρόνια.

Το 1871 ο Isidor παντρεύτηκε την αγαπημένη του Ida, η οποία ήταν επίσης μετανάστρια από την Γερμανία. Η σκληρή δουλειά και η εξυπνάδα του Isidor πολύ σύντομα ανταμείφθηκαν και απέκτησε μεγάλη περιουσία. Ποτέ του όμως δεν ξέχασε από που ξεκίνησε, για αυτό πρόσφερε, ανώνυμα τις περισσότερες φορές, βοήθεια σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη.

Το 1912 ο Isidor και η Ida είχαν ταξιδέψει στη Γερμανία για να δουν τους συγγενείς τους. Για να επιστρέψουν στη Νέα Υόρκη αποφάσισαν να κλείσουν εισιτήρια με το  μεγαλύτερο πλοίο που είχε κατασκευαστεί ποτέ. Με το Τιτανικό.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 15ης Απριλίου, ο Τιτανικός είχε χτυπήσει στο παγόβουνο, το πλοίο βυθίζονταν και οι γυναίκες με τα παιδιά προσπαθούσαν να μπουν στις ναυαγοσωστικές λέμβους για να σωθούν.

Αν και προσφέρθηκε στον Isidor η δυνατότητα να φύγει μαζί με την γυναίκα του, εκείνος αρνήθηκε. Τους είπε ότι δεν θα μπορούσε να πάρει τη θέση μιας γυναίκας ή ενός παιδιού. Ότι δεν θα μπορούσε αυτός να αποτελεί την εξαίρεση.

Η Ida Straus τον αποχαιρέτησε, προχώρησε δακρυσμένη προς την σωσίβια λέμβο αλλά ξαφνικά άλλαξε γνώμη.

«Η κυρία Straus είχε σχεδόν μπει στην σωσίβια λέμβο 8 όταν ξαφνικά το μετάνιωσε. Έστριψε απότομα και επέστρεψε στον σύζυγό της. Εκείνος αλλά και πολλοί συνεπιβάτες και φίλοι της προσπάθησαν να την μεταπείσουν. Εκείνη όμως δεν ήθελε ούτε καν να τους ακούσει», αναφέρει ο Stuart Robinson στο Amazing and Extraordinary Facts: the Titanic.

Έχουν μείνει στην ιστορία τα λόγια της Ida στον Isidor: «Έχουμε ζήσει μαζί για πάρα πολλά χρόνια. Όπου πας εσύ, θα πάω και εγώ. Μαζί ζήσαμε τόσα χρόνια και μαζί θα πεθάνουμε».

Σύμφωνα με ένα άρθρο της New York Post, επιβάτες που επέζησαν ανέφεραν ότι είδαν το ζευγάρι «να στέκεται δίπλα στα κάγκελα. Κρατούσε ο ένας σφιχτά το χέρι του άλλου και έκλαιγαν σιωπηλά». Περιέγραψαν τη σκηνή ως την «πιο όμορφη εικόνα αγάπης και αφοσίωσης που είδαν ποτέ.»

Το ζευγάρι στη συνέχεια προχώρησε προς το πίσω μέρος του πανικοβλημένου πλήθους. Για τελευταία φορά κάποιοι επιβάτες τους είδαν να κάθονται μαζί σε καρέκλες στο κατάστρωμα του πλοίου. Ήταν ήρεμοι και κρατούσε ο ένας το χέρι του άλλου. Μέχρι που ένα μεγάλο κύμα τους πήρε μαζί του.

Αν και το άψυχο σώμα του Isidor 

εντοπίστηκε, το σώμα της Ida δεν βρέθηκε ποτέ. Μια επιμνημόσυνη δέηση που πραγματοποιήθηκε και για τους δυο ένα μήνα μετά στο Carnegie Hall, προσέλκυσε χιλιάδες πολίτες. Ανάμεσα τους ήταν ο Δήμαρχος της Νέας Υόρκης και ο γνωστός επιχειρηματίας Andrew Carnegie.

 

Το 1912, οι αρχές της πόλης μετονόμασαν ένα πάρκο στην 106 Street και Broadway σε πάρκο Straus προς τιμήν του ζευγαριού, το οποίο έζησε τη περισσότερη ζωή του στην οδό 105.

Ένα μνημείο που κατασκευάστηκε αφιερωμένο στην αγάπη τους τρία χρόνια αργότερα, γράφει: «Αγαπητοί και ευχάριστοι στη ζωή τους. Δεν μπόρεσε να τους χωρίσει ούτε ο θάνατος».

http://www.diaforetiko.gr/iparchi-kati-pou-den-xerete-gia-ton-titaniko-ke-ragizi-kardies/

Ελπίδα!

Μέσα στις τόσο δύσκολες πολιτικές, οικονομικές και εθνικές συγκυρίες, όπου οι Έλληνες σκορπάμε σαν τα φύλλα στον άνεμο και ξεκινάμε κατά χιλιάδες να μεταναστεύσουμε στα πέρατα του κόσμου, μπας και επιβιώσουμε.. 
Μας μένει η αγάπη στην Πατρίδα, η αδελφοσύνη για τους συμπατριώτες μας και η Ελπίδα, η Μεγάλη Ελπίδα στην Παναγιά, τη μεγάλη Μάνα μας, που θα μαζέψει πάλι τα σκιαγμένα κλωσσοπούλια της.

Θα πάρουμε "γράμμα απ'τα αόρατα μέρη" (από τον ολοφώτεινο ουρανό της αγάπης του Θεού) και τότε, με θεία νεύση, "όλοι θα έχουμε αλλάξει"..
Ακούστε το.

Θα βρεθούμε ξανά - 1993

Στίχοι: Τάσος Σαμαρτζής

Μουσική: Νότης Μαυρουδής

Ερμηνείες: Θανάσης Γκαϊφύλλιας-Παιδική Χορωδία Δημ. Τυπάλδου-Παντελής Θαλασσινός        

Εδώ θα ρίξω στη θάλασσα

σαν πέτρες τα χρόνια που χάλασα.

Εδώ θα μου φέρει το κύμα

ένα γράμμα που θα έχει και ρίμα,

και θα λάμπει στο τέλος η υπογραφή:

Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, Φιλικοί.

Θα βρεθούμε ξανά,

όταν όλα θα έχουν περάσει.

Στην Πατρίδα φιλιά

και κουράγιο να πεις, μην ξεχάσει.

Θα βρεθούμε ξανά,

όταν όλοι θα έχουν αλλάξει.

Θα βρεθούμε ξανά.

Εδώ αρχαία μου θάλασσα,

που ξέρεις τι βάσανα τράβηξα.

Εδώ θα μου στείλει τ’ αγέρι

ένα γράμμα απ’ τ’ αόρατα μέρη,

ο χαμένος ο λόγος, ο πιο ζεστός:

Σεφέρης, Κάλβος, Εμπειρίκος, Σολωμός.

σημειώστε ότι γράφτηκε και συντέθηκε σε ανύποπτο χρόνο.. προφητικά!..

Της φτωχολογιάς

Άπονη ζωή

Εκπομπή Στην υγειά μας

Alpha, 2/11/2013
Αφιέρωμα στον Λευτέρη Παπαδόπουλο

Παρών ο Λευτέρης Παπαδόπουλος (00:39’) και η σύζυγός του σκηνοθέτις κα Ράια Μουζενίδου

Άπονη ζωή
μας πέταξες στου δρόμου την άκρη
μας αδίκησες.
Ούτε μια στιγμή
δεν ήρθες να μας διώξεις το δάκρυ
μας κυνήγησες.

Το κρίμα μας βαρύ:
μας γέννησες φτωχούς,
με την καρδιά πικρή, γεμάτη στεναγμούς.

Άπονη ζωή
δεν θέλαμε παλάτια κι αστέρια
να μας χάριζες.
Μια μπουκιά ψωμί
για μας τα ορφανά περιστέρια
ας χαλάλιζες.
Μας έδειρε ο βοριάς,
μας ήπιε η βροχή
το αίμα της καρδιάς, γιατί είμαστε φτωχοί.

https://www.youtube.com/watch?v=A0YvZ3EiT8E

Βρήκα το τραγούδι αυτό τυχαία στο youtube.

Μου άρεσε. Συγκινήθηκα. Δάκρυσα.

Είπα μπράβο και στον στιχουργό (Λευτέρη Παπαδόπουλο) και στον συνθέτη (Σταύρο Ξαρχάκο).

Άνθρωποι που παλεύουν για το μεροκάματο στη σκληρή χειρωνακτική εργασία, στο επίπονο εργατικό μεροδούλι, στα βαριά σκαπτικά μηχανήματα, κι άλλοι στην ορθοστασία του εμποροϋπάλληλου ή στο πήξιμο του μυαλού σε κάποιο γραφείο, για ώρες ατέλειωτες..

Γυρνούνε εξουθενωμένοι στο σπίτι τους  και φέρνουν το μεροκάματο, οριακό για την επιβίωση και τις απαραίτητες ανάγκες της οικογενείας.

Και μέσα στον κόπο τους και τον καημό τους, πιάνουν να σιγοτραγουδήσουν τον στίχο του ποιητή, που έπιασε τον σφυγμό τους, και εξέφρασε τόσο πετυχημένα το λογισμό τους..

Α, ζωή! Ούτε μια στιγμή δεν ήρθες να μας διώξεις το δάκρυ.. Το «κρίμα» μας βαρύ: γεννηθήκαμε φτωχοί!.. Μια μπουκιά ψωμί για μας τα ορφανά περιστέρια ας χαλάλιζες.. Α, ζωή!..

Ωστόσο… Ωστόσο… 

α. Η ζωή που αναφέρει το ποίημα σα να απευθύνεται σ’αυτήν δεν είναι πρόσωπο. Άρα; Ουσιαστικά ο ποιητής βάζει στο στόμα του πονεμένου γογγυσμό εναντίον του Αγίου Θεού!..  «Άπονη ζωή».. «Άδικε και άπονε»..  μη γένοιτο!

β. Κάπου νομίζω θα έπρεπε ο ποιητής να βάλει και την έννοια του ψυχικού πλούτου που έχουν οι φτωχοί. Ζεστασιά οικογένειας, χαρές από τα καλόγνωμα παιδιά τους, δέσιμο ψυχής των συζύγων, που παλεύουν τη ζωή μονιασμένα. Σε αντίθεση με κάτι σημερινούς πλουσίους που δυστυχώς παραπληθύνανε γύρω μας και τους βλέπουμε νευρωτικούς μέσα στα μεγαλεία τους, τις πολλές απασχολήσεις τους, τις ακόρεστες επιδιώξεις τους, τις κουραστικές ψυχαγωγίες τους. Και βέβαια με την αποξένωση των ψυχών τους και με την κακοτροπία των παιδιών τους.

Θυμήθηκα ένα σχολικό τραγουδάκι που το λέγαμε με μορφή πολυφωνικού κανόνα στα παιδικά μας χρόνια, τα φτωχικά και στερημένα:

Το φτωχό μου καλυβάκι

Είναι τόπος ευτυχιάς.

Κρύβει μέσα καλοσύνη

Πλούτη γελαστής καρδιάς.

Αλλά και το άλλο σύγχρονο, της έντεχνης μουσικής μας.

Σπίτι μου σπιτάκι μου.
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Πρώτη εκτέλεση : Νάνα Μούσχουρη

Σπίτι μου, σπιτάκι μου
Και φτωχοκαλυβάκι μου,
Χώρα που γεννήθηκα
Ποτέ μου δε σ'αρνήθηκα.
Σπίτι μου, σπιτάκι μου,
Αγιάτρευτο μεράκι μου,
Κι αν τον κόσμο γύρισα,
Κοντά σου ξαναγύρισα.

Της γειτονιά μου τα παιδιά
Φέραν λουλούδια και κλαδιά.
Ο κήπος γέμισε πουλιά,
Κι έγινε η μέρα Πασχαλιά.
Της γειτονιάς μου τα παιδιά
Φέραν τα τέσσερα κλειδιά,
Το σπίτι γέμισε με φως,
Κι έγινε ο ήλιος αδερφός.

Σπίτι μου, σπιτάκι μου
Και φτωχοκαλυβάκι μου,
Πάλιωσαν οι θάλασσες,
Μονάχα εσύ δεν πάλιωσες.
Σπίτι μου, σπιτάκι μου,
λαμπριάτικο κεράκι μου.
Την καρδιά μου φώτισες
Και βάλσαμο με πότισες.

Σπίτι μου, σπιτάκι μου.
https://www.youtube.com/watch?v=lDEqRPd7zM8

Καθώς και το επόμενο θαυμάσιο σε νοήματα και υγιή βιώματα

Σπιτάκι μου παλιό

του Κώστα Γιαννίδη σε στίχους του Αλέκου Σακελλάριου.

Θα μείνη πιά σβηστό μπρός στις εικόνες το καντήλι,
η γρίλλια μου κλειστή, κι η γλάστρα δε θα ποτιστή,
βαρύ 'ναι και ζεστό από τα δάκρυα το μαντήλι,
που τώρα έχει βραχεί από του πόνου τη βροχή.

Σπιτάκι μου παληό αγαπημένο, που μύριζες παντού βασιλικό
και ήσουν το μισό απ' τον κισσό αγκαλιασμένο,
γωνίτσα μου φτωχή, είχες ψυχή!

Κι η γάτα, που γερνά θα μείνη τώρα μοναχή της,
σπιτάκι μου ζεστό, που πρέπει να σε χωριστώ,
σε σένα τριγυρνά και της μανούλας η ψυχή της,
και τρέμω επειδή μπορεί ξανά να μη με δει.

https://www.youtube.com/watch?v=_PURsqoTgj0

γ. Άφησα τελευταίο το σχόλιο για την παρέα, που τραγουδάει το τραγούδι της φτωχολογιάς.

Και σας ομολογώ νιώθω γεμάτος πίκα και ειρωνεία που δεν μπορώ να ελέγξω..

Στο κυριλέ και χλιδάτο νυχτερινό «κέντρο» του ακριβοπληρωμένου γλεντζέ Σπύρου Παπαδόπουλου, ένας ορμαθός από καλοζωϊσμένους πλούσιους, που τα χουν όλα και γλεντάνε τη ζωή τους, μέσα σε γέλια κοσμικής ευωχίας και ξεχειλίζουν από καλοπέραση, τραγουδάνε ..τον καημό της φτωχολογιάς! 
Έλεος!

Όμορφη ζωή!
βρεθήκαμε στου κόσμου το επίκεντρο! 
Κάθε μιά στιγμή
γεμάτη με κέφι επίκαιρο..

ΥΓ. έβγαλα το άχτι μου..  Ξέσπασα, τα είπα, ξέδωσα..

Κανών της Θ.Μεταλήψεως

Επίκαιρη Προσευχή

 Εὐλογητός ὁ Θεός ἡμῶν πάντοτε, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Δόξα Σοι, ὁ Θεός ἡμῶν, δόξα  Σοι.
Βασιλεῦ οὐράνιε,Παράκλητε,τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρών και τά πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν καί ζωῆς χορηγός, ἐλθέ και σκήνωσον ἐν ἡμῖν καί καθάρισον ἡμᾶς ἀπό πάσης κοιλῖδος καί σῶσον, Ἀγαθέ, τάς ψυχάς ἡμῶν.
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς.
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς.
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα Πατρί καί Υἱῷ καί Ἁγίῳ Πνεύματι· καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν
αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν. Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου. Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί καί Υἱῷ καί Ἁγίῳ Πνεύματι· καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό Ὄνομά Σου.
Ἐλθέτω ἡ Βασιλεία Σου.
Γενηθήτω τό θέλημά Σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς.
Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον.

Καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν.
Καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι Σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ και τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ταχύς εἰς ἀντίληψιν, μόνος ὑπάρχων Χριστέ,
ταχεῖαν τήν ἄνωθεν δεῖξον ἐπίσκεψιν,

τοῖς πάσχουσι δούλοις Σου·

λύτρωσε νοσημάτων, καί πικρῶν ἀλγηδόνων·

ἔγειρον τοῦ ὑμνεῖν Σε, καί δοξάζειν ἀπαύστως·

πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, μόνε Φιλάνθρωπε.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Σύ,  καί μόνον Σύ εἶσαι ὁ Κύριος καί ὁ Θεός μας. Σέ  Σένα συνεχῶς ἁμαρτάνομεν, ἀλλά σάν καρδιογνώστης γνωρίζεις, ὅτι μονάχα Ἐσένα λατρεύομεν.
Φώτισε ὄχι μόνον τά δικά μας τά σκοτάδια, ἀλλά καί τῶν Ἑταίρων μας. Συγχώρησε τά λάθη ὅλων μας. Μή μᾶς ἐγκαταλείψῃς αὐτές τίς δύσκολες ὧρες τῶν παρανοήσεων.
Κατεύθυνον τά διαβήματα ἡμῶν καί τῶν Ἑταίρων μας εἰς ὁδόν εἰρήνης, γνησίας ἀγάπης, ἀλληλοσεβασμοῦ καί ἀλληλεγγύης.

Κύριε, περπατῶντας σ' αὐτήν ἐδῶ τήν ἔρημη γῆ, σέ ἄνυδρο καί ἄβατο τόπο, ἀνάμεσα σέ ἀγκάθια καί τριβόλους, ματώνουν ὄχι μόνο τά πόδια μας, μά πιότερο ἡ ταλαίπωρη ψυχή μας, καί δέν βρίσκει ἡ δύστυχη, πουθενά ἀναπαμό. Ὑποφέρουμε βέβαια ἀπό δικό μας φταίξιμο, διά τήν ἀπιστίαν ἡμῶν, καί διά τό εἶναι ἡμᾶς σάρκας.
Λυπήσου μας, Κύριε καί ἐλέησέ μας, ὅχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλά ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου.

Σύ, Κυριε, γνωρίζεις καλά τήν κατάστασιν, στήν ὁποίαν ἔχομεν περιέλθει, ἐξ αἰτίας τῶν πολλῶν μας ἁμαρτιῶν. Ἀντιμετωπίζουμε πολλά καί δυσεπίλυτα προβλήματα.

Ἄλλος ἔχει ἄρρωστο παιδί, μάνα, πατέρα ,σύζυγο ἤ ἀδελφό. Ἄλλος ἔχει χάσει τή δουλειά του, καί ἄλλος κινδυνεύει νά τή χάσῃ... Πολλοί εἶναι ἄνεργοι, ἄστεγοι, πεινασμένοι καί ἄλλοι φθάνουν σέ ἀπόγνωσι καί αὐτοκτονοῦν.

Πολλοί εἶναι οἱ ἀντίχριστοι ἀνάμεσά μας, πού μέ δόλιο καί ὕπουλο τρόπο, μᾶς ἐξορίζουν ἀπό τόν τόπο μας. Μᾶς στεροῦνε καί τό καθημερινο ψωμί. Θέλουν νά μᾶς φέρουν σέ ἀπόγνωσι καί σέ ἀπελπισία. Κινδυνεύουμε, Κύριε. Κινδυνεύουμε νά καταποντισθοῦμε...
Δυστυχῶς ὑπάρχουν σκοτεινές δυνάμεις, πού, κατ᾿ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ, ἀπό φθόνο, ἀντιστρατεύονται στόν πόθο καί τή λαχτάρα Σου, Κύριε, πού θέλεις «ἵνα οἱ πάντες ἕν ὦμεν» καί προσπαθοῦν νά διαλύσουν τήν εὐλογημένη Ἕνωσιν τῆς Ἀγάπης μας, τήν ὁμοψυχίαν καί την ἀγαστήν συνεργασίαν τῶν Λαῶν μας.
Κύριε, ὡς Καρδιογνώστης, γνωρίζεις, ὡς Πανάγαθος θέλεις καί ὡς Παντοδύναμος μπορεῖς νά μᾶς λυτρώσῃς ἀπό τίς παγίδες τοῦ ἐχθροῦ νά μᾶς ὁδηγήσῃς ἑνωμένους εἰς Ἕν, εἰς τόπον ἀναψυχῆς καί νά μᾶς διαφυλάξῃς ἐπί τό αὐτό.
Κύριε, διῶξε ἀπό τή ζωή μας, τούς παρείσακτους ἀδελφούς καί τους προβατοσχημους λύκους, πού σπέρνουν ἀνάμεσά μας τήν ἐπάρατη διχόνοια καί τήν ἐπαίσχυντη διχοστασία.
Διῶξε, Κύριε, τά τρωκτικά, πού, χωρίς ντροπή καί γιά ποταπά, γιά βρωμερά  συμφέροντα ροκανίζουν τή γαλήνη μας καί τήν εἰρήνην τοῦ κόσμου.
Κύριε,
«Σκέπασον ἡμᾶς καί τούς Ἑταίρους ἡμῶν ὑπό τήν σκέπην τῶν πτερύγων Σου. Ἀποδίωξον ἀφ᾿ἡμῶν πάντα ἐχθρόν καί πολέμιον, εἰρήνευσον τήν ζωήν, Κύριε.
Ἐλέησον ἡμᾶς καί τό κόσμον σου καί σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν, ὡς Ἀγαθός καί Φιλάνθρωπος καί Ἐλεήμων Θεός. Ἀμήν. 

π.Στέφανος

http://newanapalmoi.blogspot.gr/2015/07/blog-post_3.html

Από πού αναμένετε τη βοήθεια;;

Ουρές στις Εκκλησίες και όχι στα ΑΤΜ...

Η χώρα μας αυτήν τη στιγμή βρίσκεται σε μια δύσκολη συγκυρία. Βλέπουμε κάποιους εκτός Ελλάδας να θέλουν να μας βυθίσουν ακόμα περισσότερο σε μια πρωτοφανή ύφεση, χωρίς να τους ενδιαφέρει τι επιπτώσεις θα έχει αυτό στην κοινωνία του σήμερα και του αύριο.

Ο κόσμος από την άλλη, βλέπουμε να τρέχει πανικόβλητος στα ΑΤΜ, να βγάλει τα λεφτά του, λες και έρχεται η συντέλεια του πλανήτη. Γιατί τόση ανασφάλεια; Γιατί αυτός ο πανικός; Πού είναι η πίστη σας στην Πρόνοια του Θεού;

Αφήστε λοιπόν, τις ουρές στα ΑΤΜ και τρέξτε στις εκκλησίες να προσευχηθείτε. Με το κομποσχοίνι στο χέρι, προσευχηθείτε για τον εαυτό σας, για την οικόγενειά σας και για την Πατρίδα μας. Πάντα ο ελληνικός λαός, στις δύσκολες στιγμές κατέφευγε στον Θεό και στις εκκλησίες. Ζητούσε το έλεος και τη βοήθεια του Θεού.

«Κάποτε στην Κατοχή του ’40, σε κάποιο νησί των Κυκλάδων, μια νεαρή γυναίκα πήγε σ’ έναν ιερέα και του ζήτησε να της δώσει λίγο λάδι για να φάνε τα παιδιά της. Ο ιερέας είχε λίγο λάδι, αλλά έφτανε γι’ αυτόν και την οικόγενειά του. Η νεαρή γυναίκα έκλαιγε και τον παρακαλούσε. Οπότε σκέφτηκε, να δώσει καλύτερα όλο το λάδι στη νεαρή γυναίκα και γι’ αυτόν και την οικόγενειά του, έχει ο Θεός. Τα άφησε όλα στην πρόνοια του Θεού.

Η γυναίκα του όταν το έμαθε, τον μάλωσε και του φώναζε γι’ αυτό που έκανε. Όμως ο Θεός, είδε την πράξη του ιερέα και την καλή του προαίρεση και δεν τον άφησε. Τρεις μέρες μετά, έπιασε στο νησί το καράβι από τον Πειραιά και ήρθε στο σπίτι του κάποιος, τον οποίο είχε βοηθήσει ο ιερέας στο παρελθόν. Ο νεαρός για να ανταποδώσει τη βοήθεια που του είχε προσφέρει ο ιερέας στο παρελθόν, του έφερε δύο τενεκέδες λάδι.

Θαυμαστά τα έργα του Θεού! Ο ιερέας τα άφησε όλα στην Πρόνοια του Θεού και η ανταμοιβή του ήρθε γρήγορα και μάλιστα στο δεκαπλάσιο.

Γι’ αυτό, αφήστε τα ΑΤΜ και τρέξτε στις εκκλησίες να προσευχηθείτε. Ο Θεός δεν θα μας αφήσει. 
Οι Άγιοι και οι Γέροντες μας διαβεβαίωσαν γι’ αυτό. 
Αρκεί να ζητήσουμε τη βοήθεια του Υψίστου και να μετανοήσουμε. 
Ο Θεός, η Παναγία και οι Άγιοι δεν θα μας αφήσουν, όπως δεν μας άφησαν και άλλες φορές.

Σ.Κ.

http://amfoterodexios.blogspot.gr/2015/06/blog-post_319.html